ไททันคนแสดงปรับเนื้อหาอะไรเพื่อผู้ชมต่างชาติ?

มองจากมุมของแฟนการ์ตูนที่ชอบวิเคราะห์การดัดแปลง ฉันมักจะเห็นว่าเมื่อการ์ตูนหรือมังงะถูกแปลงเป็นหนังคนแสดง สิ่งที่เปลี่ยนไปไม่ใช่แค่หน้าตาของตัวละคร แต่เป็นโครงสร้างการเล่าเรื่อง น้ำหนักของฉาก และแรงจูงใจทางอารมณ์ที่ถูกปรับให้เข้ากับข้อจำกัดและโอกาสของภาพยนตร์จริง ตัวอย่างหนึ่งที่เด่นชัดคือการย่อเรื่องเพื่อให้พอดีกับความยาวหนัง การ์ตูนหลายเล่มมีตอนยาวและรายละเอียดมากมาย จึงมักถูกคัดเลือกเฉพาะฉากสำคัญหรือเนื้อหาที่ 'ขับเคลื่อนพล็อต' ได้ชัดเจน หนังจึงมักรวมฉากหลายตอนเข้าด้วยกัน หรือข้ามซับพล็อตบางอย่างไป ทำให้ตัวละครบางตัวดูแบนลงหรือการพัฒนาความสัมพันธ์บางอย่างโดนลดน้ำหนักลงไป ในทางปฏิบัติ ความแตกต่างยังมาจากข้อจำกัดทางเทคนิคและงบประมาณ ฉากแฟนตาซีหรือบ็อกซ์ออฟฟิศบางอย่างในต้นฉบับถูกออกแบบให้ใหญ่โตเกินกว่าที่จะทำได้ในงบถ่ายทำจริง จึงต้องปรับวิชวล เอฟเฟ็กต์ หรือออกแบบฉากใหม่ให้สมเหตุสมผลสำหรับโลกจริง ฉันสังเกตว่าผู้กำกับหลายคนเลือกเปลี่ยนวิธีนำเสนอความเหนือจริงเป็นการใช้องค์ประกอบภาพยนตร์ เช่น มุมกล้อง แสง เงา และดนตรี เพื่อรักษาบรรยากาศต้นฉบับแทนการพยายามจำลองเป๊ะๆ นอกจากนี้เรื่องการคัดเลือกนักแสดงก็มีผลต่อการตีความตัวละคร บางครั้งตัวละครถูกปรับอายุ เพศ หรือพื้นหลังเล็กน้อยเพื่อให้สัมพันธ์กับนักแสดงที่ได้รับเลือกหรือเข้ากับตลาดที่ต้องการเข้าถึง มิติทางวัฒนธรรมและการเซ็นเซอร์ก็มีบทบาทไม่แพ้กัน หนังคนแสดงมักต้องรับมือกับข้อบังคับทางกฎหมาย สังคม และความคาดหวังของผู้ชมวงกว้าง จึงอาจมีการลดความรุนแรง ปรับฉากโรแมนติก หรือเปลี่ยนประเด็นที่เป็นประเด็นอ่อนไหวเพื่อให้หนังผ่านการจัดเรตหรือไม่กลายเป็นปัญหา ตัวอย่างเช่น มีการเปลี่ยนตอนจบหรือโทนของเรื่องให้เบาลงหรือมืดลงกว่าเดิม ขึ้นอยู่กับว่าผู้สร้างอยากสื่อสารอะไร นอกจากนี้ผู้สร้างบางคนก็ตัดสินใจเสริมความสัมพันธ์หรือเพิ่มตัวละครใหม่เพื่อให้เนื้อหาเข้าถึงคนดูที่ไม่เคยอ่านต้นฉบับมาก่อน ท้ายที่สุด การดัดแปลงที่ดีมักเป็นการเก็บ 'จิตวิญญาณ' ของต้นฉบับไว้ แม้ว่ารายละเอียดจะเปลี่ยนไป ฉันมองว่าการประสบความสำเร็จอยู่ที่ว่าการเปลี่ยนแปลงนั้นช่วยทำให้ธีมหลักหรือความรู้สึกของเรื่องแข็งแรงขึ้นหรือไม่ มีกรณีที่ฉันชอบการตีความใหม่เพราะมันนำเสนอแง่มุมที่ต้นฉบับไม่ได้โฟกัส แต่ก็มีครั้งที่เปลี่ยนจนทำให้ตัวละครหลักสูญเสียเสน่ห์ดั้งเดิม การดูงานดัดแปลงจึงเป็นการเดินทางที่ทั้งสนุกและน่าหงุดหงิด — แต่สุดท้ายแล้วฉันยังคงชอบเห็นความกล้าที่จะลองทำอะไรใหม่ ๆ แม้มันจะไม่สมบูรณ์แบบก็ตาม

เสียงพากย์ไทยของ 'ไททัน' ให้ความรู้สึกต่างจากซับไทยอย่างชัดเจน โดยเฉพาะในเรื่องของจังหวะการพูดและโทนเสียงที่นักพากย์เลือกใช้ ผมชอบสังเกตว่าในฉากบู๊หนัก ๆ อย่างตอนที่เกิดการบุกเข้ามาที่กำแพงในต้นเรื่อง เสียงพากย์ไทยจะเน้นจังหวะและสำเนียงให้ฟังเป็นประโยคสั้น ๆ กระชับ เพื่อให้เข้ากับการเคลื่อนไหวบนจอ ขณะที่ซับไทยมักจะถ่ายทอดคำพูดตามต้นฉบับญี่ปุ่นแบบตรงไปตรงมา บางครั้งจึงมีความยาวหรือความเป็นทางการมากกว่า นอกจากเรื่องจังหวะแล้ว การแปลคำศัพท์และสำนวนก็เป็นอีกจุดที่ต่างกันอย่างชัดเจน พากย์ไทยมักเลือกใช้คำพูดที่คนไทยคุ้นเคยและฟังแล้วลื่นไหล เช่น ปรับการเรียกแทนตัวหรือลดการใส่คำยกย่องเพื่อให้บทสนทนาดูเป็นธรรมชาติมากขึ้น ข้อดีคือตามดูได้แบบไม่สะดุด แต่ข้อเสียคือรายละเอียดบางอย่าง เช่น น้ำเสียงเชิงสังคมหรือความเป็นทางการของตัวละคร อาจถูกลดทอน ทำให้บางมุมนัยของบทหายไป สิ่งสุดท้ายที่ผมสังเกตคือตัวนักพากย์เองมีอิทธิพลมากต่อการตีความตัวละคร เสียงของตัวละครบางตัวเมื่อเป็นพากย์ไทยจะให้ความรู้สึกต่าง เช่น เสียงเกรี้ยวกราดของตัวร้ายหรือความอ่อนแอของตัวเอก ซึ่งอาจทำให้ผู้ชมรับรู้ความตั้งใจของฉากต่างออกไปจากซับไทยที่ยึดถือลำดับคำพูดและน้ำเสียงของต้นฉบับ ในภาพรวมแล้วผมว่าทั้งสองรูปแบบมีเสน่ห์ต่างกัน: พากย์ไทยให้ความสะดวกสบายและเข้าถึงง่าย ส่วนซับไทยรักษาความใกล้เคียงกับต้นฉบับมากกว่า — เลือกแบบไหนก็สนุกได้ตามอารมณ์ของแต่ละคน

ในแง่มุมหนึ่งที่ฉันชอบคิดถึง การปรับจากต้นฉบับชาย×ชายเป็นคนแสดงมักเป็นการตั้งค่าใหม่ทางอารมณ์และตลาดมากกว่าจะเป็นการแปลตรงๆ ของฉากรักบนหน้ากระดาษ ฉันมักสังเกตว่าทีมงานต้องสมดุลระหว่างความซื่อตรงกับต้นฉบับและข้อจำกัดด้านแพลตฟอร์มกับสังคม ตัวอย่างที่ชัดเจนคือเมื่อซีรี่ส์จากเว็บโนเวลหรือมังงะที่มีฉากเรทค่อนข้างสูงถูกพามาทำเป็นละครทีวี ทีมมักลดทอนฉากเซ็กชวลให้เป็นซีนบอกเป็นนัยหรือเปลี่ยนเป็นการสื่อสารทางสายตาแทนคำพูดตรงๆ เพื่อให้ผ่านเรตติ้งและขยายผู้ชม กลยุทธ์นี้ไม่ได้แปลว่าจะทำให้เรื่องแย่ลงเสมอไป — บ่อยครั้งกลับผลักให้ผู้กำกับใช้ภาษาใบหน้า ท่วงท่า และมิวสิกสร้างเคมีที่ลุ่มลึกกว่าเดิม การปรับคาแรกเตอร์ก็เป็นอีกมิติหนึ่งที่เห็นบ่อย ฉันชอบเวลาที่นักเขียนบทเติมเรื่องราวด้านหลังให้ตัวละครรองหรือขยายความสัมพันธ์กับครอบครัว เพื่อให้ความรักของคู่พระนางมีน้ำหนักมากขึ้น ไม่ใช่แค่ความคลั่งรักแบบแฟนเซอร์วิสเท่านั้น ตัวอย่างงานเอเชียบางเรื่องยังปรับบทให้ตัวละครมีหน้าที่การงานหรือสถานะสังคมต่างจากต้นฉบับ เพื่อให้ประเด็นชนชั้นหรือความขัดแย้งมีความเป็นสากลมากขึ้น และช่วยให้คนดูทั่วไปที่ไม่คุ้นกับแนวนี้เข้าถึงได้ง่ายขึ้น อีกเรื่องที่ฉันทึ่งคือการเลือกนักแสดง การคัดนักแสดงไม่เพียงดูหน้าตาเข้าคู่ แต่ทีมจะมองความสามารถในการสื่อสารแบบไม่ต้องพูดมาก ความเป็นเคมีระหว่างคนสองคนอาจถูกปรับด้วยการเพิ่มซีนประจำวันธรรมดาๆ อย่างการทำอาหารหรือทะเลาะเรื่องเล็กๆ เพื่อให้ความสัมพันธ์ดูสมจริง การใส่เพลงประกอบและการตัดต่อก็มีบทบาทมากในการชี้นำอารมณ์ จนบางครั้งฉากเดียวกันที่อ่านแล้วไม่สะเทือนกลับกลายเป็นฉากละลายใจในคนแสดงได้ จุดจบที่ถูกเปลี่ยนบ้างก็เพื่อหลีกเลี่ยงความขัดแย้งทางสังคมหรือเพื่อความค้างคาใจที่ตอบโจทย์ผู้ชมวงกว้างกว่า โดยรวมแล้ว ฉันมองว่าการปรับเนื้อหาเป็นงานศิลปะของการประนีประนอม—บางอย่างหายไป แต่ก็เกิดสิ่งใหม่ที่ไม่เคยมีในต้นฉบับ ถ้าดูด้วยใจเปิดกว้าง มันให้มุมมองอีกแบบของความรักชาย×ชายที่อบอุ่นและเข้าถึงได้กว้างกว่าเดิม

อยากบอกว่าเสียงพากย์ไทยของ 'ผ่าพิภพไททัน' มักได้รับการปรับแต่งเล็กน้อยเพื่อให้เข้ากับบริบทการออกอากาศและรสนิยมคนดูท้องถิ่น มากกว่าจะเป็นการเปลี่ยนแปลงเนื้อหาหลักของฉากสำคัญโดยสิ้นเชิง ฉันสังเกตว่าการปรับมีสองแบบเด่นๆ: แบบแรกคือการแปลเชิงภาษาและโทนเสียง — คำพูดบางประโยคจะถูกเลือกให้สละสลวยหรือกระชับขึ้นเพื่อให้ซิงก์กับการขยับปาก และบางครั้งน้ำเสียงของตัวละครในฉากดราม่าอย่างตอนที่เอเรนแปลงร่างครั้งแรก จะถูกขยับให้หนักขึ้นหรือกดลงเล็กน้อยเพื่อถ่ายทอดอารมณ์ที่ต่างออกไปเล็กน้อย แบบที่สองคือข้อจำกัดด้านการออกอากาศ ถา่เม่ช่องทีวีมีมาตรฐานความรุนแรงหรือภาพเปลือยเข้มงวด บางฉากที่โชว์เลือดหรือฉากช็อกหนักๆ อาจถูกลดระดับด้วยมุมกล้องหรือการคัทบางเฟรม แต่กรณีนี้มักเกิดในเวอร์ชันที่ออกอากาศทางโทรทัศน์เท่านั้น ส่วนเวอร์ชันดีวีดีหรือสตรีมมิ่งที่เป็นต้นฉบับมักเก็บครบถ้วนตามเนื้อหา พอพูดถึงฉากการแปลงร่างของเอเรน ฉากหลักยังคงสื่อความหมายสำคัญเหมือนเดิม — การตัดต่อเนื้อเรื่องไม่เปลี่ยนแปลง แต่ความรู้สึกของฉากอาจต่างกันได้เพราะการเลือกคำแปลและน้ำเสียงของนักพากย์ การออกแบบซาวด์มิกซ์ในพากย์ไทยบางครั้งจะเพิ่มหรือลดเอฟเฟกต์เสียงเพื่อให้เสียงพากย์เด่นขึ้น ซึ่งก็เปลี่ยนมู้ดของฉากได้เล็กน้อย ฉันคิดว่าถ้าคุณห่วงเรื่องเนื้อหาใจความหลัก ให้เลือกเวอร์ชันสตรีมมิ่งที่มีความเป็นต้นฉบับสูง แต่ถ้าอยากลองฟังมุมมองใหม่ๆ ของตัวละคร การฟังพากย์ไทยก็เป็นประสบการณ์ที่น่าสนใจไม่แพ้กัน

การดึงเรื่องจากหน้าอีมังงะมาไว้บนจอคนแสดงเป็นงานหนัก แต่ผลลัพธ์ที่ได้ต่างกันพอสมควร การเล่าเรื่องบนกระดาษให้ความรู้สึกของการค่อย ๆ เปิดเผยข้อมูลผ่านมุมมองภายในตัวละครได้ชัดมาก—ฉากสำคัญอย่างการไปเปิดห้องใต้ดินในชิแกนชินา (the basement reveal) ในมังงะมีการค่อย ๆ สะสมเงื่อนงำ ความสงสัย และความตึงเครียดผ่านเฟรมภาพ ขณะที่ฉบับคนแสดงจำเป็นต้องย่นเวลา เลือกจังหวะตัดต่อ และพึ่งพาการแสดงของนักแสดงเพื่อถ่ายทอดอารมณ์ ทำให้รายละเอียดบางอย่างที่ในมังงะเป็นโมโนล็อกหรือภาพซ้อนถูกเปลี่ยนเป็นบทสนทนาและพฤติกรรมภายนอก นอกจากนั้น ความละเอียดของโลกในมังงะ—เช่นการเมืองภายในกำแพงและการสืบสวนของตัวละครรอง—มักถูกตัดหรือย่อให้สั้นเพื่อตอบโจทย์ความยาวของตอนและจังหวะดราม่าของทีวี ผมรู้สึกว่าบางฉากในเวอร์ชันคนแสดงได้เพิ่มมุมมองใหม่ที่มีพลัง เช่นการเน้นความเป็นมนุษย์ของตัวละครผ่านการแสดงที่จับต้องได้ แต่ก็แลกมาด้วยการสูญเสียบางชั้นเชิงเชิงลึกที่มังงะสื่อด้วยภาพและคำบรรยายเฉพาะตัว สรุปคือ ทั้งสองเวอร์ชันให้ประสบการณ์ต่างกัน: มังงะให้ความใหญ่และความละเอียดของโลก ส่วนคนแสดงให้ความเป็นมนุษย์ที่ใกล้ตัวมากขึ้น แต่ก็ต้องยอมแลกด้วยการปรับโครงเรื่องและตัดรายละเอียดบางส่วนไป

คนดูที่ตามข่าววงการอนิเมะในไทยมักเห็นความต่างระหว่างเวอร์ชันที่ฉายทางทีวีกับเวอร์ชันที่เป็นแผ่นหรือสตรีมลิขสิทธิ์ ฉันพูดแบบนี้เพราะบ่อยครั้งช่องฟรีทีวีหรือการออกอากาศเช้าเย็นต้องทำให้ได้ตามมาตรฐานการเผยแพร่ของไทย จึงมีการตัดหรือเบลอบางฉากที่มีความรุนแรงมาก เช่นการฉีกขาดของร่างหรือเลือดสาด เพื่อไม่ให้ขัดกับกฎเรตติ้ง การคุมความรุนแรงและถ้อยคำรุนแรงจึงเกิดขึ้นบ่อยในรอบทีวี แต่พอไปถึงแผ่นบลูเรย์หรือแพลตฟอร์มที่มีการลงลิขสิทธิ์อย่างเป็นทางการ ฉากเหล่านั้นมักจะอยู่ครบตามต้นฉบับ มุมมองส่วนตัวคือถาใครอยากสัมผัสเนื้อหาแบบเดียวกับต้นฉบับของ 'Attack on Titan' ให้มองที่เวอร์ชันลิขสิทธิ์ เพราะภาษาที่แปลหรือซับไทยจะรักษารายละเอียดและอารมณ์ของฉากได้มากกว่า พูดง่ายๆ ว่าในไทยมีการเซฟเนื้อหาบนทีวี แต่ถ้าเป็นการจำหน่ายอย่างเป็นทางการกับแพลตฟอร์มที่เหมาะสม มักไม่ถูกตัดจนเสียอรรถรส

ตั้งแต่ที่ได้ดูเวอร์ชั่นพากย์ไทยของ 'my true friend' ทั้งบนทีวีและในสตรีมมิ่ง ผมรู้สึกได้เลยว่าการปรับเนื้อหามีทั้งแบบชัดเจนและแบบเนียน ๆ ขึ้นอยู่กับช่องทางที่ฉายและเวลาที่กำหนด สำหรับฉากสำคัญ ๆ ที่เป็นอารมณ์หลักของเรื่อง เสียงพากย์ไทยพยายามรักษาจังหวะความรู้สึกไว้ให้ใกล้เคียงต้นฉบับ แต่ก็มีการย่อประโยคหรือปรับคำบางคำให้เข้ากับการเคลื่อไหวของปากนักพากย์และเวลาออกอากาศ ส่วนที่เห็นได้บ่อยคือฉากที่มีความรุนแรงหรือคำหยาบในต้นฉบับ มักถูกเบลอ/ตัดหรือเปลี่ยนบทพูดให้สุภาพขึ้นเมื่อฉายทางทีวี (ซึ่งผมเคยสังเกตจากตอนที่ฉายช่วงเย็น) แต่ในการปล่อยผ่านแพลตฟอร์มแบบชำระเงินหรือแผ่นดีวีดี มักจะได้เวอร์ชั่นที่ครบถ้วนกว่า โดยรวมแล้วการตัดไม่ใช่เรื่องใหญ่จนเปลี่ยนพล็อต แต่อารมณ์บางโมเมนต์อาจโดนลดทอนเล็กน้อย เปรียบเทียบกับประสบการณ์พากย์ไทยเรื่องอื่น ๆ ที่เคยตามมา อย่างเช่น 'Naruto' ที่เคยเห็นการลดเลือดในฉากสู้ หรือ 'Sailor Moon' ที่มีการปรับความสัมพันธ์บางอย่างในการฉายต่างประเทศ ทำให้ผมเข้าใจว่าการปรับสำหรับผู้ชมไทยเป็นเรื่องปกติ แต่ถาอยากได้อรรถรสเต็ม ๆ ให้มองหาฉบับสตรีม/แผ่นที่ระบุว่า "เต็ม" หรือ "ไม่ตัด" แล้วจะเห็นรายละเอียดที่ต้นฉบับตั้งใจสื่อไว้ได้ชัดขึ้น

หัวใจฉันเต้นแรงตอนเห็นกำแพงพังลงในฉากสุดท้ายของ 'ไททัน ภาค1' และฉากนั้นย้ำความหมายของการสูญเสียที่ไม่อาจย้อนกลับได้ ฉากสุดท้ายไม่ได้ให้ความรู้สึกชัดเจนแบบชนะหรือแพ้เท่านั้น แต่มันผสมระหว่างชัยชนะที่เปื้อนเลือดกับความสูญเสียที่ฝังลึก ภาพผู้คนที่ยังต้องเผชิญกับซากอารยธรรมและความทรงจำของคนที่หายไปทำให้ฉันนึกถึงว่าการเอาชนะอันตรายภายนอกแลกมาด้วยความเจ็บปวดภายในอย่างไร เรื่องราวปูพื้นตั้งแต่ฉากแม่ของเอเรนถูกกลืนหาย จนมาถึงตอนท้าย ทำให้การยืนหยัดของตัวละครมีน้ำหนักมากขึ้น ในฐานะแฟนที่ชอบมองรายละเอียด ฉันเห็นว่าตอนจบสื่อสารเรื่องการเติบโตแบบบังคับ—ไม่มีการกลับไปเป็นเดิมได้อีกต่อไป ความหวังยังมี แต่เป็นหวังที่ฉายผ่านความเหนื่อยล้าและราคาที่ต้องจ่าย มันทำให้ฉันค้างคาและคิดต่ออีกหลายวัน

บอกเลยว่าการดู 'หมออัจฉริยะ 2 แผ่นดิน' เวอร์ชันพากย์ไทยทำให้สังเกตการปรับเนื้อหาได้ชัดเจน ไม่ได้แค่แปลตรงตัวจากภาษาต้นฉบับ แต่มีการเลือกถ้อยคำและจังหวะการพูดให้เข้ากับคอนเท็กซ์ของผู้ชมไทยมากขึ้น ทั้งคำหยาบที่มักจะถูกเบาเสียงหรือเปลี่ยนเป็นคำสุภาพกว่า และมุกล้อเล่นที่อาจจะเปลี่ยนความหมายเล็กน้อยเพื่อให้คนดูบ้านเราขำได้จริง ๆ ในมุมคนดูวัยหนุ่มวัยสาวอย่างฉัน การปรับบางฉากจะเห็นได้จากโทนของบทสนทนา เช่น บทพูดเชิงสาธารณสุขหรือศัพท์แพทย์ที่ต้นฉบับใช้คำเทคนิคยาว ๆ จะถูกย่อให้เข้าใจง่ายขึ้น โดยยังคงแก่นเรื่องไว้ แต่แลกมาด้วยภาษาที่เป็นมิตรกับคนทั่วไปมากขึ้น ทำให้การติดตามตอนยาว ๆ ราบรื่นขึ้นกว่าเดิม นอกจากนี้บางคำที่มีนัยยะทางวัฒนธรรมหรือการเมืองอาจถูกเปลี่ยนหรือข้ามไป เพื่อหลีกเลี่ยงความอ่อนไหวในบริบทไทย เทคนิคพากย์เองก็มีบทบาท เช่นจังหวะหายใจ การเน้นคีย์เวิร์ด และการใส่อารมณ์ทับไปตามสไตล์การพากย์ไทยที่คุ้นเคย ฉันเห็นว่าทีมพากย์พยายามรักษาความรู้สึกของตัวละครไว้มากที่สุด แม้จะต้องปรับคำพูดหรือตัดบางเส้นมุกออกไปก็ตาม ผลลัพธ์คือเรื่องยังคงน่าดู แต่ให้ความรู้สึกต่างจากซับไทยของฉบับต้นฉบับแบบเดียวกับที่เคยเห็นใน 'Descendants of the Sun' เวอร์ชันไทยมาก่อน ซึ่งก็เป็นเรื่องปกติของการทำ Localization ในทีวีเช่นกัน

การเปลี่ยนแปลงเนื้อหาใน 'ไททันจู่โจม' มักถูกอธิบายว่าเป็นผลมาจากการปรับให้เหมาะกับภาษาภาพยนตร์มากกว่าการ์ตูนเพียงอย่างเดียว และนั่นทำให้การเล่าเรื่องบางจุดถูกย่อ ขยาย หรือวางจังหวะใหม่เพื่อให้ความรู้สึกและแรงกระแทกทางอารมณ์ทำงานได้ดีขึ้นบนจอทีวี ในฐานะคนที่ติดตามทั้งฉบับมังงะและอนิเมะมาก่อน ฉันเห็นว่าผู้สร้างมักพูดถึงความจำเป็นด้านพลังงานและเวลาของสื่อภาพยนตร์ เช่น การรวมฉากหลาย ๆ ฉากเข้าด้วยกันเพื่อรักษาจังหวะ ไม่ใช่การตัดทอนความสำคัญของเนื้อหาเสมอไป อีกเหตุผลที่ได้ยินบ่อยคือการเน้นธีม เช่น เสรีภาพหรือความผิดบาป ต้องการมุมกล้องหรือดนตรีที่ต่างออกไป ทำให้ภาพบางเฟรมในอนิเมะมีน้ำหนักมากขึ้นกว่าที่อ่านบนกระดาษ ส่วนตัวฉันชอบเมื่อผู้สร้างเปิดเผยว่าการเปลี่ยนแปลงบางอย่างเป็นการตีความร่วมกัน ไม่ใช่คำสั่งจากต้นฉบับเสมอไป นั่นทำให้ผลงานทั้งสองเวอร์ชัน—มังงะและอนิเมะ—รู้สึกเป็นการสนทนาระหว่างนักเล่าเรื่อง มากกว่าการแข่งขันเรื่องความถูกต้องเพียงอย่างเดียว