14 Novel(s) Related To Dialogue In A Story

Pinagbigyan namin ang hiling nila. “Daddy, you tell it,” sabi ni Dax. “No,” sabat ni Calliope, “Mommy should!” Nagkatinginan silang apat, parang magsisimula na naman ng away. Bago pa sila magtalo, tinaas ni Drako ang kamay niya. “How about this—we tell the story together. Mommy starts, then I continue.” “Okay!” sabay-sabay nilang sagot.

Pagbalik niya sa hotel, nagtatrabaho pa rin siya para ayusin ang mga dialogue depende sa takbo ng shooting. Dahil doon, mas naging madalang din ang communication nila ni Sven. Minsan Vïber lang. Minsan maikling tawag. At halos wala ring masyadong usapan. Nang araw na iyon, may isang eksena silang kinukunan na may mahabang dialogue. Pero paulit-ulit itong nakakalimutan ng male actor kaya ilang beses naulit ang shooting.

Pero sa mga sandaling iyon ay hindi ko naman maiwasan ang hindi magtanong at magtaka sa bawat binabasa kong dialogue sa kwento. There's a part of me na para bang may pamilyar sa bawat scenes ng librong ito. Maya-maya ay nabulabog ang pananahimik kong iyon nang bumukas ang pinto. Doon ay pumasok si Neo kung saan ay maaliwalas na ang mukha. Muli itong bumalik sa pagkakaupo at hinarap ang naudlot niyang pagbabasa kanina.

'' pag-aamin nya sa mga anak kaya napa-react ang mga ito. ''Puro drama kasi ang kwento ng love story ni Dianne at DJ, ginawan ko ng action para medyo may dating naman....'' dagdag niya. ''Mommy naman, bakit iniba mo ang kwento?'' Maarteng tanong ni Annilou.

I'm sorry for the grammatical and typographical errors that you will notice while reading this story. NOTE: This story contains agreement between the characters again. I don't know but I love plots like that haha. Please, don't expect too much from this story :) Avoid commenting anything that was unrelated with the story. If names, places, events or some dialogues that were mentioned here are the same with the other stories, it was all just by accident. -happy reading..

— Nang matapos namin kausapin ang kaibigan ng asawa ko sumandal na lang ako sa upuan. "Ang galing gumawa ng writer ng story sa teleserye nyo baka, naranasan niya ang mga scene, at dialogue na binibitawan nyo kanina." kwento ng kasama ko sa loob ng van nakikinig lang ako sa kanila..

"Kung gayon paano siya makapagsalita?" Narinig nina Alex at Debbie ang pag-uusap ng mga kabataan, at ang kuwento ay naging katawa-tawa kung kaya't sila ay tumawa, na nakakuha ng atensyon sa kanilang sarili. Hindi natuwa ang mga kabataan, at hinarangan nila sina Alex at Debbie sa paglalakad sa kalye.

Napakabibo ng mga ito lalo na sa harap ng kanilang ina, masasabing sobrang close talaga nila. Kahit gabi na, patuloy na nakipagkuwentuhan ang dalawa tungkol sa mga nakakatawang kwento sa kindergarten. Kadalasan, si Dane ang nagsasalita nang mahaba at si Dale naman ang nagbubuod nito. Pinakinggan ni Avigail ang bawat kwento nila at paminsan-minsa'y napapatawa siya dahil sa kanilang ka-cute-an.

“Ikuwento ko sa’yo lahat ng nangyari sa araw na ‘to, sis, pag nagkita na tayo.” “Wait ka lang diyan. Papunta na ako.” Hindi nagtagal ay dumating si Dianne, hingal na hingal at halatang gulong-gulo. “Sis, ano bang ginawa mo?” tanong agad nito. “Mahabang kwento,” sagot ni Sol, “tara na muna.” Habang naglalakad sila palabas ay tuloy-tuloy ang chikahan.

tugon ni Honey, bago tuluyang humarap sa gawain nila. “Don’t end the call,” utos ko, this time hindi na pabiro. Ginawa kong mas mabigat ang tono, serious enough para maramdaman niyang hindi ito request kundi command. Gusto kong marinig ng malinaw kung anong pinag-uusapan ng mga taong kasama niya. Every detail matters. Kahit papaano, sa paraan ng conversation nila ay makakuha man lang ako ng kahit na kapiranggot ng character nila simply by talking to each other.

“Siya ang pinakamaingay. Pinaka-curious at pinakamadaldal.” “Bakit parang naririnig ko nang itatanong niya mama na... ‘So paano kayo nagkakilala?’” “That will be the first question.” Napahawak ako sa dibdib ko. “Kailangan natin pag-usapan ang story natin,” sabi ko agad. “Yes,” sagot niya. “Narrative consistency.” Tumango ako, parang agent sa undercover mission. “Okay. So paano tayo—”

Simula noon, ang dalagita ay palagi ng bumabalik. Palagi siyang nagsasalita. Walang tigil ang mga kwento nito. Parang hindi napapagod ang lalamunan. Kahit anong bagay ay may kwento ito. Madalas, hindi sumasagot si Mateo. Ngunit hindi iyon alintana ng dalagita. Patuloy lang ito sa pakikipag-usap sa kanya.

Ang bawat pag-uusap, laro, at picnic ay nagbigay ng mga bagong alaala at mas malalim na koneksyon. Unti-unting nagbukas ang kanilang puso sa isang mas magandang kwento, at habang naglalakad sila patungo sa hinaharap, alam nilang handa silang ipaglaban ang kanilang samahan, kahit ano pa man ang mangyari.

Ang kanyang reaksyon—ang pagkakahiya at kasiyahan—ay nagbigay sa akin ng pakiramdam na lumalapit kami sa isa’t isa. Nang magpatuloy ang pelikula, nagkaroon kami ng mga pagkakataon na mag-usap ng magaan habang nasa gitna ng isang comical scene. Pinag-uusapan namin ang mga paborito naming bahagi ng pelikula at kung paano kami nag-aasikaso ng mga simpleng bagay sa buhay. Nakakatuwa na makinig sa kanyang mga kwento tungkol sa mga lugar na gusto niyang puntahan at mga bagay na gusto niyang subukan.