บทที่ 1 ขอแค่ใช้ชีวิตแบบเดิมมันยากนักรึไง!

บทที่ 1

ขอแค่ใช้ชีวิตแบบเดิมมันยากนักรึไง!

ในที่สุดเวลานี้ก็มาถึง อาร์เธอร์ แชมเบิร์ต ราชาแวมไพร์นำทัพแวมไพร์บุกโจมตีป้อมปราการสุดท้ายของมวลมนุษยชาติ หอคอยอัศวินศักดิ์สิทธิ์

หอคอยหินอ่อนสีขาวสูงชันตั้งตระหง่านเหนือเมฆาแห่งรัตติกาล บัดนี้เหลือเพียงซากปรักหักพังที่ถล่มอยู่ใต้เท้าของเหล่าแวมไพร์ ท่ามกลางกองเศษหินเศษอิฐยังมีกางเขนศักดิ์สิทธิ์ที่หลอมขึ้นมาจากแร่เงินสีขาวบริสุทธิ์เปล่งประกายสะท้อนแสงระยิบระยับจากดวงดาราอันเป็นพลังขุมสุดท้าย แสงศักดิ์สิทธิ์โดดเด่นเหนือสิ่งอื่นใดในราตรีที่เป็นจุดเริ่มต้นแห่งกลียุค

คืนนี้เป็นคืนจันทร์สีเลือด กางเขนที่ไม่สามารถรับพลังจากแสงจันทร์ได้ทำให้ผู้มีพลังพิเศษฝั่งมนุษย์อ่อนกำลัง อาร์เธอร์เลือกค่ำคืนนี้เป็นช่วงเวลาแห่งศึกตัดสิน ราชานำแวมไพร์ใต้สังกัดกว่าพันตนบุกโจมตีครั้งสุดท้าย

หลังจากนี้จะไม่มีผู้ใดกล้าอาจเอื้อมมาเป็นศัตรูกับเผ่าแวมไพร์อีกแล้ว ทั้งฮันเตอร์ที่โดนล้างบางไปก่อนหน้านี้ ทั้งโบสถ์อาญาสวรรค์ที่คอยสวดภาวนาชำระบาปทั้งปวง ทั้งอัศวินศักดิ์สิทธิ์ที่คอยปกป้องมนุษย์ในทุกรัตติกาลมาเยือน หลังจากนี้จะมีเพียงขั้วอำนาจเดียว

แวมไพร์

แสงสีขาวบริสุทธิ์หม่นลง ก่อนจะกะพริบเป็นครั้งสุดท้ายแล้วดับแสงไปตลอดกาล เสมือนต้นไม้ใหญ่ที่ประคองทุกสรรพสิ่งถูกถอนรากถอนโคนจนเหี่ยวเฉาสิ้นสัญญาณแห่งชีวิตไปในที่สุด ใต้กางเขนศักดิ์สิทธิ์คือปราการชั้นสุดท้ายของมนุษยชาติ อัศวินศักดิ์สิทธิ์คนสุดท้ายกำลังพ่ายแพ้ภายใต้น้ำมือของราชาแวมไพร์

"แข็งแกร่งระดับนาย ที่จริงก็อยากจะได้มาเป็นพวกพ้อง เสียแต่พลังพิเศษของนายมันต่อต้านเชื้อแวมไพร์น่ะสิ" ราชาแวมไพร์ยิ้มกริ่ม เผยเขี้ยวแหลมคมคู่สวยเปล่งประกายแข่งกับชุดเกราะเงินของอัศวินศักดิ์สิทธิ์ในน้ำมือของเขา ดวงตาสีเลือดจ้องมองไปที่เหยื่ออย่างหิวกระหาย อัศวินศักดิ์สิทธิ์อันดับหนึ่งช่างมีกลิ่มหอมเย้ายวนเกินมนุษย์ทั่วไป ปลายลิ้นสีแดงเลียเขี้ยวของตัวเองอย่างยับยั้งชั่งใจไม่ให้พุ่งไปกัดคอคนในมือ

อัศวินศักดิ์สิทธิ์ผู้นี้มีพลังพิเศษที่เป็นขั้วตรงข้ามกับแวมไพร์โดยเฉพาะ พลังพิเศษแห่งแร่เงินทำให้เขาสามารถต้านทานการติดเชื้อแวมไพร์ได้ ในขณะที่แวมไพร์จอมตะกละเมื่อฝังเขี้ยวดูดกินเลือดของชายผู้นี้ เวลานั้นคือเวลาตายของแวมไพร์ที่ประมาทพลังของเหยื่อในน้ำมือตน

"ถึงฉันจะกลายเป็นแวมไพร์ก็จะฆ่าล้างเผ่าพันธุ์แวมไพร์จนสิ้นซากแล้วค่อยฆ่าตัวตายตาม!" อัศวินศักดิ์สิทธิ์ตอบเสียงแข็ง ชุดเกราะสีเงินที่สร้างขึ้นมาจากพลังพิเศษของเขาเองเริ่มจางหายไปในอากาศ มือแข็งแกร่งดังคีมเหล็กของแวมไพร์กำคอเขาแน่นขึ้นเรื่อยๆ จนขาดอากาศหายใจ

"หึ งั้นก็ตายเสียตั้งแต่ตอนนี้เถอะ!"

กร็อบ!

เสียงกระดูกคอแตกดังลั่น ภาพตรงหน้าพลันดับมืดไปเหมือนถูกปิดตา ด้วยสัญชาตญาณที่สั่งสมมานานหลายปีทำให้อาร์เธอร์รีบบังคับเปลือกตาให้ลืมขึ้น เขาผุดลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็วจนรู้สึกปวดศีรษะจี๊ดทำให้ต้องนั่งลงไปใหม่อีกครั้ง

"ตื่นแล้วเหรอ นายดื่มไปแก้วเดียวก็หลับไปแล้ว คออ่อนชะมัด"

อาร์เธอร์ปวดหัวอย่างรุนแรง เขากุมศีรษะฟุบลงไปกับโต๊ะไม้ตรงหน้า เสียงคนที่นั่งด้านข้างช่างคุ้นเคยนัก แม้แต่ประโยคที่พูดเมื่อสักครู่ก็รู้สึกคุ้นเคยอย่างน่าประหลาด

อาการปวดศีรษะเริ่มจางหายไป อาร์เธอร์เปิดเปลือกตาข้างหนึ่งเผชิญกับแสงสีส้มอบอุ่น เขาจำได้แล้ว เขามาตั้งแคมป์ที่ภูเขากับเพื่อนอีกสามคนเพื่อฉลองจบการศึกษา ด้วยความที่เป็นชายหนุ่มเพิ่งบรรลุนิติภาวะ ทุกคนจึงตกลงมาลองดื่มเหล้าครั้งแรกในชีวิตที่ร้านเหล้าในหมู่บ้านริมชายป่าใกล้จุดตั้งแคมป์แห่งนี้ และคนที่พูดอยู่ข้างๆ อาร์เธอร์ก็คืออัลเฟรด เพื่อนสนิทของเขา

ไม่ใช่สิ! เขาคือราชาแวมไพร์ที่กำลังเด็ดหัวอัศวินศักดิ์สิทธิ์อันดับหนึ่งและกำลังจะได้ปกครองโลก!

แล้วเขากลับมาอยู่ในร้านเหล้าแห่งนี้ได้อย่างไร?

อาร์เธอร์ไม่ได้ฟังสิ่งที่อัลเฟรดพ่นออกมาจากปากแม้แต่คำเดียว อย่างไรเขาก็เคยฟังมันไปแล้วรอบหนึ่งซึ่งทุกคำล้วนเป็นเรื่องไร้สาระตามปกติของหมอนั่น อาร์เธอร์ยันแขนลุกขึ้นยืน "ฉันออกไปสูดอากาศหน่อย"

อาร์เธอร์เปิดประตูเดินออกไปที่หลังร้านซึ่งหันเข้าสู่ป่าใหญ่มืดทึบ เขาแหงนมองท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดวงดาวสกาวแสงไม่ต่างจากท้องฟ้าเหนือกางเขนศักดิ์สิทธิ์ก่อนที่เขาจะตื่นขึ้นมาในร้านเหล้าแห่งนี้

อาร์เธอร์ลงมือหยิกหลังมือตัวเองจนเลือดซิบ

"โอ้ย! เจ็บชะมัด" เขาสะบัดมือข้างที่ถูกหยิกไปมาแล้วจึงยกหลังมือขึ้นมาเลียเลือดที่ไหลซึมออกมาเล็กน้อย

เลือดยังอุ่นอยู่ ดมไปก็ไม่ได้ทำให้รู้สึกหิวกระหาย

นี่เขาฝันอยู่หรือ? ทำไมในฝันยังสามารถเจ็บได้ขนาดนี้เล่า เลือดยังออกได้อีกต่างหาก

ถ้าไม่ใช่ฝันหรือที่แล้วมาต่างหากที่คือความฝัน ราชาแวมไพร์เป็นแค่อาการเพ้อจากฤทธิ์สุราเท่านั้นหรือ?

แน่นอนว่าย่อมไม่ใช่! เขาทนลำบากต่อสู้มาตั้งหลายปีขนาดนั้นจะเป็นแค่ฝันตื่นหนึ่งได้อย่างไร

หรือว่าเขากลับชาติมาเกิดใหม่? แต่ว่าเขาก็ยังไม่ได้ตายเสียหน่อย คนที่ตายคืออัศวินศักดิ์สิทธิ์ต่างหาก!

หรือว่าเขาย้อนเวลากลับไปในอดีต แล้วเขาย้อนกลับมาได้อย่างไร? ไม่ใช่ว่ามีคนพยายามย้อนเวลาเพื่อมากำจัดราชาแวมไพร์อย่างเขาตั้งแต่ยังไม่แข็งแกร่งหรอกนะ

คิดแล้วก็น่าโมโหนัก ความสำเร็จจากน้ำพักน้ำแรงที่ลงมือก่อร่างขึ้นมาทีละก้าวใกล้จะมาถึง กลับต้องมาติดแหง็กอยู่ในอดีตของตัวเอง เขายังไม่ได้เห็นวันที่โลกถูกปกครองโดยเหล่าแวมไพร์เลย ยังไม่ได้เห็นมนุษย์ที่หยิ่งผยองทำตัวสูงส่งกว่าเผ่าพันธุ์อื่นเหล่านั้นวิ่งหนีการตามล่าของบรรดาลูกน้องผู้ภักดี ยังไม่ได้รับการแสดงความเคารพต่อราชาองค์ใหม่จากปีศาจทั้งปวงและอสูรกายเผ่าพันธุ์อื่นเลย

แล้วที่ผ่านมาเขาจะพยายามทุ่มเทไปมากขนาดนั้นเพื่ออะไร?!

อาร์เธอร์เตะก้อนหินที่อยู่ใกล้ๆ ระบายอารมณ์ ก้อนหินกลับไปชนเข้ากับประตูห้องเก็บของที่แง้มเปิดอยู่

จริงสิ ที่เขาเดินออกมาจากร้านเหล้าในครั้งนี้ไม่ได้มีจุดประสงค์เพื่อสูดอากาศแบบในครั้งแรก ในครั้งก่อนนั้นหลังจากเขาออกมาสูดอากาศที่หลังร้านเหล้าก็พบเข้ากับแวมไพร์ที่เพิ่งถูกไล่ล่ามาพอดี มันทั้งบาดเจ็บและหิวโหยเลยกัดเนื้อมนุษย์อันแสนหอมหวานที่บังเอิญผ่านมาอย่างเขาเข้าแล้วสูบเอาเลือดไปจนแทบหมดตัว และนี่เป็นที่มาในการกลายพันธุ์เป็นแวมไพร์ของเขา

เขาต้องได้รับในสิ่งที่เขาสมควรได้ หากเขาถูกย้อนเวลากลับมาจริงก็แค่ใช้ชีวิตให้เหมือนเดิมก็พอแล้วไม่ใช่หรือไง แค่เดินไปให้แวมไพร์กัดแล้วขึ้นเป็นราชาแวมไพร์ กวาดล้างฮันเตอร์ โบสถ์อาญาสวรรค์และอัศวินศักดิ์สิทธิ์ มองดูโลกทั้งใบค่อยๆ ตกมาอยู่ในกำมือของเขา!

อาร์เธอร์เดินไปที่ประตูห้องเก็บของโดยไร้ความลังเล หลังประตูนั่นควรจะมีแวมไพร์ดึงเขาเข้าไปกัดคอ ได้เวลารับเชื้อแล้ว!

เป็นไปตามคาด มือขาวซีดแข็งแกร่งยื่นออกมาจากความมืดฉุดร่างของอาร์เธอร์เข้าไปในห้องเก็บของไร้แสงไฟ อาร์เธอร์ถูกผลักหลังติดผนังไม้ฝุ่นเขรอะ สิ่งเดียวที่เขามองเห็นคือดวงตาสีเลือดสว่างวาวโรจน์ดุจดวงตาของสัตว์นักล่าในยามค่ำคืน

"อา หอมมาก เจ้ามนุษย์ ข้าไม่เคยได้กลิ่นผู้ใดที่หอมเท่านี้มาก่อน" ดวงตาสีเลือดน่าพรั่นพรึงเลื่อนเข้ามาใกล้ อาร์เธอร์สัมผัสได้ถึงจมูกแหลมเย็นชืดที่ไล้ดอมดมอยู่บนใบหน้าของเขาจนจั๊กจี้ พวกแวมไพร์เป็นปีศาจนิสัยเสียที่ชอบเล่นกับเหยื่อก่อนจะฆ่าทิ้งอย่างโหดเหี้ยม อดีตราชาแวมไพร์อย่างเขาย่อมรู้ดี ยิ่งแวมไพร์ตรงหน้าเป็นแวมไพร์ตามแบบฉบับดั้งเดิมหรือก็คือแวมไพร์สายเลือดบริสุทธิ์ที่เกิดจากแวมไพร์ด้วยกันเองไม่ใช่เป็นมนุษย์ที่ได้รับเชื้ออย่างเขา

"จะกินก็รีบกิน บาดเจ็บอยู่ไม่ใช่รึไง" อาร์เธอร์เป็นผู้ล่ามานานหลายปีทนไม่ได้ที่ถูกเล่นเป็นเหยื่อเสียเอง แต่เขาจำเป็นต้องได้รับเชื้อจากแวมไพร์ตนนี้จึงจะดำเนินการขั้นต่อไปได้ อาร์เธอร์ยกมือขึ้นมารั้งคอเสื้อของตัวเองลงไปทางหัวไหล่ เผยให้เห็นลำคอขาวเนียน เนื้อนุ่มเนียนเรียบชวนให้ฝังเขี้ยวแหลมคมลงไปจนมิด กลิ่นเลือดหอมเย้ายวนจากหลังมือยิ่งกระตุ้นให้แวมไพร์ทนไม่ได้อีกต่อไป

แวมไพร์เป็นปีศาจแห่งการล่อลวง ด้วยรูปลักษณ์ที่ดูดีเกินมนุษย์และเสน่ห์ที่มีมาแต่กำเนิดเพื่อใช้หลอกล่อเหยื่อ บัดนี้กลับถูกมนุษย์ตรงหน้าล่อลวงไปแทน ปลายจมูกเย็นไล้จากพวงแก้มนุ่มไปดอมดมเรียวลำคอระหง กลิ่นเลือดอุ่นภายใต้เนื้อขาวนวลนี้ทำให้มันแทบคลั่ง ความหอมยวนใจเผยรสโอชะตั้งแต่ยังไม่ทันได้ลิ้มลอง แวมไพร์ลืมแม้กระทั่งอาการบาดเจ็บของตน ลิ้นเย็นเลียเนื้อเนียนนุ่ม น้ำลายของแวมไพร์มีฤทธิ์ทำให้เหยื่อรู้สึกชาอีกทั้งยังมีสารต้านการแข็งตัวของเลือด เขี้ยวคมแฉลบออกมาจากฟันขาวเรียงสวยจรดลงไปที่เนื้อมนุษย์ชั้นเลิศ

ขณะที่เขี้ยวกำลังจะฝังลงคอ ร่างของแวมไพร์กลับกระเด็นไปด้านข้าง กระแทกชนข้าวของล้มกระจัดกระจาย ร่างของอาร์เธอร์ถูกฉุดอีกครั้ง แต่ครั้งนี้เขาถูกฉุดออกไปข้างนอกห้องเก็บของ ร่างอ่อนแอของมนุษย์ไม่มีแรงต้านโผเข้ากระแทกกับผู้ที่ดึงเขาออกไป คนผู้นั้นถูกเขาชนเข้าอย่างแรงแต่กลับไม่เสียหลัก สองเท้ายืนด้วยความมั่นคง ร่างกายสูงใหญ่แข็งแรงกำยำแต่ยังคงความปราดเปรียวแบบคนหนุ่ม แก้มของอาร์เธอร์กระแทกเข้ากับแผงอกหนั่นแน่นจนเจ็บไปหมดจึงได้สติขึ้นมา

เกิดอะไรขึ้น?

มีคนช่วยเขาไว้?

ไม่สิ ใครกันบังอาจมาขัดขวางการกลายเป็นแวมไพร์ของฉัน!

อาร์เธอร์ตวัดสองตาแดงก่ำด้วยแรงแค้นขึ้นมอง เขาสู้อุตส่าห์ทนความขยะแขยงให้แวมไพร์ดมคออยู่นานสองนาน  กว่าเจ้าแวมไพร์นั่นจะเลิกลีลาแล้วฝังเขี้ยวได้ไม่ได้ใช้ความอดทนน้อยๆ เลย แต่เพื่อให้ได้ชีวิตเดิมคืนมาอาร์เธอร์จึงยอมอดกลั้นและเดินมาส่งมอบด้วยตัวเองถึงที่ ตอนนี้กลับมีใครที่ไหนไม่รู้อยากทำตัวเป็นวีรบุรุษช่วยมนุษย์อ่อนแอจากปีศาจ!

อาร์เธอร์ชะงักงัน ในครั้งก่อนไม่มีใครมาช่วยเขานี่ กว่าอัลเฟรดจะออกมาตามหาเขา ร่างกายก็แทบจะเปลี่ยนเป็นแวมไพร์โดยสมบูรณ์ไปแล้ว

อนาคต...คงไม่เปลี่ยนไปหรอกมั้ง?

ชายหนุ่มผู้ช่วยชีวิตเขาตวัดสายตาเยียบเย็นลงมาจ้องตอบ ในแววตานั้นยังเหมือนแฝงไว้ด้วยความเกลียดชังและเคียดแค้นแต่ก็จางหายไปในพริบตาจนเหมือนเป็นภาพหลอนจากความหวาดกลัวของเขาเอง อาร์เธอร์หนาวสันหลังวาบ แม้จะดูอ่อนเยาว์กว่าในความทรงจำแต่เขายังคงจำได้ไม่มีลืม เป็นดวงตาคู่เดียวกันกับดวงตาภายในหมวกเกราะเงินใบนั้น

เดสมอน ไฮการ์เด้น อัศวินศักดิ์สิทธิ์อันดับหนึ่ง

สัญชาตญาณบอกให้เขาวิ่งหนี แต่อาร์เธอร์กลับสะบัดตัวออกจากวงแขนแข็งแกร่งของเดสมอนไปไม่ได้

"ทีตอนนี้มีแรงหนีแล้วรึ ก่อนหน้านี้จะโดนแวมไพร์กัดอยู่แล้วกลับไม่หนี" เสียงเย็นเย้ยหยันดังออกมา

อาร์เธอร์ ราชาแวมไพร์ผู้อยู่เหนือทุกสรรพชีวิตทนการโดนดูถูกเหยียดหยามไม่ได้ เถียงกลับทันควัน "เจ้าแวมไพร์นั่นยังดูอันตรายน้อยกว่าคุณอีก!"

นัยน์ตาสีน้ำเงินเข้มวูบไหวเล็กน้อย เหมือนเพิ่งรู้ตัวว่าทำให้มนุษย์ธรรมดาหวาดกลัวจึงคลายวงแขนออก

อาร์เธอร์ได้โอกาสก็ดิ้นออกมาทันที เขากลับพบเรื่องน่าประหลาดใจอีกอย่าง ชุดที่เดสมอนสวมอยู่ตอนนี้เป็นเครื่องแบบสีดำของพวกฮันเตอร์ แถมปลอกแขนยังเป็นสีเขียว สัญลักษณ์ของฮันเตอร์ฝึกหัดอีกต่างหาก

อัศวินศักดิ์สิทธิ์อันดับหนึ่งกลายเป็นฮันเตอร์ฝึกหัด? เรื่องมันชักจะยุ่งเหยิงมากขึ้นทุกทีแล้ว!

บางที...เจ้าหมอนี่อาจจะเคยเป็นฮันเตอร์มาก่อนที่จะเข้าร่วมกับอัศวินศักดิ์สิทธิ์

เสียงร้องคำรามจากในห้องเก็บของเรียกสติคนทั้งสองกลับมา อาร์เธอร์ไม่รอช้า เขาจะให้ทุกอย่างเละเทะไปมากกว่านี้ไม่ได้อีก สองขารีบพุ่งเข้าไปในห้องเก็บของตามหาคมเขี้ยวย้อมเชื้อแวมไพร์ข้างใน

"ทำบ้าอะไรของนาย!" เดสมอนอยากจะดึงแขนคนไว้ก็ไม่ทันเสียแล้ว มือภายใต้ถุงมือหนังสีดำสนิทหยิบกางเขนเงินในกระเป๋ากางเกงออกมา กระตุ้นพลังพิเศษเสกมีดเงินสามเล่มขึ้นมาในอากาศ ซัดออกไปเสียบทะลุอกของแวมไพร์ที่ซ่อนตัวอยู่ในความมืด

เสียงร้องโหยหวนดังสนั่นจนนกกาบินหนีออกจากรัง ผนังอีกฟากของห้องเก็บของถูกพังลง ก่อนแวมไพร์จะสยายปีกค้างคาวบินหนีไป

อาร์เธอร์มองร่างของแวมไพร์ตนนั้นบินหายไปในฟากฟ้าด้วยสีหน้าว่างเปล่า มือเลื่อนไปแตะลำคอของตัวเองตรงที่ควรจะมีรอยเขี้ยวสองรูทิ้งไว้ในค่ำคืนนี้ แม้นิ้วของเขาจะลูบผ่านไปมากเท่าไรก็ไร้รูใดๆ ให้สัมผัส ไม่มีแม้กระทั่งรอยขีดข่วน

จุดเริ่มต้นชีวิตราชาแวมไพร์ของฉัน...

อาร์เธอร์ใช้สองมือทึ้งศีรษะของตน แหงนหน้าขึ้นฟ้าตะโกนดังลั่น "อ๊ากกกกกกกกกกกกกก"

จบกัน! แล้วทีนี้เขาจะไปเป็นราชาแวมไพร์แบบเดิมได้อย่างไร?!