บทที่ 1

ประตูไม้บานหนาของห้องทำงานถูกผลักเปิดออก

ดอนนาเทลโลเดินเข้ามา พร้อมกับกลิ่นซิการ์อันเย็นเยียบและแรงกดดันของเมืองทั้งเมืองที่แบกไว้บนบ่า ดวงตาคมลึกของเขากวาดมองมาที่ฉัน น้ำเสียงยังคงราบเรียบเป็นงานเป็นการเหมือนเช่นเคย “มีอะไร?”

ฉันพยายามควบคุมลมหายใจให้คงที่ ก่อนจะดึงเอกสารแผ่นหนึ่งออกมาจากปึกรายงานการขนส่งหนาเตอะ

“สินค้าที่ท่าเรือหมายเลข 5 มีปัญหาน่ะค่ะ ทางนั้นต้องการลายเซ็นอนุมัติจากคุณด่วนที่สุด” ฉันเลื่อนกระดาษแผ่นนั้นไปตรงหน้าเขา “แค่เซ็นตรงนี้... ที่เหลือฉันจัดการเอง”

มันคือหนังสือสัญญาหย่าที่ถูกพรางตาไว้ในรูปแบบของใบตราส่งสินค้า

ฉันจัดการแบ่งสินสมรสไว้เรียบร้อยแล้ว ทั้งหมดที่เขาต้องทำคือแค่เซ็นชื่อ และในอีกหนึ่งเดือนข้างหน้า ฉันก็จะเป็นอิสระ

ทว่าดอนนาเทลโลยังไม่ยอมหยิบปากกา

สำหรับผู้ชายที่ตะเกียกตะกายขึ้นสู่จุดสูงสุดด้วยคราบเลือดและห่ากระสุน ความระแวดระวังย่อมฝังลึกเข้าไปในกระดูก เขาเริ่มพลิกหน้ากระดาษกลับไปดูข้อตกลงก่อนหน้าตามสัญชาตญาณ

เลือดในกายของฉันพลันเย็นเฉียบ

ถ้าเขาพลิกหน้ากระดาษนั้น เขาจะเห็นคำว่า “หนังสือสัญญาหย่า” ตัวหนาเด่นชัดทันที

“ดอนนาเทลโลคะ?”

น้ำเสียงหวานละมุนที่แฝงความประหม่าดังมาจากทางประตู

แอนเจลินาชะเง้อหน้าเข้ามา มองตรงมาที่เราด้วยดวงตากลมโตใสซื่อ

ดอนนาเทลโลชะงักไปทันที

เขารีบตวัดปากกาเซ็นชื่อลงบนเอกสารอย่างรวดเร็ว ก่อนจะสาวเท้าเดินไปหาเธอ น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนเป็นอ่อนโยนแบบที่ฉันไม่เคยได้ยินมาก่อนในชีวิต “ขึ้นมาทำอะไรบนนี้ครับ? หิวหรือเปล่า?”

“เปล่าค่ะ... แอนเจลินาเข้ามาขัดจังหวะหรือเปล่าคะ?” เธอคลี่ยิ้มเอียงอาย ก่อนที่สายตาจะสะดุดลงที่ฉัน

“แล้วเธอคนนี้คือใครเหรอคะ?”

ก่อนที่ฉันจะได้อ้าปากพูด ดอนนาเทลโลก็ชิงตอบแทน “เอวริล ทนายความของตระกูลน่ะ คุณยังไม่เคยเจอ”

“ไปกันเถอะ” เขาบอกแอนเจลินา พลางวางมือลงบนแผ่นหลังบอบบางของเธอ “ผมจองร้านอาหารที่คุ้นชอบไว้แล้ว คืนนี้ไม่มีเรื่องงาน มีแค่เรื่องของคุณเท่านั้น”

แล้วเขาก็ประคองเธอจากไป ทิ้งให้ฉันยืนอยู่ตามลำพังภายใต้เงาอันทอดยาวของเขา

รอยยิ้มขมขื่นปรากฏขึ้นที่มุมปากของฉัน

เขาซ่อนฉันไว้เพราะกลัวเธอจะรู้ว่าฉันเป็นภรรยาของเขาขนาดนั้นเลยเหรอ?

ถ้าเขาเพียงแต่สละเวลาดูเพิ่มอีกแค่เสี้ยววินาที เขาคงได้รู้ว่าสิ่งที่เขาเซ็นไปไม่ใช่ใบอนุมัติปล่อยสินค้า

แต่สายตาของเขาถูกช่วงชิงไปโดยผู้หญิงที่ยืนอยู่ตรงประตูเสียแล้ว

งานแต่งงานของเราเป็นความลับ นอกจากพ่อแม่ของเราแล้วก็ไม่มีใครรู้เรื่องนี้เลย

ฉันตกหลุมรักเขาตั้งแต่สมัยมหาวิทยาลัย วิ่งตามตื้อเขาอย่างบ้าคลั่งอยู่ถึงสี่ปีเต็ม แต่กลับไม่ได้อะไรตอบแทน

หลังเรียนจบมาสามปี ฉันก็ยังตัดใจจากเขาไม่ได้

จนกระทั่งวันหนึ่ง ฉันไปเจอเขาถูกแก๊งอริลอบทำร้าย นอนจมกองเลือดร่อแร่จวนเจียนจะสิ้นใจอยู่ในตรอกแคบๆ ฉันจึงช่วยชีวิตเขาไว้

ฉันเฝ้าดูแลพยาบาลเขาเยียวยาทั้งวันทั้งคืนอยู่เป็นเดือน

พอเขาหายดี เขาก็ขอฉันแต่งงาน

ฉันรู้ว่าเขาทำไปเพื่อทดแทนบุญคุณ แต่ฉันก็ทระนงตนพอที่จะคิดว่าตัวเองจะสามารถชนะใจเขาได้ คิดว่าตัวเองจะเป็นคนละลายน้ำแข็งในอกของเขาได้สำเร็จ

ทว่าหลังจากแต่งงานกัน ฉันถึงได้รู้ว่าหัวใจของเขามีเจ้าของอยู่แล้ว... เธอคือน้องสาวของมาร์คัส รองหัวหน้าแก๊งซึ่งเป็นคนที่เขาไว้ใจที่สุด

ตอนนั้นเธอแต่งงานมีครอบครัวแล้ว ฉันเลยเดาว่าสำหรับเขาแล้ว เขาจะลงเอยกับใครคงไม่มีความหมายอะไรอีก

แต่ฉันก็ยังไม่ยอมแพ้ ตลอดสามปีที่ผ่านมา ฉันทำหน้าที่ทั้งภรรยาของดอน และหัวหน้าทนายความคู่ใจของเขา

จนกระทั่งเมื่อเดือนก่อน สามีของแอนเจลินานอกใจเธอ และเธอกำลังจะหย่า

ข่าวนี้ทำให้ดอนนาเทลโล ผู้ชายที่เย็นชาและเว้นระยะห่างอยู่เสมอ ถึงกับดื่มฉลองจนเมามายด้วยความยินดีอย่างที่ไม่ค่อยได้เห็น

และเมื่อวานนี้ ระหว่างที่ฉันตรวจสอบบัญชีของเขตฝั่งตะวันตก ฉันก็ได้เห็นบางอย่างที่ทำให้ตัวแข็งทื่อไปจนถึงขั้วหัวใจ

แอนเจลินาที่เพิ่งย้ายออกจากบ้านอดีตสามี มีบอดี้การ์ดสูทดำหน้าตายสี่คนคอยเดินตามคุ้มกัน

นั่นคือกำลังอารักขาระดับสูงสุดของตระกูลเว็กซิลล์... กองกำลังเกียรติยศที่ควรจะเป็นของภรรยาของดอน ซึ่งก็คือตัวฉัน

ฉันคอยบอกตัวเองซ้ำๆ ว่าควรซาบซึ้งใจแค่ไหนที่ได้เป็นของเขา แต่ในวินาทีนั้น ฉันรู้ดีว่าฉันหลอกตัวเองต่อไปไม่ไหวอีกแล้ว

ในที่สุดฉันก็ตระหนักได้... ฉันไม่มีวันได้หัวใจของเขามาครอง

ฉันเดินออกจากห้องทำงานของเขาเข้าห้องน้ำ มองดูผู้หญิงในกระจกที่แต่งกายด้วยชุดสูทสากลเรียบร้อยเป็นทางการอยู่ตลอดเวลาเพียงเพื่อเอาใจเขา มันช่างเหมือนเรื่องตลกที่ร้ายกาจ

ฉันยกมือซ้ายขึ้นมา เพชรบนนิ้วนางคือหลักฐานเพียงชิ้นเดียวของชีวิตคู่ของเรา ตลอดสามปีที่ผ่านมาฉันไม่เคยถอดมันออกเลยสักครั้ง

ฉันบิดแหวนวงนั้นออก แล้วโยนมันลงถังขยะ

คืนนั้น ดอนนาเทลโลกลับมาที่คฤหาสน์

เขาถอดเสื้อโค้ตตัวนอกออก สายตากวาดมองมาที่ฉันด้วยความเฉยชาตามปกติ แต่สายตาของเขาชะงักไปแวบหนึ่งเมื่อเห็นมือซ้ายที่ว่างเปล่าของฉัน

“แหวนไปไหน?” เขาถามพลางขมวดคิ้ว

“มันเปื้อนน่ะค่ะ เลยส่งไปทำความสะอาด” ฉันตอบกลับเรียบๆ

เขาไม่เซ้าซี้ถามต่อ แต่วางช่อดอกไม้ที่ห่ออย่างสวยงามลงบนโต๊ะกาแฟอย่างลวกๆ ก่อนจะเดินมุ่งหน้าไปยังห้องทำงาน

“ร้านดอกไม้อยู่ตรงหัวมุมถนนพอดี เลยซื้อมา”

ฉันจ้องมองช่อดอกไม้ช่อนั้น รสชาติขมปร่าแล่นพล่านขึ้นมาในปาก

ดอกลิลลี่สายพันธุ์สตาร์เกเซอร์...

แต่งงานกันมาสามปี เขายังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าฉันแพ้ละอองเกสรดอกลิลลี่อย่างรุนแรง

ถ้าเป็นฉันคนก่อน คงจะดีใจจนเนื้อเต้นที่เขาอุตส่าห์ซื้อดอกไม้มาฝาก แต่ตอนนี้ฉันเลิกทำตัวไร้ค่าเพื่อคนอื่นแล้ว

ฉันหยิบช่อดอกไม้ช่อนั้น... แล้วโยนมันลงถังขยะ

ทิ้งมันไปพร้อมกับชีวิตแต่งงานที่พังยับเยินนี้ซะ