ใครเป็นดาวซัลโวตลอดกาลของ ฟีฟ่าเวิลด์คัพ

VAR เปลี่ยนวิธีที่การตัดสินบนเวทีระดับโลกถูกมองและถกเถียงไปอย่างสิ้นเชิง ในมุมมองของผม ผลกระทบแรกที่เด่นชัดคือความถูกต้องของการตัดสินเพิ่มขึ้นอย่างเห็นได้ชัด โดยเฉพาะในจังหวะสำคัญอย่างประตูที่สงสัยว่าเป็นออฟไซด์ การให้จุดโทษ หรือการตัดสินใบแดงตรงจังหวะคุมเกม ทำให้ข้อผิดพลาดที่เคยเปลี่ยนชะตาในนัดสำคัญลดลงไปได้มากขึ้น การมาของเทคโนโลยีช่วยให้กรรมการสามารถย้อนดูภาพช้าและมุมกล้องหลายมุม ทำให้การให้ผลลัพธ์มีพื้นฐานที่ตรวจสอบได้มากกว่าแค่ความรู้สึกจากมุมมองของผู้ตัดสินคนเดียว อีกด้านที่ผมสังเกตเห็นคือจังหวะเกมและจิตวิทยาของแข่งเปลี่ยนไปเหมือนกัน การหยุดเกมเพื่อรีวิวหลายครั้งทำให้จังหวะความร้อนแรงบางช่วงจืดลง นักเตะและโค้ชต้องปรับแผนรับมือกับการหยุดชะงัก บางทีมเลือกเล่นระมัดระวังมากขึ้นในกรอบเขตโทษเพื่อลดความเสี่ยง แต่ก็มีผลย้อนกลับคือเกิดการเตรียมตัวให้ผู้เล่นใช้เทคนิคในการชิงจังหวะออฟไซด์หรือพยายามโน้มน้าวผู้ตัดสินในสนาม ขณะเดียวกันผู้ตัดสินเองรับผิดชอบมากขึ้น เพราะรู้ว่าทุกการเรียกสามารถถูกตรวจสอบย้อนหลังได้ จึงมีแนวโน้มจะพึ่งพา VAR ในกรณีที่มีความไม่ชัดเจนมากกว่าการตัดสินแบบกล้าได้กล้าเสีย ในเชิงภาพรวม ผมรู้สึกว่า VAR ทำให้การแข่งขันยุติธรรมขึ้นในระดับสถิติ แต่ก็ไม่ได้ลบลักษณะดราม่าของฟุตบอลไปทั้งหมด ความขัดแย้งยังคงมีเมื่อการตีความภาพจากกล้องยังต้องอาศัยการพิจารณาเรื่องมุมและมิลลิเมตร ทุกครั้งที่มีการตัดสินสำคัญ ผู้ชมจะยังโต้เถียงกันว่าสิ่งที่เกิดขึ้นถูกต้องหรือไม่ ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของเสน่ห์และความเจ็บปวดในการเชียร์บอล ผลสุดท้ายจึงเป็นการประนีประนอมระหว่างความแม่นยำทางเทคนิคกับจังหวะอารมณ์ของเกม และนั่นทำให้ผมยังคงติดตามทุกครั้งที่มีการใช้งาน VAR เหมือนเป็นบทสนทนาที่ยังไม่จบ

เราแทบจะนับวันรอไม่ไหวเมื่อคิดถึงทัวร์นาเมนต์ฟุตบอลครั้งใหญ่ปี 2026 ที่จะกระจายแมตช์ไปทั่วทวีปอเมริกาเหนือ ทั้งสหรัฐอเมริกา แคนาดา และเม็กซิโกเป็นเจ้าภาพร่วมกัน นี่เป็นครั้งแรกที่การแข่งขันชายของฟีฟ่าในรูปแบบโมเดิร์นถูกจัดโดยสามประเทศร่วมกันอย่างเป็นทางการและเป็นการขยายการแข่งขันสู่ทีม 48 ทีม ทำให้แผนการจัดสนามและการเดินทางซับซ้อนขึ้นแต่ก็น่าตื่นเต้นกว่าเดิม มุมมองของคนที่ชอบดูเกมสดอย่างเรา การมีสามประเทศเป็นเจ้าภาพหมายถึงบรรยากาศหลากหลายสุด ๆ ทั้งสไตล์แฟนบอล การจัดงานรอบนอกสนาม และสภาพอากาศที่จะต่างกันไปอย่างชัดเจน นักเตะอาจต้องปรับตัวกับเวลาและอุณหภูมิเมื่อย้ายจากเมืองหนึ่งไปอีกเมืองหนึ่ง แถมการกระจายสนามยังทำให้แฟนจากหลายประเทศมีโอกาสเข้าชมใกล้ตัวมากขึ้น แต่ก็ต้องวางแผนเรื่องวีซ่า ตั๋ว และการเดินทางภายในภูมิภาคให้ดี เพราะระยะทางระหว่างเมืองใหญ่ในอเมริกาเหนือบางเส้นทางยังไกลพอสมควร สิ่งที่ทำให้ทริปครั้งนี้น่าสนใจสำหรับเราไม่ใช่แค่เกมเท่านั้น แต่เป็นประสบการณ์การได้สัมผัสวัฒนธรรมการเชียร์จากสามประเทศที่แตกต่าง ที่สำคัญการที่แคนาดาได้เป็นเจ้าภาพในทัวร์นาเมนต์ชายครั้งนี้ถือเป็นก้าวใหญ่ของฟุตบอลในประเทศ ส่วนเม็กซิโกและสหรัฐอเมริกาก็มีประวัติศาสตร์การเป็นเจ้าภาพและสนามที่เต็มไปด้วยมู้ดแฟนบอล ตรงนี้แหละที่ทำให้การเดินทางและการวางแผนดูบอลน่าจดจำทีเดียว — ถ้าได้ซื้อตั๋วแล้ว อย่าลืมเผื่อเวลาเที่ยวรอบเมืองด้วย เพราะประสบการณ์นอกสนามมักจะเป็นสิ่งที่ทำให้ทริปเวิลด์คัพครบเครื่องขึ้น

ในมุมมองของผม การเรียก 'สนามหลัก' ของฟุตบอลโลกคือตำแหน่งพิเศษที่สนามนั้นจะเป็นจุดศูนย์กลางของทัวร์นาเมนต์ — มักได้รับหน้าที่จัดพิธีเปิดหรือรอบชิงชนะเลิศ หรือทั้งสองอย่างร่วมกัน ซึ่งทำให้สถาปัตยกรรมและบรรยากาศของสนามนั้นถูกจดจำไปพร้อมกับฟุตบอลโลกตลอดไป ผมมักนึกถึงเหตุผลที่สนามหนึ่งได้รับการยกให้เป็นสนามหลัก: ความจุที่รองรับฝูงชนมหาศาล ระบบการคมนาคมที่เชื่อมต่อได้ดี ความพร้อมด้านสาธารณูปโภค และภาพลักษณ์ที่สอดคล้องกับภาพลักษณ์ของประเทศเจ้าภาพ การตัดสินใจนี้ไม่ได้เป็นแค่เรื่องกีฬา แต่มันยังเป็นการแสดงออกทางวัฒนธรรมและการท่องเที่ยวด้วย เมื่อดูประวัติศาสตร์สั้น ๆ จะเห็นภาพชัด เช่น 'Luzhniki' ในมอสโกที่เป็นสนามหลักของฟุตบอลโลก 2018 ด้วยบรรยากาศขนาดใหญ่และโครงสร้างที่เป็นเอกลักษณ์ หรือ 'Maracanã' ที่ถูกพูดถึงเสมอเมื่อพูดถึงฟุตบอลโลก 2014 เพราะมันมีมิติทางประวัติศาสตร์กับกีฬาฟุตบอลบราซิล และยังมีช่วงเวลาช็อตเด็ดที่ฝังใจผู้ชม อีกตัวอย่างคือ 'Wembley' ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของฟุตบอลอังกฤษและเคยเป็นเวทีตัดสินแชมป์ระดับโลกในปี 1966 การได้เป็นสนามหลักย่อมหมายถึงการเป็นหน้าตาของทัวร์นาเมนต์นั้น ๆ ด้วยความเป็นแฟน ผมชอบสังเกตว่าการเลือกสนามหลักยังสะท้อนความตั้งใจทางการเมืองและการประชาสัมพันธ์ของเจ้าภาพด้วย บางครั้งประเทศเจ้าภาพลงทุนปรับปรุงหรือสร้างสนามใหม่เพื่อโชว์ศักยภาพ เช่นสนามที่ออกแบบใหม่ ๆ ที่มาพร้อมเทคโนโลยีแสง สี เสียง และการรองรับสื่อมวลชนจำนวนมาก ซึ่งทั้งหมดนี้ส่งผลต่อบรรยากาศของการแข่งขันและประสบการณ์ผู้ชมโดยตรง ในฐานะคนที่ชอบบรรยากาศในการแข่งขัน ผมชอบเมื่อสนามหลักสามารถจับความรู้สึกของทั้งเมืองและแฟนบอลได้ ราวกับว่าทั้งทัวร์นาเมนต์มีหนึ่งจุดศูนย์กลางที่ทุกคนอยากไปสัมผัสก่อนจะกลับบ้าน

บอกตรงๆว่าการซื้อบัตรเข้าชม 'FIFA World Cup' ควรฉลาดและระมัดระวังไม่ต่างจากการเตรียมตัวไปดูแมตช์สำคัญตรงสนามจริง ผมมักเริ่มจากจุดเดียวเสมอคือซื้อผ่านช่องทางที่เป็นทางการก่อนเสมอ เช่น พอร์ทัลจำหน่ายตั๋วของผู้จัดหรือเว็บไซต์ที่ได้รับการอนุมัติอย่างเป็นทางการ เพราะตั๋วที่ออกจากระบบเหล่านี้จะมีการผูกบาร์โค้ดหรือ QR โค้ดอย่างถูกต้องและมีการจัดการการโอนสิทธิ์ที่ชัดเจน ทำให้ปัญหาโดนขายซ้ำหรือบัตรปลอมลดลงอย่างมาก นอกจากนั้นการชำระเงินผ่านบัตรเครดิตที่มีการคุ้มครองผู้ซื้อหรือผ่านช่องทางที่มีระบบตรวจสอบความปลอดภัยจะช่วยให้เรียกร้องเงินคืนได้ง่ายขึ้นถ้าเกิดปัญหา ผมไม่เคยเสี่ยงกับการจ่ายเงินผ่านวิธีที่ไม่สามารถเรียกเก็บคืนได้ เช่น โอนเงินผ่านบัญชีส่วนตัวหรือจ่ายด้วยบริการที่ไม่รู้จัก อีกเรื่องที่ผมให้ความสำคัญคือการอ่านเงื่อนไขการโอนและการยืนยันตัวตน เพราะแต่ละทัวร์นาเมนต์อาจมีกฎต่างกัน บางครั้งต้องผูกบัตรเข้ากับบัญชีผู้ใช้และยืนยันด้วยเอกสารก่อนวันแข่ง หากมีช่องทางตรงของผู้จัดสำหรับการขายต่อ (official resale platform) ให้ใช้ช่องทางนั้นแทนการซื้อจากตลาดรอง เพราะระบบอย่างเป็นทางการมักตรวจสอบประวัติการออกตั๋วและจำกัดการขายซ้ำ ผมยังเก็บหลักฐานการซื้อทั้งหมดไว้ทั้งอีเมลยืนยันและภาพหน้าจอของหน้าการชำระเงิน ในกรณีเจอปัญหาจะได้แสดงหลักฐานให้ฝ่ายสนับสนุนได้เร็ว นอกจากนี้ระวังอีเมลหลอกลวงและลิงก์ปลอม — อย่าคลิกลิงก์ที่ส่งมาจากบัญชีที่ไม่ใช่ของทางการหรือกรอกข้อมูลส่วนตัวในช่องทางที่ไม่น่าเชื่อถือ การใช้เครือข่ายอินเทอร์เน็ตที่ปลอดภัย (หลีกเลี่ยงไวไฟสาธารณะเมื่อต้องกรอกข้อมูลสำคัญ) ก็ช่วยลดความเสี่ยงได้เช่นกัน สุดท้ายอยากบอกว่ายอมจ่ายเพิ่มบ้างเพื่อความสบายใจเป็นเรื่องคุ้มค่า ตัวอย่างเช่นการซื้อประกันการเดินทางที่ครอบคลุมตั๋วหรือเลือกบริการชำระเงินที่มีการคุ้มครองผู้บริโภค หากต้องนัดรับตั๋วแบบตัวต่อตัว ให้เลือกสถานที่สาธารณะและมีคนรู้จักไปเป็นเพื่อน การเตรียมตัวล่วงหน้าและมีเอกสารครบถ้วนทำให้การเข้าชมเกมที่รอคอยไม่ต้องมาจบด้วยความเครียด — ทำให้การเป็นแฟนบอลสนุกขึ้นเยอะ

การนั่งดูบอลโลกช่วงค่ำของวันอาทิตย์มักทำให้ผมอดไม่ได้ที่จะนึกถึงสีเสื้อเหลืองของทีมชาติบราซิลและจังหวะการเล่นที่ทำให้คนทั้งโลกยิ้มได้ ถ้าต้องตอบตรงๆ ว่าใครได้แชมป์ 'FIFA World Cup' มากที่สุด คำตอบคือทีมชาติบราซิล ซึ่งคว้าแชมป์รวมทั้งหมด 5 สมัย (1958, 1962, 1970, 1994 และ 2002) เรื่องนี้เป็นข้อเท็จจริงที่ใครดูบอลมานานจะรู้สึกได้ว่ามันไม่ใช่แค่ตัวเลข แต่เป็นภาพรวมของวัฒนธรรมฟุตบอลที่ส่งต่อกันมา บราซิลมีนักเตะระดับตำนานหลายคนที่ช่วยสลัดความกดดันในทัวร์นาเมนต์ใหญ่นั้น เช่น 'เปเล่' ในยุค 1958-1970 หรือรุ่นหลังอย่าง 'โรนัลโด' ที่กลับมาฉายแสงในปี 2002 ผู้เล่นแต่ละรุ่นมีสไตล์ของตัวเอง แต่สิ่งที่เหมือนกันคือความสามารถในการสร้างช็อตเด็ดในนัดชี้ชะตา ในมุมมองของคนดูอย่างผม การที่บราซิลมีแชมป์มากที่สุดไม่ได้แปลว่าพวกเขาไม่มีช่วงเวลาแย่ๆ แต่หมายความว่าพวกเขามีพื้นฐานพลังงานฟุตบอลที่ยั่งยืน—การผลิตดาวรุ่ง เทคนิคการจ่ายบอล และแนวทางการเล่นที่เข้ากับช่วงเวลาต่างๆ ได้ดี ผมชอบคิดถึงภาพรอยยิ้มของแฟนบอลในสนามหลังจบเกมหรือเสียงร้องเพลงในแคมป์ ทีมที่เคยคว้าแชมป์หลายครั้งมักมีประวัติศาสตร์เต็มไปด้วยเรื่องเล่าและการทดลองทางแท็กติก ซึ่งกลายเป็นแรงบันดาลใจให้ชาติอื่นๆ พัฒนาไปด้วยกัน เพื่อให้เห็นภาพกว้างขึ้น ทีมอื่นๆ ที่มีสถิติน่าสนใจตามมาคือทีมที่เคยคว้าแชมป์หลายครั้งหรือมีผลงานทรงคุณค่า เช่น อาร์เจนตินาที่เคยเป็นแชมป์ 3 สมัย ทีมจากยุคแรกอย่างอุรุกวัยก็มี 2 สมัย และบางชาติอย่างฝรั่งเศสก็เคยยืนบนจุดสูงสุดได้สองครั้ง การอ่านประวัติศาสตร์แชมป์โลกแบบนี้ทำให้ผมรู้สึกว่าฟุตบอลคือเรื่องเล่าที่ยาวและหลากหลาย แต่ถ้าจะให้สรุปสั้นๆ แบบตรงประเด็นอีกครั้ง ก็คือบราซิลครองสถิติสูงสุดด้วย 5 แชมป์ — และภาพรวมของฟุตบอลโลกก็ยังคงมีเสน่ห์ที่ทำให้ติดตามต่อไป