80 Novel(s) Related To Family Support Quotes

Hindi na kami madalas lumalabas, at hindi na rin kami madalas na nagkakausap. Pareho kasi kami ni Quen na pressured sa pamilya. Kahit supportive sa kanya si tita, hindi pa rin maiwasan na ma-pressured siya sa pamilya niya. Sino ba naman kasing hindi matatakot sa future? Sino ba naman kasi ang hindi kakabahan na baka maling path pala iyong tine-take mo. Masyado kaming na-i-stress sa pamilya, kaya nung sabihin niya sa'kin na nabawasan ang lungkot niya noon nang dumating si coach sa buhay niya, natuwa ako.

“Kinalimutan mo pa rin kami, Cedrick.” “Hindi totoo ‘yan.” “Kahit ‘yong mga kamag-anak ni nanay sa NCCP walang maibigay man lang na tulong. Kahit ‘yong pamilya ng tatay mo, ‘yong totoong tatay mo, hindi man lang magbigay ng tuloy. Mayaman ‘yon ate mo sa isang tatay mo ‘di ba? Alam mo naman na siguro ang tungkol sa isa pang pamilya ng totoong tatay mo.”

“Salamat na nagpunta ka kahit sinabi kong huwag. Hindi ko inakala na malaking tulong sa akin ang presensiya mo. Just you being here makes me calmer.” “Masaya ako na may naitutulong ako sa iyo kahit moral support lang,” sagot ko. “Huwag mo masyadong pasanin ang lahat ng problema ng pamilya niyo. Pwede ka naman humingi ng suporta mula sa mga pinsan mo. Bakit kailangang akuin mo lahat ng responsibilidad?” Huminga ng malalim si Cain at tumingin na naman sa katapat naming pader. Mahabang sandali ang lumipas bago siya nagsalita ulit. “Hindi ako tunay na anak ni papa.”

Si Eleanora, nakatayo sa tabi niya, ay idinagdag, "At tandaan, nandito kami para sa iyo, anuman ang mangyari." Nakakaaliw ang kanilang mga salita, kahit na hindi ako lubos na naniniwala sa kanila. Sanay akong humawak ng mga bagay nang mag-isa, at ang sitwasyong ito ay hindi naiiba.. Ngunit ang pagkakaroon ng suporta ng aking pamilya, kahit na ito ay maingat, ay isang bagay na aking pinahahalagahan.

"Swerte ni Ben at naging anak ka niya, maganda na mabait pa. Wag ka nang malungkot hindi namin kayo papabayaan ng tatay mo. Magtutulungan tayo hanggang sa gumaling ang tatay mo. Hayaan mo na lang ang nanay at kapatid mo, hindi natin sila mapipilit kung ayaw nilang alagaan ang tatay mo." "Salamat po sa inyo, Manang Fe." taos puso kong pasalamat sa kanya. "Hindi ko po talaga alam ang gagawin kung wala kayo ngayon. Nalilito na po ako kung anong uunahin ko." Humihikbi kong sabi. "Ngayon kasi kailangan ni tatay ang suporta ng pamilya pero mukhang kami lang ang magdadamayan nito." "Pamilya mo na kami, Marie. Hindi ka namin iiwan, hindi namin papabayaan ang tatay mo kaya wag ka nang umiyak. Malalagpasan mo din ang lahat , mga pagsubok lang yan."

Naramdaman niyang kumikirot ang luha sa sulok ng kanyang mata. "Grandpa, salamat sa pagtitiwala at pagsuporta sa akin sa lahat ng taong iyon. Ikaw ang natatanging taong mabait sa akin sa pamilyang ito. Tatandaan ko ito habang buhay."

Hindi ko mapigilang maging emosyonal ngayon. "Ano ka ba, walang anuman. Pera lang iyan. Mahal ka namin. Mahal ka na din ng pamilyang Antonio..." May pahaging pa siya sa bandang dulo. "Hindi lang dito..." Tinaas ko ang kamay kong may hawak na sobre. "...kundi pati na din sa suporta niyo." Naiyak na naman ako. Ang dapat na nandito ngayon, sila ang wala. How unlucky am I to be in this kind of family. Mabuti na lang at mabait si Tatay. Paano pa kaya kung hindi?

Naiinis na sabi ni Laura, “Thomas, parang tiwala ka sa sarili mong lakas? Mangyaring maging malinaw na ang ngayon ay iba sa nakaraan. Wala kang suporta ng pamilya Gomez, ngunit natanggap namin ang buong tulong ng pamilya Gomez. Ang lakas ng kapwa mo at ako ay sumailalim sa isang nakayayanig na pagbabago. Mamamatay ka nang malungkot kung titingnan mo ang mga bagay gamit ang lumang mga mata." Walang pakialam na sinabi ni Thomas, “Sa tingin mo ba magagawa mo ang lahat ng gusto mo sa suporta ng Gomez Family? Hindi mo ba alam na nahulog ka sa bibig ng tigre? Ang pamilya Gomez ay hindi talaga mapagkakatiwalaan."

sabi ni Sari, "kahit saan ka man pumunta, kahit gaano ka man kalayo, palaging andito ang iyong pamilya, handang suportahan ka sa lahat ng iyong pangarap." "Alam ko po, Mommy," sabi ni Theo, ngumiti nang malawak. "At iyon ang pinaka-mahalagang natutunan ko mula sa inyong dalawa, na ang tunay na pamilya, hindi basta lumalayo, kahit anong distansya o panahon ang naghihiwalay."

Sa bawat hakbang na kanilang tatahakin, kahit na puno ng sakripisyo at kalungkutan, may mga tao sa kanyang paligid na handang magbigay ng suporta—si Drake, si Elise, at kahit si Andrew, ang nagiging matalik niyang kaibigan. Ngunit ang buhay ay hindi laging makakamtan sa mga planong inilatag. Habang ang kanilang pagmamahal at mga pangarap ay nagiging mas matibay, kailangan nilang harapin ang mga pagsubok na dumating sa kanila. Sa kabila ng mga sugat at hindi matutukoy na mga damdamin, ang kwentong ito ay isang paalala na ang pamilya, kahit gaano man ito kumplikado, ay laging magkakaroon ng lakas upang magpatuloy sa kabila ng lahat ng pagdududa at mga hindi tiyak na sagot.

Nagkatinginan kami ni Ranz at sabay na ngumisi bago pulakpak, "Around of applause please." His eyebrows waggled, "Yabang." sabi ko rito, he chuckled. "Hindi sa pang hihimasok mga iho, pero tama kayong lahat. Kaya wag niyong pigilan ang mga kaibigan niyo sa kasiyahan nila, supportahan niyo sa maaabot ng makakaya niyo. Dapat kayong magkakaibigan ay andyan para sa isa't isa, dapat kayong mag damayan. Kung sakaling ayaw ng mga magulang ng dalawa niyong kaibigan ang ganung klaseng relasyon at least alam nilang tanggap niyo kung ano sila." makahulugan nitong sabi, tumango kaming tatlo sa sinabi nito. "Andito na tayo,"

Ang mga mata nito ay may bahid ng luha ngunit ang gaan ay andoon pa din. “If you think na ‘yan ang makakabuti sayo then…. we are here to support you. We will never leave your side..” The sincerity in her eyes warms my heart. “T-thank you, L-lola. Thank you for not leaving..me.” I said slowly. “That is the true definition of family, right? Sticking with each other through thick and thin. " Ngiti niya. Nanatili lang akong nakatitig sa kaniyang mga matang nangungusap. Muli siyang ngumiti sa akin.

You have taught and challenged us to think critically, to be practical, to question, and to strive not just for excellence in every endeavor but the values and relationship to build. To our parents and families, thank you for your unwavering support and encouragement. Your sacrifices, tears, and sweat have not gone unnoticed, and your belief in us has been our guiding light to move forward. You've cheered us on at every step, believing us, and trusting us that we won't fail you all. Celebrating our successes and comforting us through our setbacks even at your weakest time and days. We won't be standing here without your endless support and love. To my beloved mother and father who's not around right now… thank you. Because without them, tonight could not have been possible. I'm so blessed to have had their encouragement and love through this journey. Thank you for not giving up on me. Thank you for doing all you can just to provide my needs even if it means your life. I will always be grateful to have you as my parents.” My tears flowed nonstop like a river as I said those words.

“Huwag mong hayaan na ang takot at sakit ang magtakda ng daan mo. Kaya mong baguhin ang lahat ng ito. Hindi man kami makapagbigay ng mga sagot, ngunit laging nandito kami para sa iyo.” Naramdaman ni John ang isang malalim na kaginhawahan mula sa mga salita ng kanyang pamilya. Hindi niya alam kung ano ang mangyayari bukas, ngunit alam niyang sa bawat hakbang, hindi siya nag-iisa. Ang kanilang suporta, ang kanilang pag-unawa, ay nagbigay sa kanya ng lakas na magpatuloy.

sabi ni Michael. 'Gusto mo bang samahan kita?' 'Oo. Kung tutuusin, ikaw ay anak ng mayor at dapat mong suportahan ang iyong pamilya sa kanilang pagsisikap," sabi ni Michael. "Ang parehong pamilya na hindi sumuporta sa aming magkapatid?" Galit na tanong ni Rasheedah. "It was your father who sponsored you through school and university. How else do you define support?"tanong ni Michael.

"To my husband, who never fails to remind me that I am capable, even when I doubt myself—thank you. For your unwavering support, for believing in me, and for loving me despite my flaws. I couldn’t have done this without you." Binalingan ko ulit ang mga bisita, ang boses ko’y puno ng sinseridad. "This foundation is a legacy of love, resilience, and hope. Together, let us continue the mission of spreading kindness and opportunities to those who need it the most. Thank you all for being here tonight and for being part of this journey."

Wala siyang iniwasan ng tingin o nilaktawan. "Sa lahat ng mga kapamilya kong buo ang tiwala at suporta sa akin, ang aking Mom at Dad na kahit hindi payag ay napilitan na lang din. Mom, Dad, alam niyo pong sobrang thankful po ako sa lahat ng mga ginawa at sakripisyo niyo sa akin. Kay Dad na kahit hindi ko totoong ama, mahal na mahal ko po kayo." Mahabang pahayag niya na hindi napigilang maging emosyonal ng mga sandaling iyon.

Kahit sa sarili kong pamilya, hindi ko sigurado kung matatanggap nila ako kapag nalaman nila. Paano pa kaya ang isang batang mabubuhay nang walang kasiguraduhan? “That doesn’t mean I’ll agree.” Tumayo siya at dahan-dahang lumapit sa akin. “You need support. Your family needs support.” seryosong saad niya at naglakad papalapit sa akin. “And that child…” huminto siya saglit bago tumingin ng diretso sa mga mata ko.

Sa harap ng maraming tao, ngumiti si Aerol at nagpasalamat sa lahat ng sumuporta sa kanya. "Salamat po sa lahat ng tumulong at nagtiwala sa akin," sabi ni Aerol sa kanyang speech, habang hawak ang kanyang diploma. "Hindi ko po makakayang makarating dito kung wala ang gabay at suporta ng aking pamilya, lalo na po ng aking Dad. At syempre, hindi ko po malilimutan si Mama. Lahat ng ito, para sa kanya."

Naiwan kami ni Itay sa pasilyo at doon ay madamdaming nag usap. “Itay, ano ka po ba? Kahit kailan ay hindi kayo naging pabigat sa akin. Nagpapa salamat po ako sa suporta na ibinibigay nyo sa akin na pamilya ko. Alam nyo po ba na sa tuwing pinang hihinaan ako ng loob doon sa Maynila ay iisipin ko lamang kayo? Kayo po ang nagbibigay lakas sa akin para lumaban sa lugar kung saan hindi naman ako sanay. Natutunan ko ang mamuhay doon dala dala ang suporta at lakas ng loob na pabaon nyo po sa akin at napaka-laking bagay nun! Kaya wag na wag nyo po iisipin na wala kayong naitutulong sa akin. Bibihira ang isang ama na katulad nyo... Yung hindi kami iiwan kahit na salat tayo sa karangyaan. Mahal na mahal ko kayo Itay, kayo nila Inay, Mike at Kuya Benjie. Laban lang tayo... Makakaraos din tayo!” Puno ng pag asang sabi ko kay Itay habang magka yakap kami at naiyak sa bisig ng bawat isa. “Diba Itay ano po ang motto ng ating pamilya?” Tanong ko muli dito.