34 Novel(s) Related To Hiking Quotes

"Alam mo—" "Tsaka ka na mag-salita kapag tapos na tayo sa lahat ng gawain." Pambabara niya sa'kin, he walked faster at iniwan ako sa gitna ng matarik na daan, napalingon ako patalikod at napapikit na lamang ulit dahil sa napaka-taas na heights. Shit, hindi ko alam na magaling pala ako sa hiking kahit first time ko lang 'to. Pero naiinis pa rin ako kay Theodore dahil sa panlilinlang niya sa'kin ngayon!

Aakyat pa naman kami ng bundok bukas. "Prepare a hiking clothes and shoes. Aakyat tayo ng bundok." Marahan kong sinabi at dahan-dahang hinawakan ang panga niya. He still looking at me intently at nauna na akong kumawala sa titig. I open the picture I taken last weekend. Naalala kong hindi ko pa nga pala napipilian ang mga yun dahil sa biglaang pagdating ni Axel.

"Oh hindi mo pa pala naexperience ‘yon? Saya kaya. Lalo na kapag nasa taas ka na ng bundok. Parang napapalapit ka na rin sa kalikasan." "Wala bang mumu sa bundok?" natawa siya sa tanong ko. "Wala naman akong naencounter. Aswang pa siguro, baka meron." "Naniniwala ka do’n?" "Hindi rin. Gusto mo hiking tayo? Manghunting tayo ng aswang." "Loko! Mahal ko buhay ko, ikaw na lang." "Duwag." kantiyaw niya. "Heh! Kumain ka na nga lang."

sabi ni Cearina habang pinagmamasdan ang paligid. Nagpasya silang mag-hiking sa mga bundok. Sa bawat hakbang, mas lalo nilang nakilala ang isa’t isa at naging mas malapit. “Alam mo, gusto ko talaga ang mga moments na ito. Ang saya lang,” sabi ni Cearina habang umakyat. “Same dito! Ang saya na kasama ka,” sagot ni Ezekiel, na patuloy na nagbigay ng suporta sa bawat hakbang ni Cearina.

Nang makita niya ang daan pataas, binulong niya kay Charlie, “Mahigit tatlong daang taon na ang nakalipas, umakyat ako sa bundok na ito mula dito. Dati, may maliit na daan na ginawa ng mga tagarito. Hindi ko inaasahan na nandito pa rin ang daan na ito makalipas ang tatlong daang taon.” Ngumiti si Charlie at sinabi, “Iba ang hiking sa paglalakad. Umaasa ang hiking sa paghahanap ng pinakamagandang ruta. Sa sandaling mahanap ang pinakamagandang ruta, basta’t hindi magbabago ang bundok, hindi rin magbabago ang ruta.”

sabi ni Mikaela. Nang makapagplano kami, umalis kami sa bahay na may pag-asa at determinasyon. Ang pag-hiking ay isang paraan upang makapagpahinga at mag-enjoy. Sa kabila ng takot na dulot ng sitwasyon, alam kong kailangan naming lumabas at magsaya. Habang nasa daan, nagdasal ako na sana ay maging maayos ang lahat. “Lord, sana ay magtagumpay kami sa aming laban. Protektahan mo kami,” sabi ko sa aking isip.

Laking tuwa ko nang dumating siya sa piling ko dahil may karamay ako sa hirap at kaginhawaan. “Mommy, can I request?” Tumango naman ako. “Huwag kang mapapagod na mabuhay. Maraming nagmamahal sa `yo. Hindi mo lang nakikita ang iba, sapagkat patago itong ginagawa. Ayon pa nga kay Albert Einstein, 'Life is just like a bicycle, to keep it balance, you need to keep on moving forward'.” Napangiti na lamang ako dahil sa mga ginamit niyang quotes mula sa mga tanyag na mga nilalang.

Tumingala ako dito kahit pa kalat ang dilim sa paligid ay aninag ko ang kumikislap niyang mga matang natitig sa‘kin. "Do your feet hurt?" His hot breath diretlctly shut on my face. Gusto kong pumikit at namnamin ang init niyon. Maging ang amoy niyang nagbibigay init sa aking katawan. "I-I'm fine..." nauutal kong sinambit. "You seem enjoying the hiking with your new boy." Lumunok ako. Totoo na mang nag-enjoy ako sa pag-akyat sa bundok. Hindi lang iyon dahil kay Sherwin.

Huminga ako nang malalim. At tumango. Hindi ko inaasahan… Magha-hiking kami. Sa gabi. Sa lamig. Sa dilim. Pero kasama siya Parang okay lang. Halos alas-onse… Nakarating kami sa tuktok. Pagod na pagod ako. Humiga ako sa damuhan. Habang siya… May inaayos sa bag. Hindi ko na pinansin. Hanggang sa Nakatulog ako.

"Gusto namin matutong mag-hiking!" Habang nagsasalita ang kambal, ramdam ko ang saya at pagmamahal nila. Hindi na kami maghahanap ng iba pang kasiyahan; ang kasiyahan ay nandiyan na sa bawat sandali, kahit pa sa mga simpleng kalokohan at mga tawanan ng mga apo namin. "Okay, hiking it is," sabi ko kay Heart, sabay ngiti. "Siguradong magiging masaya tayo, lalo na't magkasama tayo."

“Hindi po ako umaarte, SIR! Sadyang pagod na pagod na ako, in fact I feel like my legs are about to fall off, and I am so sorry na hindi ko mapigilan ang sarili ko na huwag mag reklamo, normal lamang naman yata iyon sa taong pagod na, isa pa sinabi ko naman na ayaw kong sumama sa pesteng hiking at camping na ito eh, ikaw lang naman itong mapilit, kung sana hinayan mo nalang akong mag isa sa resort eh ‘di sana nakarating na kayong lahat sa pesteng camping site ‘di ba?” Mahaba niyang litanya saka marahas na nag buga ng hangin sa pag babakasakaling makatulong iyong pakalmahin ang kanyang sarili. “And I am so sorry that I am taking too long to walk and I am keeping you guys from going with your normal speed, I never meant to do that, and FYI, sir. I did tell you that hiking was never my thing, I never hiked before so all this stupid walking and climbing while carrying a huge heavy bag and your stupid tent was all new to me, so I am so sorry I am such a freaking hustle, don’t worry I will try my freaking best to keep up kahit pa hangang sa planetang Mars niyo pa balak pumunta!”

''sir Amber tuloy ba talaga kayo sa hiking niyo ?" nakita niyang hapon na at sinasabi ng mga tao na ginawa niyang bantay sa pinapagawa niyang palengke ay may mataas na bundok na bahagi ang Isla at maganda ito lalo pag gabi . ''oo manong at kayo ang magiging tourguide namin .Handa na ba ang mga tent at pagkain na dadalhin para sa camping mamaya ?"

Kung 'yon ngang hagdan sa Gold Hotel hindi na niya kinaya, ano pa kaya ang isang buong trail sa bundok? Jusko! lihim niyang reklamo, mangiyak-ngiyak. But she cannot stop walking. She knew she should not stop walking. Unless she wants to be left in that forest alone at maging hapunan ng mga wild animals, mumu at kung anu-ano pang mga elemento ng kagubatan. Lihim na siyang napapadyak, humawak sa handle ng backpack niya at muling pinilit ang mga paa niya na humakbang.

pagbasa ko. "Pero may dala tayong pagkain hahahaha!" wika ni niccolo na nakatayo sa tabi ko. "Sa taas tayo magpipicnic, timang." sambit ni lucas. Ang kinaganda rito sa meditation trail ay bawat pag-akyat mo at pagbaba, 'yong mga makakasalubong mong puno ay may mga nakapaskil na life quotes at bawat isang 'yon ay palagi naming binabasa. Ang nakakatuwa pa ro'n, hindi pinapalitan ang mga quotes na 'yon pero nadadagdagan pa.

Matalino siyang tao pero kadalasan siya ang nag-uumpisa lagi ng gulo. "Sa Mt.Kanji,masarap sigurong mag-hike doon." Nag-igting ang mga tenga namin ni Daryl.Hindi sila pwedeng pumunta sa bundok na iyon. Masyadong delikado.Lalo na sa panahon ngayon. "M-masyadong boring ang hiking,saka I think it's dangerous kasi diba maraming kwentong bayan ang mga matatanda tungkol sa bundok na'yon?"tugon ni Nina.

sabi niya at nagpatuloy sa paglalakad hanggang sa makarating sila sa Ilog. "Hiking, How I miss this," wika nito at agad na naghubad ng damit. "Ahhhh,! Damn, moron,!" na gulat niya'ng sigaw nang bigla siya nitong binuhat at tumalon silang dalawa sa maliit na ilog. Natigilan siya nang magtama ang kanilang mga mata at biglang bumilis ang tibok ng kanyang puso ng ngumiti ito sa kanya ng pagkatamis-tamis...Dahil n*******d ito ng pang itaas ay tumambad sa kanyang paningin ang marami nitong tattoo sa dibdib at braso nito.. she blinked twice and pushed him but, he grabbed her waist closed to him.

Ayaw niya rin mag hiking. Ayaw daw niya kasi ng napapagod siya. Ayaw daw niya ng naglalakad siya ng mahaba, sabi ko kasi sa kanya ito ang madalas naming gawin ang umakyat sa bundok-bundok kung tawagin namin na gawa lang sa mga buhangin na pinagpatong-patong noon para mag mukhang bundok at sisigaw kami kung anong gusto naming isigaw noon. Tapos bababa kami nang nagtatawanan kasi mukha kaming mga ewan, pero at the same time nailabas namin ‘yung mga salitang gusto naming sabihin at giginhawa ang pakiramdam namin.

Akmang kukuha si Evo ng isa pang water bottled sa loob ng bag nito para ibigay sa akin ngunit pinigilan ko. "May dala akong water botted. Just save it for yourself or for later," sabi ko kay Evo. Kumuha ako ng maliit na water bottled sa loob ng bag ko at agad itong nilagok. Kinain ko ang energy biscuits kong dala para magkaroon ulit ako ng energy na magpatuloy sa pag-akyat ng bundok hanggang sa tuktok. Sobrang nakakapagod ang umakyat sa bundok ngunit nakakarelax naman ito ng isip. Pakiramdam ko ay nabawasan ang pressure na nararamdaman ko sa aking dibdib. It was really a good idea to hike a mountain when you are stressed.

Marami rami rin ang mga farmers ni Sir dito sa bundok. “Mag-iingat lang kayo sa pag-akyat baka madulas kayo.” Paalala sa amin ng matanda habang paakyat kami ng bundok. Kung ganun talagang nasa taas pa ang pinakangfarm nila. “Hiking lang mga besh.” Tuwang tuwang sabi ni bakla. Kahit saan talaga itong si bakla kasama niya ang biro niya. Umakyat pa kami at tataas bababa ang dinadaanan namin.

Tahimik lang si Elorda pero kitang-kita sa kanyang mga mata ang tuwa at pagka-amaze sa paligid. Habang umaakyat sila sa paunang trail, naririnig nila ang huni ng mga ibon at ang mahina ngunit tuloy-tuloy na tunog ng agos ng malayong batis. May mga ilang hikers na kasalubong nila, karamihan ay nakangiti at bumabati. "First time ko ring mag-hiking na ganito, mahal," bulong ni Elorda habang lumilingon sa paligid. "Parang ibang mundo, ang layo sa nakasanayan ko."