39 (Mga) Novel na May Kaugnayan sa Alexander The Great Quotes

Ang tunay niyang kagustuhan — ay mapatunayan na kami ay mabibigo. At doon, nabigo siya. ⸻ Tahimik na tumayo si Alexander. Hindi galit. Hindi nanalong superior. Ngunit isang bagay na mas malalim: may kapangyarihan siya na magmahal kahit walang katiyakan. Tumigil siya. Tumango. At sinabi niya: “Hindi mo kami kayang sirain. Hindi mo kami kayang hiwalayin.

"Ano na ang balak mong gawin ngayon? Naniniwala ka ba na magagawa ni Alexander na patayin ang mga magulang mo?" "Inaamin ko na noong una ay naniwala akong si Alexander ang pumatay sa mga magulang mo. Galit na galit ako sa kanya. Ipinangako ko na gagantihan ko siya. Ngunit nang kumalma na ang damdamin mo at malinaw na ang aking isip ay nagdalawang-isip ako. Kung si Alexander ang pumatay kay Mama at Papa ay hindi siya magpapakita sa kahit na sino na puwedeng maging witness sa krimen. Hindi siya tanga para isakripisyo ang maganda niyang reputasyon."

Buong puso siyang nagsalita para sa mahihina at mahihirap at ang lahat ng ginawa niya ay hindi para makakuha ng suporta, kundi ay nagmula sa puso niya… Huminga nang malalim si Alexander at nagsalita habang nakatingin sa mga mata ni Victoria, “Kung hindi ako kayang tanggapin ng lipunan, wala akong masasabi. Pero hindi ako ang pinakamalaking balakid para sa'yo, Victoria. Ikaw, ikaw mismo! Hindi mo kailanman inisip kung anong gagawin para mabuhay nang mas maayos ang mga tao mo!

tugon nito na ikinanoot ng noo ni Kaylee. "Tired of what? if you're tired in your work, you can rest naman muna, wala namang nagsasabi sa'yo na mag trabaho ka ng mag trabaho diyan." komento n'ya pa sa sinabi nito. Sobrang lalim ng buntong hininga ni Alexander na mas ikina-noot ng noo ni Kaylee. "You really don't know anything." bulong nito na narinig naman ni Kaylee.

Ngunit, inaasahan na ito ni Alexander kaya muli siyang nagsalita sa mikropono. “I know everyone of you heard the news of our fellow mafia men falling from grace and we are all alarmed and at the same time, curious who is this irreverent vermin who dared to wreak havoc in our peaceful world.” Lumakad pa-unti-unti si Alexander palapit sa pwesto ni Lilith, hindi natatanggal ang ngising nasa kaniyang labi.

"Honeylette, alam kong wala akong alam kung gaano ka nasaktan dahil hindi ko iyon naranasan pero sana matuto kang magpatawad. Yan ang hiling ko." Iba ang naging dating sa akin nang pakiusap na iyon ni Alexander, pakiramdam ko ay tama siya, pero hindi ko alam kung saan ako magsisimula. "Subukan mong sumigaw." Nakangiting sabi nito. Tumango ito bilang pagkumbinsi sa akin. Walang masama na subukan ko ito. Kung iyon ang magpapagaan nang nararamdaman ko.

Halos malunod tuloy siya sa kahihiyan dahil sa nangyari. Imbes na maawa, isang malakas na pagtawa ang pinakawalan ni Alex habang sapu-sapo ang tyan. "Hindi mo ba alam na kapag masyado mong ibinuka 'yang mga hita mo, ay mahahati 'yang itlog mo? Kumilos ka kasi nang naayon lang sa kapabilidad mo!"

Ito ang dahilan kung bakit siya naghihirap, upang ibigay ang lahat ng pinakamaganda at pinakamahalaga sa mga taong mahal niya. "Mahusay ang trabaho niyo," sabi ni Alexander nang seryoso pero may halong pagkilala. "Nasiyahan ako sa inyong ginawa. Huwag niyong kakalimutan na lahat ng Ito ay lahat ng pera, yaman, at negosyo. ay para lang sa kanila.

ani nito na nakaharap na sa malaking bintana. "Kung gano'n ay dasal na lang ang pwede nating kapitan." Umismid pa ito. "Do you think god really exist?" Natahimik ang lahat sa tanong ni Alexander. "Kung totoo man sya, seguro ay sobrang dami kong kasalanan para pahirapan nya ako. Maybe he really have favorites after all," sabi nito at nauna nang lumabas ng pintuan.

Isang salita lamang ang naghihintay kay Thomas, na "kabiguan" Naaliw ang pakiramdam ni Nicholas nang sabihin niya, “Simula noong una kaming nakikipagkumpitensya kay Thomas, palagi kaming natatalo. Ngunit, ano ang malaking bagay? Hindi ito itinuturing na tagumpay kapag nanalo ka sa simula. Tanging ang taong mabubuhay hanggang sa huling sandali ang siyang panalo. Si Alexander the Great ay hindi natalo kahit isang labanan, ngunit nang siya ay namatay dahil sa lason, ang Imperyo ng Persia ay mabilis na nahati sa digmaan at kaguluhan!”

Ang daming pagsubok ang dumadaan sa amin at nalampasan namin ito dahil sa tulong at awa nang Ama. “Babe? Alam mo ba kung ano ang pinagdarasal ko?” tanong sa akin ni Alexander. Anong alam ko naman eh tahimik lang siyang nagdadasal. Babarahin ko sana siya sa kanyang tanong kaso hindi magandang magbiro sa oras na ito. “Ano naman?” sagot ko sa kanya. “Nagpapaalam ako sa harap nang Diyos dahil---” Hindi pa tinatapos ni Alex ang kanyang sasabihin dahil inutusan niya akong tumayo at siya naman ay lumuhod.

"Kung hindi ka naging reckless ay hindi malagay sa panganib ang iyong tauhan!" Biglang nanigas si Alexander sa kinaupuan nang marinig ang galit at baritonong tinig ng isang lalaki. Kahit hindi pa nakikita ang mukha nito ay kilala niya ang boses ng lakaki. Wala namang ibang taong naglalakas loob na sagutin o pagsalitaan siya ng ganoon kundi ito lang. "Kung hindi lang dahil sa iyong ama ay baka ako mismo ang dadampot sa iyo at ipakulong upang matigil ka na sa paghahanap ng gulo!"

Ang bawat salita niya ay tila hatol na walang kawala, isang utos na may bigat ng kamatayan. “Theariza! Hindi ka ganyan kalupit para gawin sa akin ang bagay na yan!” sigaw ni Alexander, mas lumakas ang takot sa kanyang tinig, halong galit at pakiusap, habang pilit niyang inaabot ang dating Theariza na kilala niya—ngunit tila tuluyan na itong naglaho sa harap ng kanyang mga mata.

Pilit na ikinumpas ni Jax ang kanyang sarili ngunit hindi niya maiwasang maalala ang bagay na muntik niyang gawin na hindi dapat. “Why are you fighting over things that you should be embracing, my son?” “Shut up…” mahina ngunit mariing awat ni Jax. “Don't you wish you could write anything and become real?” “I said, shut up!” “I understand your fear, but once you've done what your pens and head keep telling you. All of the superfluous emotions will fade away, and everything will be fine, just like it was for me.” Patuloy na saad ni Alexander. “You will inherit the gift that I have, and sooner or later you will be like me, and no matter how hard you try, you will not be able to escape it. Because you are my son. My creation.”

galit na galit na sigaw nito sa kan'yang pagmumukha. "Teka lang, makinig ka muna. Ganito kasi yon mahal ko, nagugutom daw s'ya, naawa naman ako kaya pinatikim ko ng embotido ko, alam mo naman na maawain akong tao," paliwanag n'ya rito ngunit mas lalong umaso ang ilong ng dalaga dahil sa galit. "Gago ka! Isa kang malaking gago Alexander. Hindi ka na nahiya, kahit saan ka na lang abutan ng libog mong peste ka!"

Ako pa lang siguro ang una at kapag nalaman nila ang ginagawa ko ngayon ay siguradong pagtataasan nila ako ng kilay. Ang napansin ko kasi lalo na sa mga pinsan ni Alexander sa father side ay sobrang aarte nila. Sila talaga iyong tipikal na mga maharlika na kung pwede lang ay halikan mo pa ang daan na nilalakaran nila. Hindi sila mabubuhay ng walang katulong. Tubig na nga lang na nasa tabi lang nila ay kailangan pa nilang magtawag ng mag-aabot sa kanila. Ano pa kaya ang mag-ihaw? Sa init pa lang ng uling ay siguradong grabe na ang pagrereklamo nila.

“Talaga? Close kayo ng mom mo?” “Yes.” Napangiti siya nang bahagya. “I can tell. Dahil kapag binabanggit mo siya, nag-iiba mukha mo.” Biglang natahimik ang paligid. Napagtanto niyang baka sumobra siya. “Sorry.” “Don't apologize.” Ibinaba ni Alexander ang folder. “My mother used to tell me that having money doesn't make you better than anyone. She wanted me to use what I had to help people.”

At dahan-dahan niyang iniangat ang kamay ko, parang ayaw niyang bumitaw kahit isang segundo. “Elo…” mahina niyang simula. Bahagya akong napangiti. “I’m not good with speeches,” dagdag niya, dahilan para marahang matawa ang ilang tao sa paligid. Pero mas naghari talaga ang boses ni Alexander sa mga tawanan. Pero hindi siya tumingin sa kanila. Nakatitig lang siya sa akin. “But I know one thing,” patuloy niya.

"Anong pinagsasabi mo diyan? Anong binabalak mo?" "Akala mo naman, madali lang kami matalo sa gagawin mong laro? Aba! Ang kuya mo ngang sobrang sama, hindi nanalo sa amin. Ikaw pa kaya, na parang isang maliit na langaw lang kung tutuusin." Madiin na sambit ni Alexander.

Sabay sabay na sigaw ng iba. Ito ay isang maliit na clamorous, ngunit hindi bababa sa espiritu ay naroon. “Mabuti! Napakahusay! May kasabihan, 'Ang katapangan ay dumating pagkatapos ng kahihiyan!' Bahagyang tumango si Axel. "Mabuti na alam mong hindi ka makakalaban sa tatlong batang talento." "Kung tutuusin, maaari lang kayong manalo sa mga laban kung kilala niyo ang iyong sarili at ang iyong mga kaaway!"