แวนเฮลซิ่งมีกี่ภาคและควรดูเรียงตามไทม์ไลน์ไหม

แนะนำให้เริ่มจากหนัง 'Van Helsing' (2004) หากอยากได้ความบันเทิงแบบเต็มตาและไม่ซีเรียสกับความเที่ยงตรงทางประวัติศาสตร์ หนังเวอร์ชันนี้เหมาะกับคนที่ชอบหนังแอคชัน-แฟนตาซีจังหวะเร็ว ฉันชอบที่มันใส่คาแร็กเตอร์ไอคอนของสยองขวัญคลาสสิกอย่างแวมไพร์ หมอไฟฟ้า และมนุษย์หมาป่าเข้ามาเป็นสเปกตรัมของศัตรู ทำให้ทุกฉากดวลมีความหลากหลายทั้งบรรยากาศและสไตล์การต่อสู้ แม้จะยืดเส้นเรื่องและแก้ไขตัวละครจากต้นฉบับ แต่ถ้าต้องการความตื่นเต้นฉับไว ความสวยของงานภาพ และฉากโชว์คิวต่อสู้แบบฮอลลีวูด นี่คือจุดเริ่มต้นที่ให้ผลทันที ข้อควรระวังคือหนังไม่ได้ลงรายละเอียดเชิงปรัชญาหรือโทนกอธิคแบบต้นฉบับ ถาคนี้เด่นที่สเปกแทนเรื่องราวเชิงลึก ถาฉันต้องเลือกสอนคนใหม่กับซีรีส์-จักรวาลของแวนเฮลซิ่ง ก็จะแนะนำดูหนังนี้ก่อนเพื่อจับอารมณ์ แล้วค่อยขยับไปหาเวอร์ชันที่ดราม่าหรือกอธิคกว่า เรื่องนี้ให้ความรู้สึกแบบไปดูไฟประดับยามค่ำคืน—มันสวยและว้าว แต่หลังจากดูแล้วอาจอยากตามไปอ่านหรือดูงานเวอร์ชันอื่นๆ ที่ขยายความสัมพันธ์ตัวละครและที่มาทางประวัติศาสตร์ของเรื่องอีกที

จะเริ่มจากความบันเทิงบริสุทธิ์ก็ต้องหยิบ 'Van Helsing' (2004) มาก่อนเลย — นี่คือหนังที่ออกแบบมาเพื่อให้คนชอบหนังแอ็กชันแฟนตาซีพุ่งใส่หน้าจอ ฉากบู๊ที่ใส่สไตล์โรมันติกกับฉากที่เต็มไปด้วยสัตว์ประหลาดทำให้รู้สึกว่ากำลังนั่งดูสวนสนุกชนิดหนึ่ง ฉันชอบที่หนังไม่พยายามตั้งคำถามปรัชญามากมาย แต่เลือกที่จะทุ่มทุนให้คอสตูม เอฟเฟกต์ และซีนไล่ล่าที่สนุกจนลืมหายใจ อีกเหตุผลที่ฉันมองว่าเวอร์ชันนี้เหมาะสำหรับเริ่มต้นคือมันเป็นจุดเข้าถึงที่ตรงไปตรงมาสำหรับคนที่อยากรู้จักตัวละครแบบทันที หนังแนะนำตัวเอก พื้นฐานความขัดแย้ง และศัตรูได้ชัดเจน ไม่ต้องมีความรู้ลึกด้านตำนานมาก่อนก็อินได้ง่าย ถาโถมความมันส์แบบไม่ซับซ้อน ทำให้หลังดูจบแล้วถ้าคุณอยากขยายความรู้สึกหรือสำรวจเบื้องหลังของโลกนี้ จะไปสานต่อด้วยผลงานอื่น ๆ ได้อย่างต่อเนื่อง — นี่เป็นทางเลือกที่ชิลและเต็มไปด้วยพลัง ให้ความรู้สึกเหมือนยกนิ้วให้ตัวเองว่าได้เริ่มต้นการผจญภัยแล้ว

การเข้าดู 'Van Helsing' ครั้งแรกสำหรับฉันเป็นเหมือนโดดเข้าไปในตู้ของเล่นแปลก ๆ ที่รวมของเก่าและของใหม่ไว้ด้วยกัน จังหวะหนังพาไปเร็วตั้งแต่ต้น—ตัวเอกถูกส่งมาปฏิบัติการที่ทรานซิลวาเนียเพื่อจัดการกับตัวร้ายเหนือธรรมชาติ ทั้งแวมไพร์ แฟรงเกนสไตน์ และหมาป่ามนุษย์ ถูกใส่เข้ามาเป็นฉากแอ็กชันต่อเนื่อง หนังเวอร์ชันปี 2004 ที่นำแสดงโดยนักแสดงดังมีความพยายามจะทำให้โลกกอธิกมีความเป็นหนังบล็อกบัสเตอร์ผสมกับความเป็นหนังสยองขวัญแบบคลาสสิก ฉากปราสาท อารมณ์หมอกควัน และการปะทะกับสัตว์ประหลาดต่าง ๆ ถูกออกแบบมาให้ตื่นเต้นและเต็มไปด้วยเอฟเฟ็กต์ ไม่ได้เน้นความลึกลับเชิงจิตวิทยา แต่เน้นความบันเทิงสายฮีโร่ต่อสู้กับมอนสเตอร์อย่างชัดเจน สไตล์การเล่าเรื่องของหนังชิ้นนี้ค่อนข้างตรงไปตรงมา ฉากแอ็กชันมักจะใช้ CGI ผสมกับคอสตูมจัดเต็ม ทำให้บางช่วงรู้สึกเป็นหนังบ้าพลังแบบยุค 2000 ที่กล้าจะใส่ทุกอย่างเข้าไปในเรื่องเดียว ความลึกของตัวละครบางคนจะถูกละทิ้งเพื่อให้ฉากต่อสู้ได้พื้นที่มากกว่า เหมาะกับคนที่มาเพื่อความเร้าใจมากกว่าความสัมพันธ์ซับซ้อนระหว่างตัวละคร ถ้าคาดหวังสยองขวัญแบบมืดมนหรือบทที่ให้คิดตามลึก ๆ อาจจะผิดหวังเล็กน้อย แต่ถ้ามองเป็นความสนุกแบบพังก์กอธิก พล็อตที่ไม่ซับซ้อน และชมการออกแบบมอนสเตอร์แล้ว หนังให้ความคุ้มค่าสำหรับค่าตั๋ว ขอแนะนำให้ดูหากคุณชอบความบ้าสนุกของหนังที่กล้าใส่ทุกอย่างเข้าไป—ถ้าชอบหนังแอ็กชันผสมแฟนตาซีกอธิกหรือชอบบรรยากาศแบบงานแฟนมีตกู๊ดไลค์ คุณจะได้มุมมองที่เพลินและมีฉากที่จำได้ แต่ถ้าชื่นชอบหนังสยองขวัญที่เน้นบรรยากาศลึกลับชวนขนหัวลุก 'Van Helsing' เวอร์ชันนี้อาจไม่ตอบโจทย์มากนัก ส่วนตัวจะมองมันเป็นหนังเสพความมัน ผสมกลิ่นอายของหนังคลาสสิกอย่าง 'Bram Stoker\'s Dracula' และหนังแอ็กชันสมัยก่อน ผลลัพธ์คือหนังสนุกแบบไม่ต้องคิดมาก เหมาะจะเปิดดูยามอยากหนีความจริงสักชั่วโมงสองชั่วโมงและหัวเราะกับความโอเวอร์-เดอะ-ท็อปของมันไปพร้อมกัน

พูดตรงๆ ว่า 'แวนเฮลซิ่ง' เป็นซีรีส์แนวสยอง-ไซไฟที่ถ้าจะให้เรียกง่ายๆ ก็เป็นเรื่องการอยู่รอดท่ามกลางโลกที่ถูกครอบงำโดยแวมไพร์และความหวังเล็กๆ ของมนุษยชาติ ในมุมมองของคนดูที่ติดตามตั้งแต่ต้น จังหวะเรื่องเดินรวดเร็วในช่วงแรกของซีซั่นแรก เมื่อพระเอก/นางเอกตื่นขึ้นมาในโลกหลังหายนะ และค่อยๆ เผยพลังพิเศษที่ไม่เหมือนใคร ซึ่งเป็นแกนกลางของเรื่องราวตลอดทั้งซีรีส์ จุดที่ทำให้ติดคือความสัมพันธ์ระหว่างตัวละครหลักที่ถูกบีบด้วยสถานการณ์สุดวิกฤต มากกว่าการต่อสู้แบบฉากแอ็กชันล้วนๆ ฉากบางฉากที่สลับระหว่างความโหดและความหวังทำให้อารมณ์ขึ้นลงได้ดี จำนวนตอนรวมทั้งหมดมีอยู่ห้าฤดูกาล โดยรวมราวหกสิบกว่าเอพิโสด (กระจายตามฤดูกาลต่างๆ) เนื้อหาโดยรวมไล่ตั้งแต่การค้นหาตัวตนของตัวละคร การแก้ปริศนาที่เกี่ยวกับต้นตอของการระบาด ไปจนถึงการตั้งคำถามเรื่องศีลธรรมเมื่อมนุษย์ต้องเอาตัวรอด ช่วงท้ายซีรีส์โทนจะเน้นการปะทะระหว่างฝ่ายที่ต้องการรักษามนุษยชาติไว้กับฝ่ายที่อยากใช้อำนาจครอบครอง ซึ่งให้ความรู้สึกแบบหนังเอพิก-สเกล แต่ยังคงหัวใจเป็นเรื่องคนธรรมดาที่ต้องตัดสินใจหนักๆ ในสภาพไม่ปกติ จบแล้วให้ความรู้สึกทั้งโล่งและคิดต่อไปอีกพักใหญ่

การเปรียบเทียบระหว่าง 'แวน เฮลซิ่ง' ภาคแรกกับภาคล่าสุดเห็นความแตกต่างชัดเจนในหลายแง่มุม ภาคแรกเน้นบรรยากาศคลาสสิกแบบกอธิก ผสมผสานความดาร์กกับแอ็คชั่นได้ลงตัว ตัวเอกเป็นฮีโร่ลึกลับที่ต่อสู้กับปีศาจในโลกยุคกลาง ส่วนภาคใหม่ปรับโทนให้ทันสมัยขึ้น ใช้ CGI เยอะกว่าเดิม บางคนอาจรู้สึกว่าสูญเสียความลึกลับไปบ้าง แต่ก็มีจุดเด่นในแง่ของภาพและเทคนิคการเล่าเรื่องที่รวดเร็วขึ้น เหมาะกับรสนิยมคนดูยุคนี้ที่ชอบอะไรเร็วและตื่นเต้นกว่าเดิม

หัวใจของ 'แวนเฮลซิ่ง' ในมุมการสืบสวนสำหรับผมชัดเจนที่สุดอยู่ที่ซีซั่นแรก เพราะมันคือช่วงเวลาที่เรื่องยังเต็มไปด้วยคำถามที่ต้องแกะชิ้นต่อชิ้น สภาพแวดล้อมที่ว่างเปล่า อาคารคลินิกที่ถูกทิ้งร้าง เอกสารกระจัดกระจาย และร่องรอยของคนที่เคยมีชีวิต ทำให้ทุกฉากมีความรู้สึกเหมือนกำลังตามล่าหาหลักฐาน ฉันชอบจังหวะการเล่าแบบค่อยเป็นค่อยไปตรงนี้ — ไม่ได้เป็นแค่การลุยสู้กับแวมไพร์ แต่เป็นการไต่ตรองว่ามันเกิดอะไรขึ้น ใครเสียสละอะไรไปบ้าง และตัวเอกต้องเชื่อใจใคร การค้นหาบันทึก การพูดคุยกับผู้รอดชีวิตเล็ก ๆ น้อย ๆ และการประกอบภาพรวมของโลกที่ล่มสลาย ทำให้ซีซั่นแรกมีความรู้สึกของการสืบสวนเชิงคลาสสิกแบบมืด ๆ ที่หาได้ยาก นอกจากนี้ การเปิดเผยทีละน้อยของที่มาของการติดเชื้อและปมเกี่ยวกับสายเลือดของตัวเอกก็ให้รสชาติของการสืบสวนเชิงจิตวิทยา — ไม่ใช่แค่หาตัวผู้ร้าย แต่เป็นการสอบถามตัวตนของคนในยุคหลังหายนะ เรื่องราวในซีซั่นแรกมีมิติของความไม่แน่นอนที่ทำให้อยากติดตามต่อ เพราะทุกเบาะแสอาจพลิกความจริงได้ และพอฉากแอ็กชันผสมเข้ากับการไขปริศนาแบบนี้ มันเลยรู้สึกว่าทุกฉากมีน้ำหนัก การดูซ้ำยังทำให้รู้สึกสดใหม่เพราะยังมีรายละเอียดเล็ก ๆ ให้ค้นพบอยู่เสมอ เป็นการสืบสวนที่ช้าแต่แน่น และนั่นคือเสน่ห์ที่ทำให้ซีซั่นแรกตราตรึงใจผมเป็นพิเศษ

ขอเริ่มจากมุมมองแบบแฟนรุ่นเก๋ที่อยากพาเพื่อนเข้าโลกนี้แบบค่อยเป็นค่อยไปนะ การดูตามปีฉายจะพาเธอไปรับประสบการณ์เหมือนคนดูสมัยแรกที่เจอเซอร์ไพรส์ทีละชั้น ตั้งแต่ 'Iron Man' ที่ทำให้รู้ว่าจักรวาลนี้จะเป็นยังไง ไปจนถึงการรวมทีมใน 'The Avengers' — ความตื่นเต้นแบบสดที่เกิดขึ้นเมื่อหนังแต่ละเรื่องถูกปล่อยออกมาในเวลาจริงนั้นมีเสน่ห์มาก ถ้าชอบการรับรู้ค่อย ๆ เพิ่มของตัวละครและชอบเซอร์ไพรส์แบบที่สตูดิโอวางแผนไว้ แนะนำให้เริ่มจากปีฉายจริง ๆ ดูเป็นลำดับ Phase ตามที่ออกโรงไป เพราะจะเข้าใจพัฒนาการของตัวละครและโทนเรื่องที่แปรผันไป เช่น พัฒนาการของโทนี่จากเขิน ๆ ใน 'Iron Man' ไปสู่บทบาทที่ซับซ้อนกว่าในหนังต่อ ๆ มา แต่ถาต้องการความเรียงลำดับเชิงเหตุการณ์จริงจัง ค่อยมาดูไทม์ไลน์ทีหลังจะทำให้เห็นมิติของเหตุการณ์บางอย่างชัดขึ้น เหมือนเปิดสมุดบันทึกหลังจากอ่านจบแล้ว ระหว่างทางก็สนุกกับอีสเตอร์เอ็กซ์และตัวละครที่ค่อย ๆ ถูกเติมเต็มด้วยรายละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ แบบที่แฟนเดิมภูมิใจจะชี้ให้ดู

เราแนะนำให้เริ่มจากการดูตามปีฉายถ้าอยากได้ประสบการณ์แบบคนดูสมัยก่อน — ความตื่นเต้นจากการรอคอยและเซอร์ไพรส์หลังเครดิตมันมีน้ำหนักมากกว่าเมื่อดูตามลำดับที่หนังเข้าฉายจริง ๆ สมัยแรกที่ยืนรอหน้าโรงกับเพื่อนๆ แล้วได้เห็นฉากเปิดของ 'Iron Man' กับการถือกำเนิดของจักรวาล มันให้ความรู้สึกร่วมสมัยที่ยากจะเลียนแบบได้ การเห็นการพัฒนาทางเทคโนโลยี สไตล์การเล่าเรื่อง และมุกตัดต่อที่กลายเป็นเอกลักษณ์ของเฟสต่อๆ มา ทำให้การดูตามปีฉายเหมือนการเดินทางผ่านวิวัฒนาการของหนังซูเปอร์ฮีโร่ อย่างไรก็ตาม วิธีนี้ต้องยอมรับความข้ามเวลาในเนื้อเรื่องบางตอน เช่นการกระโดดไปมาระหว่างอดีตและปัจจุบัน แต่แลกกับความสนุกแบบสดใหม่และการสัมผัสกับความรู้สึกของแฟนๆ ในแต่ละยุค ถ้าต้องเลือกระหว่างทางเลือกสองแบบ ครั้งแรกของฉันมักจะเลือกดูตามปีฉาย แล้วค่อยกลับมาดูไทม์ไลน์ทีหลังเพื่อเก็บรายละเอียดที่เชื่อมต่อกัน

ตัดสินใจยากนะ แต่เวลาที่บอกว่าอยากให้คนใหม่เริ่มดูมาร์เวลแบบไหนดี ผมมักจะแนะนำให้เริ่มจากลำดับปีฉายก่อนเพราะมันยังคงรักษาช็อกและเซอร์ไพรส์ในตอนออกฉายไว้ครบ มุมมองนี้มาจากประสบการณ์การดูครั้งแรกที่รู้สึกว่าการตามปีฉายทำให้การเปิดเผยตัวละครและความสัมพันธ์เป็นไปตามพัฒนาการที่ทีมผู้สร้างตั้งใจไว้ เช่นการได้เห็นจุดเปลี่ยนของโทนเรื่องตั้งแต่ 'Iron Man' ที่ดูเรียบง่ายและมีอารมณ์ขัน ไปสู่ความยิ่งใหญ่ของ 'The Avengers' และสุดท้ายการปะทะใน 'Avengers: Endgame' ทุกเหตุการณ์มีน้ำหนักตามลำดับเวลาออกฉาย ช่วยให้มองเห็นวิวัฒนาการของโลกและเทคโนโลยีภายในจักรวาลได้ชัดเจน ยังไงก็ตาม วิธีนี้ก็มีข้อจำกัดตรงที่บางเรื่องที่เกิดย้อนหลัง (เช่นเรื่องราวยุคสงครามหรือฉากแฟลชแบ็กยาวๆ) อาจทำให้จังหวะการเล่าเรื่องรู้สึกกระโดดบ้าง ดังนั้นผมจะแนะนำให้คนที่อยากซึมซับความรู้สึกในการไล่ตามความตื่นเต้นครั้งแรกดูตามปีฉายก่อน แล้วถ้าชอบจริงๆค่อยกลับมาดูตามไทม์ไลน์เพื่อจับความเชื่อมโยงเชิงเหตุผลและรายละเอียดที่อาจพลาดไปตอนดูครั้งแรก