30 Novel(s) Related To Discrimination Quotes

Eh, ng kaso. "P-pero hindi naman ibig sabihin no'n na walang chance ha. Babae rin ako, m-may tnansa na magustuhan n-niya." Anak ng tokwa, nasabi ko na, bahala na. Hagalpakan ang sumunod na dumagundong sa paligid, ang ilan ay itinuturo pa ako habang pinagtatawanan. Napakalalang discrimination na talaga 'to. At si Eliza. . . Pangisi-pangising tinitignan ako mula ulo hanggang pa. "You are such a loser, big dump. Alam mo kailangan mong mahimasmasan," anito. "Trixie!"

Hindi ko kayang magtrabaho sa ganitong uri ng lugar na ultimo isusuot ng empleyado, e magiging isyu pa sa kanila. “Nakikita niyo po ba ang hitsura ko, miss? Tingin niyo po nagsusuot ako ng ganitong klase ng damit? Grabe! Ano ba ‘tong company niyo? Nangdi-discriminate kayo ng tao, alam niyo ba ‘yon?” medyo may pagtataray na sagot ko. “Pakisabi na lang po kay Miss Mary na magba-back out na ako,” dagdag na saad ko na nakapagpabigla kay Miss Ana.

I didn’t care for clique kaya hindi rin masasabing pressured ako sa peers. I suppose, sa ibang tao, I gave the impression of being uncaring or supladita. Wala raw kasi akong kailangang kahit sino o anumang bagay dahil lahat, within reach ko lang. Sinong may sabing mga mahihirap lang ang nadi-discriminate? May discriminations din sa mga mayayaman. May wall na naka-separate sa akin at sa iba. Madalas, kung hindi pa ako ang magre-reach out ay hindi nila ako kakausapin o kukwentuhin.

Binigyan ko siya ng ngiti; isang ngiti na maihahalintulad ko sa isang salawikain o bukambibig ng mga madla: “tears of joy” “Wala naman ditong mga madla ang gumagamit ng salitang 'diskriminasyon' sa mga kapwa empleyado dahil lahat-lahat ng mga empleyado ni Mr. Villaruel ay pasadong-pasado at matatalas ang isip. Walang mga empleyado sa loob ng edipisyo ni Mr. Villaruel ang mga hangal o tunggak, at mababa ang IQ.”

She had indeed never been to such a place before! “Miss dapat mga magpasalamat ka pa dahil natitipuhan ka ni Mr.Figaro. He can gave whatever you want kahit malaki pang halaga! Kaya wag kang maging bastos jan, kapag sinabi niyang inumin mo, inumin mo!” Kitang kita niya ang discrimination sa status ng buhay sa lugar na iyon. Basta mayaman sila, mayaman sila . Wala silang pakialam sa mahihirap basta sarili lang nila ang iniintindi nila.

sigaw ko matapos niyang tangkain na itulak ako. Porke’t hindi ako mukhang mayaman ngayon, gaganituhin niyo na ako! Gosh, the amount of discrimination in this society! Natahimik ako ng mapagtanto kong ganoon din ako. Minamaliit ko ang mga taong mababa sa akin. Oh gosh, is this karma? Hindi na ako nakipagtalo. Isang masamang tingin ang ibinigay ko sa kanya bago ako umalis.

I answered back. “So, you’re saying that you girls were conscious about your looks to hook our attention. Ganoon ba?” seryoso niyang tanong. Maliit ako’ng ngumiti tsaka umiling. “You got it wrong again.” “We are afraid that we might not fit in your principles. Natatakot kami na baka kapag hindi namin naabot ang standards niyo ay magawa niyo kami’ng husgahan. We are afraid that we might feel the pain of discrimination in this world.”

“Let me make something clear. May specific expectations ang bagong may-ari sa image ng kompanyang ito. At ang isang buntis,” lumipat ang tingin nito sa walang singsing na daliri ni Sutton, “at hindi kasal na receptionist… ay hindi nababagay rito.” “That’s discrimination,” balik ni Sutton. “Hindi mo puwedeng—” “It’s business. And in business, only the essential survive.” Tumalilis ito, nakaangat ang baba. “Ah, and I’ll need a list of all client appointments for the next two weeks. And coffee. Black.”

Mas matinding singil ng kapalaluan. "Madami akong plano ngunit unahin ko munang mag-resign sa trabaho para magawa ko lahat ang gusto kong gawin at isa pa, mas magaan sa pakiramdam na ako na ang tuluyang nagresign kaysa ako ang tatanggalin sa trabaho." "Pwede ba ‘yon? Ang alam ko may batas na sakop ang huwag magdiscriminate sa mga may HIV,” si Janine. Nakita ko sa kanyang mukha ang matinding awa.

"People underestimate how bad workplace discrimination is when you're unmarried at my age." Ibinaba niya ang tasa ng kape niya bago siya nagpaliwanag pa. "It makes me an easy target. Promotions? Denied. Respect? Nonexistent. My personal life becomes office gossip. At nakakapagod na. I want people to shut up, and marriage does that." Natahimik ako sandali at napaisip nang malalim. "P-pero sabi mo financially stable ka na... bakit ka pa nagtatrabaho? O kaya bakit hindi ka na lang lumipat ng company?"

Nababaliw na ba siya? "Ano ba itong pakulo mo? Ha? Isa itong diskriminasyon ang pinapagawa mo! Hindi mo ba alam na maraming mga tao ang nahihirapan makahanap ng trabaho ngayon dahil sa diskriminasyon-" napatigil ako bigla sa pagsasalita nang may inabot siyang papel sa akin. "I think you need to read this."

Sigurado akong ito 'yong panahon na lihim nila akong pinapasundan para makasigurong nahihirapan ako. At halos lahat ng comment, ang itim ko raw. Na kapag nag-brown out daw ay walang makakakita sa akin. Na kapag nagsuot ako ng white ay may lumulutang na t-shirt. Imbes na mainis, natawa na lang ako. Talagang wala pa ring pinagbago ang mga tao sa bansang 'to o kahit saan pang panig ng mundo. Discrimination based on skin color is really a global problem.

“Dahil may mga taong handang sumuporta sa kabila ng kaso ko. Naisip ko rin, paano kung naging mayaman kami? Pansidirihan kaya ako ng mga magulang ko katulad ng napanood ko? Pero dahil mahirap lang kami, at mabait talaga ang mga magulang ko ay hindi ako nakatanggap ng discrimination sa kanila.” “Dahil hindi discrimination ang kailangan ninyo, kundi pagmamahal.” Humikab si Klarisse. Nagiging antukin siya nitong huli. Marahil ay sa gamot na iniinom niya. “Matulog ka na muna. Gigisingin na lang kita kapag nakarating na tayo sa pupuntahan natin.” “Sige. Inaantok kasi talaga ako. Kailangan ko lang ng pahinga.”

“P*ta…” Biglang naramdaman ng division chief na tumitibok nang mabilis ang puso niya sa sandaling ito. ‘Anong klaseng sitwasyon ito?! Paano nabanggit ni Mad Dog White ang paksa ng diskriminasyon gamit lang ang dalawang pangungusap?!’ Sa United States, ang pinaka kinatatakutan na salita ng mga pulis ay ‘racial discrimination’.

Manager sa isang kilalang banko si Anthony, matagal na siya ro'n at malaki na rin ang sahod. Pareho kaming manager ni Anthony. Ako, sa kilalang fastfood habang siya ay sa banko. Pareho kaming may stable job. At bukod ro'n, pareho kaming nagpaplanong mangibang-bansa para doon makipagsapalaran sana. Next year sana ang balak namin, pero dahil sa nangyari hindi ko alam kung possible pa 'yon. Dahil aminin man o hindi, kapag nagkaroon ka na ng record ay mahihirapan nang makapag-apply o makalabas ng bansa. Hindi maiiwasan ang discrimination. Kasalanan mo! Dahil ikaw ang malas sa buhay ng kapatid ko! Ikaw ang malas sa buhay ng anak ko!

Dahil sa Amerika… Kahit gaano ka kayaman, iba ka pa rin sa tingin ng iba. May mga pagkakataong nakakaranas pa rin ako ng racial discrimination. Mas masakit kapag si Brent ang naaapektuhan. Minsan umuwi siyang tahimik dahil may batang nagsabi raw na “different” siya. At bilang ina… Parang gusto kong sugurin ang buong mundo para lang protektahan ang anak ko.

“Nga pala, Dzai! Secret lang natin ‘to huh! Hindi nila alam lahat na bakla ako, alam mo na? Foreman ako.” “What?! Hindi nila alam lahat?! Kahit si Ninong Jonas?!” “Oo kaya wag kang maingay please!” “Okay, okay your secret is safe with me! Pero… kailan ka ba maglaladlad?” “Hindi ko alam, ewan, alam mo naman yung work ko diba.” “Sabagay, mahirap nga pero wala naman na sigurong discrimination since modern na ngayon and magaling ka naman sa trabaho mo.”

Pinagpawisan ang babae ng malagkit." Sir, hindi - hindi naman po, hindi naman po mga VIP ang mga iyon..I mean--" "That's discrimination!" galit na sabi ng imbistigador. "You have no right to give information to people no matter their status!" "Lalong nataranta ang registry clerk. "Patay na rin po sir ang mga taong iyon--'

Hindi ako nauubusan ng pag-asa lalo't hindi naman ako humihinto makamit ang aking pangarap sa maayos na paraan. Hindi ko ticket si Azul papunta roon gusto ko na buhay, gusto kong umangat bilang isang tao na nagsusumikap. Isang babae na kayang ipamalas ang kakayahan kahit pa nga babae lang ako. Maraming discrimination sa pagiging babae. But women can also wear pants so proud like a man. But a man couldn't wear a skirt with all dignity but instead they were too embarrassed.

Nang-iinis ba ito? "No Ma’am. Kung i-discriminate lang ako dahil sa kambal ko, wag na lang po. Kaya nga ako magtatrabaho para sa kanila at hindi para sa sarili ko lang," sabi ko. Okay lang ako kahit hindi ako matanggap, basta sinubukan ko. “You're hired!” sabi niya, natatawa. "Talaga po?! Hindi po ba joke lang yan!" umiling siya. "Ay, salamat po, Ma’am!" sabi ko, tumatalon sa tuwa.