77 Novel Terkait dengan Self Acceptance Quotes

Natuto akong maging matatag hindi lang para sa sarili ko kundi para na rin sa mga taong naniniwala sa akin. Natuto akong tumanggap ng pagkakamali, magpatawad at humingi ng tawad. I accept my flaws, and all my imperfections. At higit sa lahat, natuto akong tanggapin ng buong buo ang pagkawala niya, that my angel isn't for me at maglet go kahit sobra pa rin ang sakit para sa akin ang nangyari. Hindi man madali, pero kakayanin ko. Kakayanin ko para makapagsimula akong muli.

Hindi ko na inisip kung may makakarinig ba sa mga sinabi ko. "You don't have to force and hurt yourself. Ikaw lang din ang mahihirapan niyan. You need to accept the fact that not all the people who treated you good would be the same tomorrow. Change is constant, baby girl." Napatingin na lamang ako sa kaniya. Hindi ko inasahan ang sinabi nito. Nakakagulat. "I must be that handsome huh? Titig ka nang titig sa'kin e." Inis ko naman itong tiningnan. Assumero ang loko.

Maraming tao ang paniguradong magtataka at iiling. "Salamat bal. I love you too. You deserve to be happy." Makahulugan kong banggit. Kinalas ko ang aming yakapan at saka tinapik siya sa balikat. Lahat ng tao ay may karapatan magmahal. Ikaw lamang ang bahala kung sino ang pipiliin mong mahalin, mapatama man o hindi! We accept the love, we think we deserve. At this point I don't ever care what other people say at me. I'm just going to the flow. Whatever happens, happens.

Habang maingat na pinupunasan ang kanyang mga luha, marahang bumulong si Theodore na parang himig na sadyang nilikha para lang sa kanya. "That’s right... that is exactly who you are meant to be. Never be afraid to show the world your true self, because it is the most beautiful thing I have ever known. I will always be here, right beside you, cheering you on and loving every part of you, just as you are.”

Matatanda na ang mga ito, hindi ko na dapat sila binibigyan ng sama ng loob na pwede nilang damdamin at maging sanhi ng pagkakasakit na lang. Acceptance..is the best do. Mas pipiliin kong tulungan sila at makasama. Hindi ito pabata ng bata. Isa ayoko rin maging selfish. Pero sana lang hayaan na nila ako sa gusto ko at desisyon sa buhay. Malaki naman na ako. “Thank you, Jace for helping me. Don‘t worry pinag-aaralan ko na ang report ng kompanya.” “Good, kapag okay na ang lahat sa kompanya niyo, then let‘s have a vacation. We need that pagkatapos ng maraming problemang dumating.”

Laking tuwa ko nang dumating siya sa piling ko dahil may karamay ako sa hirap at kaginhawaan. “Mommy, can I request?” Tumango naman ako. “Huwag kang mapapagod na mabuhay. Maraming nagmamahal sa `yo. Hindi mo lang nakikita ang iba, sapagkat patago itong ginagawa. Ayon pa nga kay Albert Einstein, 'Life is just like a bicycle, to keep it balance, you need to keep on moving forward'.” Napangiti na lamang ako dahil sa mga ginamit niyang quotes mula sa mga tanyag na mga nilalang.

May mga karatula roon tungkol sa buhay—samantalang sa kabilang banda naman ay may bamboo installation, dalawang swing na may mga quotes naman tungkol sa pag-ibig. 'Hindi ka na mag-iisa, kasama mo na ako.' "Ang pag-ibig na takot mawalan ay nagiging tanikala; ang pag-ibig na marunong magtiwala ay nagiging daan," sabay naming bigkas ni Nathaniel. Napatingin ako sa kaniya. Siya naman ay nakatitig pa rin sa quote, seryoso ang mukha, parang may sariling iniisip. Maya-maya, bumaling ang tingin niya sa akin.

I covered my mouth to avoid making sound and it pained me more. Kung kaya ko lang tanggapin ang sarili ko, sana ay pwede kaming dalawa. Pero hindi ko matanggap na ganito lang ako at ganoon siya, hindi ko matanggap ang sarili ko. And I know I will have to accept myself first before letting anyone else accept me. I need to heal first.

Galit rin sigaw nito, nilapitan naman siya ni Donica. "Tumigil kana Mayell, Hanggang kailan mo itatanggi sa sarili mo ang sakit na meron ka? At kailan mo tatanggapin ang mga kamalian mo? Kalimutan mo na ang lahat ng nangyari noon, Live freely Mayell, Learn to accept all your mistake. Acceptance is the best way to move on." Mahinahong sambit ko, Galit na binalingan niya ako.

Muling binuga ko ang mabigat na hininga at napasapo sa noo sa sobrang pag-aalala na baka hindi ako magugustuhan ng mga kasamahan niya. Rinig kong bumuntong-hininga siya at sinandal ang sarili sa upuan para tignan ako. Ang dalawang kamay ay nanatiling nakapahinga sa manobela. "It doesn't matter if they like you or not. What matter most is that you like yourself. No one will like you the way you will like yourself," ayon na naman siya sa mga motivational at inspirational quotes niya. Hindi nalang ko umimik at piniling manahimik habang tinitignan sa gilid ng mga mata na paadarin ang sasakyan.

I always offer my body, let them used me on the way they want. “How to love myself,” saad ko at nakatulala pa rin, hindi ko alam kung nakatingin ba si Nazi sa akin. “You need to let go everything that is stopping you from accepting–“ “I cannot forgive them, they killed my mother.” Natatag ko na saad at marahas na pinahid ang luha ko.

"I won't take sorry for no reason." "I...ahm...I." Ano bang sasabihin ko? "Just accpet it, jerk," singhal ko na lamang, dahil ayoko talagang nagpapliwanag, lalo na kung ibinaba ko na ang pride ko. Sapat na 'yon. "How can I accept it if there's no reason behind?" Kagaya niya tinangala ko rin ang kalangitan. Punong-puno ito nang kumikinang na bituin. Nakakatuwa.

Piniga ko ang aking tiyan saka sinikap na hindi ipakitabkay Mariam ang reaksyon ko. "I'm okay—" "No, you're not okay! But, yes—it's okay to be not okay. Sometimes you to pretend you're oksy even you're not. But, please, I'm begging you; don't hate your self. Axecel, ayos lang naman kasi umiyak at maglabas ng sama ng loob." Umayos ako ng upo. Maya ay hindi ko na napigilan ang sarili ko—humagulhol na ako sa mga bisig ni Mariam.

“Gano’n ang nangyari sa’kin, Wade. Siguro hinintay ko lang talaga na maupos ako. ‘Yong wala ng matitira sa’kin kasi binigay ko na ang lahat-lahat. Nagpakatanga, nagpakabaliw.” Tumayo si Amber at inayos ang kumot na dala na siyang ginawa niyang pambalot sa katawan bago muling magsalita. “Kaya ikaw, Wade, huwag mong hintayin na umabot ka sa puntong iyon, na namamalimos ka ng atensyon dahil sa uhaw na uhaw ka. May mga tao pa rin naman handa kang mahalin, what the most important here is, love yourself first. Doon mo lang makakamit ang tunay na kalayaan.”

Sobrang martir lang kolung pipilitin ko siyang maging akin kung hanggang dito lang ang tingin niya sa akin. I think it's not acceptance is what making us and deciding from moving on but it was a clear answer to our assumption. Yung kahit tanggapin mo hindi ka parin makakamove on kasi hindi parin klaro ang lahat. At the confrontation and the last meeting me to my parents cleared everything at naiintindihan ko ang lahat at klaro na sa akin na hindi kami mabubuo at instead of hurting myself to fix what's could be fixed then I decided to make myself as whole, walang kulang at lalong hindi maghahabol.

Ang cute niya tapos tagos sa puso pa iyong mga sinusulat niya. After putting on my favorite shade of lipstick, I puckered my lips in front of the mirror then smiled to myself. You dress up and make yourself beautiful for yourself. Wala akong pakialam sa sasabihin ng iba. Ang mahalaga ay mahal at tanggap ko ang sarili ko. If they are intimidated, then that was not my problem anymore. I don’t need to change myself just so they would accept me. I won’t be less for them. I would not dim my light just so they could shine.

Nakuyuko lang ako pero patuloy na nag-uunahan ang mga luha sa aking pisngi. "Be gentle with yourself, Ma'am. You only have you. If you will not love yourself, who else will? In this life, there are lessons that we need to learn the hard way. But it's okay, life is like that and we need to deal with it. Hindi naman natin pwedeng ipilit ang mga bagay na hindi naman talaga dapat pinipilit."

Kaya naman pala kayo walang Peace of Mind dahil sa pag-aalala na baka may lumamang na isa. Minsan ang importante sa mundong ito ay yung tinatawag na acceptance. Tangap mo kung sino ka. Tangap mo kung anong meron sayo. Tangap mo ang katotohanan na hindi lahat ng tao magtitiwala sayo. Kagaya nga ng sabi ni Kuya sa akin. Nang makababa kami, pumunta sa dining area. Wow. Mapapawow ka na lang talaga sa laki ng chandelier at mga kagamitan nila.

Sa tagal ng panahon na pakiramdam ko ay bato na ako, eto ang isa sa mga pagkakataon na pinaparamdam saakin ni Dave na ang sarap mag-mahal ng walang pag-aalinlangan. All I need is acceptance, no one is perfect. Sabihin na nating ang tagal ng panahon na nawala saamin, but it turn out a blessing in disguise. He became a better version of himself while I improve on my own, I learn on my own mistake and I accept all of my mistakes. Ang laking bagay na din noon para sa aming dalawa ni Dave.

Iyong maramdaman na wala ka na pa lang hinahanap na kulang sa ’yo dahil natanggap mo ng buo sa sarili mo na hindi ka perpekto, at iyon ang kumompleto sa kakulangang hinahanap natin. Oo, hindi tayo perpekto kaya naman kahit tanggapin man natin o hindi, mayroon at marami tayong kakulangan sa mga bagay, tao, pakiramdam pero sapat na ang pang-araw-araw na buhay upang magpasalamat sa mga blessing na mayroon sa atin; at ito ang acceptance and forgiveness na matagal na nating hinahanap sa sarili natin upang maramdaman na hindi natin kailangan ang iba para i-proved ang mga mayroon sa atin, na hindi natin kailangan ang iba upang makompleto tayo dahil tayo mismo ang kokompleto sa sarili natin.