แอนโทเนีย อายุถูกเปิดเผยในฉากหรือบทไหนของเรื่อง?

ฉันคือหัวหน้าทนายความแก้ต่างให้ดอนนาเทลโล เว็กซิลล์ เจ้าพ่อแห่งตระกูลเว็กซิลล์... และฉันยังเป็นภรรยาลับของเขาด้วย ยามค่ำคืน เขาจะดึงฉันเข้าไปแนบชิด ร่วมรักด้วยความรุนแรงอันป่าเถื่อน ทิ้งร่องรอยเอาไว้บนตัวฉัน ราวกับเป็นการแสดงสิทธิ์อันโหดร้ายที่ฉันไม่มีวันปฏิเสธได้ ทว่าในยามกลางวัน ฉันเป็นเพียงทนายความของเขา สิ่งเดียวที่เขาหยิบยื่นให้มีเพียงคำสั่งอันเย็นชา เราใช้ชีวิตกันแบบนั้นมาตลอดสามปี และฉันตัดสินใจแล้วว่าพอที แต่เขาจะรู้เรื่องนี้ไม่ได้เด็ดขาด ตอนที่ฉันยื่นเอกสารหย่าให้เขา โดยตบตาว่าเป็นใบตราส่งสินค้า และเขาตวัดปากกาเซ็นชื่อลงมา ลมหายใจที่ฉันไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่ากลั้นเอาไว้ ก็ได้พรูออกจากอกในที่สุด ฉันวิ่งตามเขามาเจ็ดปี และแต่งงานกับเขามาสามปี เศษเสี้ยวหัวใจที่เหลืออยู่ของฉันมันตายสนิทลงแล้ว ฉันรู้ดีว่าฉันไม่มีวันได้หัวใจของเขามาครอง เพราะมันเป็นของคนอื่นไปแล้ว... แอนเจลินา น้องสาวของรองหัวหน้าแก๊งของเขา เขาจำร้านอาหารโปรดของเธอได้ เขาเมามายไร้สติด้วยความดีใจตอนที่เธอฟ้องหย่ากับสามีเก่า เขากระทั่งส่งการ์ดคุ้มกันส่วนตัวไปเฝ้าหน้าประตูห้องเธอ ให้เกียรติในแบบที่ฉันไม่เคยได้รับเลยสักครั้ง ดังนั้น ฉันจึงหลอกให้เขาเซ็นใบหย่า เก็บข้าวของ แล้วอันตรธานหายไป แต่สิ่งที่ฉันคาดไม่ถึงคือสิ่งที่เขาทำหลังจากที่ฉันจากมา... เขาตั้งค่าหัวนำจับตัวฉันด้วยเงินรางวัลมหาศาลที่สูงลิ่วราวกับค่าไถ่ของราชา และถึงขั้นประกาศให้โลกทั้งใบได้รับรู้ว่า ฉันคือภรรยาของเขา!

“อาไม่ได้เลี้ยงอันนาเพื่อให้ใครคาบไปกิน!” “อันนาจะดื้อ ถ้าอากรไม่จับจองสักที”

บุตรสาวอนุผู้เคยอ่อนแอ แต่งงานเข้าจวนสกุลเซียวแทนพี่สาวที่บิดาโปรดปราน นางเคยว่าง่ายและอ่อนแอจึงตายลงอย่างโดดเดี่ยวไปพร้อมกับสามีที่ถูกกล่าวหาว่าเป็นกบฏ ชาติก่อนนางรักเขาจึงทำทุกอย่างเพื่อเขาเป็นเพียงผู้อยู่ข้างหลังอย่างว่าง่าย ไร้อำนาจไร้บารมี เมื่อถูกกล่าวหาจนต้องโทษประหารนางก็ไม่อาจช่วยเขาได้และยังต้องจบชีวิตอย่างโดดเดี่ยว หนำซ้ำตระกูลยังทอดทิ้งนาง ได้โอกาสย้อนกลับมานางจะไม่ยอมเป็นหมากให้ใครชักจูงได้ตามใจอีก นางต้องสร้างบารมี สร้างเครือข่ายและมีทักษะติดตัวจึงจะรอดพ้นจากตระกูลที่มองนางเป็นเพียงผลประโยชน์พร้อมทั้งเอาคืนทุกคนที่ทำกับนางและสามีอย่างสาสม ความจริงที่ไม่เคยปรากฏในชาติก่อนได้เปิดเผยในชาตินี้แล้วเช่นกัน แต่นางขอเพียงได้อยู่เคียงข้างเขาและชำระหนี้แค้นที่ติดค้าง นอกเหนือจากนั้นนางก็ไม่ต้องการสิ่งใดอีก

นักดับเพลิงหญิงที่ผันตัวมาเป็นเจ้าของร้านอาหารแบบ Farm to Table ที่ลงมือทำเองทุกอย่างในโลกยุคปัจจุบัน จู่ๆ ก็ตื่นขึ้นมาพบว่าตัวเองกลายเป็นตัวประกอบหญิงในนิยายที่อ่านไปได้จนเกือบจบเรื่อง เธอกลายมาเป็นตัวละครที่ควรจะตายไปตั้งแต่บทแรก ‘เสิ่นลี่อิง’ คุณหนูที่ตายระหว่างเดินทางไปแต่งงานกับหนิงอ๋อง เจ้าของฉายาเทพสงครามแห่งแคว้นตู้ตัวร้ายของเรื่อง ทีแรกเธอต้องการจะใช้ชีวิตอย่างสงบสุขกลืนหายไปในเมืองเล็กๆ ที่ห่างไกลจากเมืองหลวงนี้ แต่เรื่องราวกลับไม่ง่ายเช่นนั้น เพราะเจ้าลูกชายในวัยเกือบสามหนาวของตัวร้ายดันมาสลบอยู่หลังบ้านเธอซะได้ เด็กคนนี้เป็นตัวแปรสำคัญที่ทำให้ตัวร้ายถลำลึก หากปล่อยไปให้อาจารย์ของพระเอกมาเจอและนำไปเลี้ยงดู แผนอันแยบยลที่บีบให้พ่อลูกต้องฆ่ากันจำต้องเกิดขึ้น เมื่อหนิงอ๋องได้รู้ว่าศัตรูที่ตนสังหารคือบุตรชายเพียงคนเดียว เมื่อนั้นสงครามที่ยาวนานก็ไม่อาจหลีกเลี่ยงได้ จากเทพสงครามที่น่ายำเกรงกลับกลายเป็นทรราชผู้ถูกเกลียดชัง ไม่ได้การล่ะ ถ้าสงครามเกิดขึ้นต่อให้เธอหลบไปอยู่ไกลปืนเที่ยงเพียงไหนก็คงไม่อาจรอดพ้นความเลวร้ายของสงครามได้ แม้จะยังไม่ได้กราบไหว้ฟ้าดินก็ขอทำหน้าที่แม่เลี้ยงเฉพาะกิจปกป้องดูแลเด็กคนนี้จนกว่าจะถึงเวลาที่สมควร

"อาวิณไม่ต้องเสียใจหรอก เดี๋ยวเอิงโตขึ้น เอิงจะเป็นเจ้าสาวให้อาวิณเอง" "โอ๊ย ไอ้เด็กบ๊องส์ พูดแต่ละอย่าง แม่พายัยเอิงกลับเรือนเล็กไปเลย สอนให้นั่งสมาธิเยอะๆ จะได้ไม่ฟุ้งซ่าน!" ............... ความรักของเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง ที่มีต่อผู้ชายที่อยู่ในสถานะคนดูแล แปรเปลี่ยนไปเป็นความรักอีกรูปแบบหนึ่งเมื่อเติบโต โดยที่เธอจะต้องฟันฝ่าอุปสรรคที่ใหญ่หลวง นั่นก็คือความรู้สึกของผู้ชายคนนั้น ที่ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหน เขาก็ยังมองเธอเป็นเพียงเด็กในปกครอง แต่เธอไม่ยอมแพ้ เพราะเชื่อว่าตนเองเกิดมาเพื่อจะเป็นเจ้าสาวของเขาเท่านั้น ::::::::::::::::

จากที่มองว่าเธอคือเด็กในปกครอง แต่เมื่อได้ลิ้มลองกลับทั้งรักและหลงจนถอนตัวไม่ขึ้น “การปล่อยเนื้อปล่อยตัวให้ผู้ชายรุมในสภาพไร้สติแบบนั้นเธอคิดว่ามันดีแล้วเหรอ” “มันจะมากไปแล้วนะ หนูไม่ได้ปล่อยเนื้อปล่อยตัว” “แม่เธอคงเสียใจ ถ้าเห็นเธอเมาปลิ้นแบบนั้น” “หนูโตแล้วค่ะ หนูเรียนจบแล้ว มีงานทำแล้ว หนูจะทำอะไร จะไปเที่ยวที่ไหน จะแต่งตัวยังไงมันก็เป็นสิทธิ์ของหนู นายหัวไม่มีสิทธิ์มาควบคุมชีวิตหนู นายหัวไม่ใช่พ่อหรือแม่หนูนะคะ” “แล้วฉันต้องมีสิทธิ์อะไรในตัวเธอบ้างล่ะอันดา” เขาพยายามปรับเสียงให้ดูอ่อนลง “ไม่มีค่ะ” อันดาเถียงกลับทันควัน ดวงตากลมโตจ้องกลับอย่างท้าทาย “ไม่มีงั้นเหรอ” “ค่ะ เราไม่ได้เป็นอะไรกันสักหน่อย นายหัวก็แค่คนรู้จักของแม่ เป็นผู้ใหญ่ที่คอยช่วยเหลือ แต่ตอนนี้ทุกอย่างจบลงแล้ว เราไม่เกี่ยวข้องกันในฐานะอะไรทั้งนั้น” “แต่เมื่อคืนเธอจูบฉันไปแล้วนะ จำได้ไหม จูบแล้วต้องรับผิดชอบสิอันดา”