5 Novel(s) Related To Helen Keller Story

"Tita... hindi ko akalaing dahil kay Katherine ay magagawa niyo 'kong pagsalitaan ng masama. Siguro, kung ano-ano ang sinabi niya para sirain ako sa inyo. Pero maniwala kayo sa'kin, gano'ng klase siyang tao. Kaya niyang bilugin--" "Hija, hinding-hindi mo 'ko mauuto sa sinasabi mo'ng 'yan dahil ni minsan ay hindi ka naman binanggit ni Katherine. Ikaw ang gumagawa ng kuwento kaya tumigil ka na bago ka pa lalong mapahiya." Si Cain na naiipit na sa sitwasyon ay hinawakan ang handle ng wheelchair upang ibalik sa kotse si Margaret. "Sige, umalis ka at hinding-hindi na kita kakausapin kahit na kailan," babala ni Helen sa anak.

Hindi niya mahal si helen ngunit nakaramdam siya ng awa dito mula ng marinig ang kwento nito tungkol sa kinakaharap na problema sa buhay. Aaminin niyang natukso rin siya at nadala sa init ng katawan, dali-dali siyang nagbihis at umuwi dahil naalala niyang may pasok pa pala siya sa paaralan. Halos dalawang buwan rin ang nakalipas at hindi na siya nagtutungo pa sa club kung saan nag tatrabaho si helen, hindi na rin ito muling nagpakita pa sakanya kaya naman inisip niya nalang na balewala lamang rito ang mga nangyari at ikinagaan iyon ng loob niya.

"napatakip siya ng labi dahil bakit daddy parin ang tawag niya gayong peke ang merong kasal nila noon .Lihim na natuwa si Kurt dahil sa pagtawag ni Helen sa kanyang ama . ''mahabang kwento .. kung magiging maayos tayo ikwento ko lahat '' inirapan lang siya ni Helen dahil para paraan ito .Pero aaminin niya rin pagdating ng panahon ang tungkol sa ama niyang nagpapagaling sa ibang bansa. Pinagpatuloy nila ang pagkain at saka naman nilabas ang iba para kumain ang mga kontraktor na nag aayos ng mga gamit para sa ipapatayong two story orphanage building .Malawak ang pinagawa nila dahil gusto nilang mas marami pang batang ulila ang mailagay sa ligtas na lugar .

Ang aktibidad ngayon ay pumunta sa isang espesyal na school para bisitahin ang mga batang may kapansanan. Si Helena, na katatapos lang sa gawain niya, ay medyo pagod na habang umupo siya sa royal car. Iniisip niya na samantalahin ang pagkakataon na ipikit ang mata niya at magpahinga saglit nang biglang nanginig ang personal na cellphone niya sa kanyang handbag. Kinuha niya ang cellphone niya at nalaman niya na isa itong tawag mula kay Charlie. Agad nawala ang pagod niya, at agad siyang nagkaroon ng medyo sabik at nahihiyang ekspresyon.

Naawa siya sa babae at hindi na halos kaya pang marinig ang kuwento nito. “H-Hindi lang ito ang ginawa nila sa akin. P-Pinakain nila ako ng mga insekto, nilunod sa kubetang puno ng dumi, a-at tinatakan ng mga pilat gamit ang matatalas na bagay na posibleng makasugat. I was alone there, no one comes when I call names. P-Pinagtawanan nila ako, pinaramdam sa akin na isa akong hayop at walang silbi. I was calling my father’s name, but he didn’t come to rescue me. Kinaumagahan ay nalaman ko na lang na inatake sa puso si Daddy. Lila, wala na ako ng mga bagay na mayroon ako noon. Even Thon, he ended his life inside the jail because he said he could not find himself living another year inside. Naging miserable ako, naging malumbay ang buhay ko at halos mawalan ako ng pag-asa. Ni gumising sa umaga ay kinat amaran ko na! Parang gusto ko na lang mamatay upang makapagpahinga na sa lahat ng sakit na nararanasan ko sa mundo. Pero isang araw ay dumalaw roon sina Sister Nelly, binuksan niya ang mga mata ko na hindi lamang doon natatapos ang lahat. May pag-asa pa lalo na kung tatanggapin ko ang Diyos na siyang magiging taga-pagligtas ko. Simula noong araw na iyon ay bibliya na ang katabi ko sa pagtulog, inaaral ko ang bawat salita ng Diyos, Lila. Nagbago ako. At doon ko nakita ang pag-asa. Nakita ko ang sarili ko na nakaluhod sa tabi, pinangakong pagsisilbihan ko Siya at magiging bagong ako ako.”