74 Novel(s) Related To Self Healing Quotes

Pero sa ilalim ng mga formal words na iyon, she found herself searching for something… some hidden meaning, some unspoken goodbye. She whispered to the empty air, “Kung nasaan ka man, Jerome, sana okay ka rin. One day, I could get over you.” And for the first time, instead of tears, a small, bittersweet smile formed on her lips. Maybe this was how healing began—not by forgetting, but by learning to live with the memory and finding strength from it. As she turned off the light, her mother’s words echoed in her mind. “Kung para sa’yo, babalik.”

Muling binuga ko ang mabigat na hininga at napasapo sa noo sa sobrang pag-aalala na baka hindi ako magugustuhan ng mga kasamahan niya. Rinig kong bumuntong-hininga siya at sinandal ang sarili sa upuan para tignan ako. Ang dalawang kamay ay nanatiling nakapahinga sa manobela. "It doesn't matter if they like you or not. What matter most is that you like yourself. No one will like you the way you will like yourself," ayon na naman siya sa mga motivational at inspirational quotes niya. Hindi nalang ko umimik at piniling manahimik habang tinitignan sa gilid ng mga mata na paadarin ang sasakyan.

“Don’t forget to take care of yourself, okay? You can’t pour from an empty cup.” Napatawa ako nang mahina. Pamilyar na sa akin ang linyang ‘yon; ilang beses na rin niyang sinabi iyon para ipaalala sa akin na unahin din ang sarili. Parang naging mantra na namin. “I know. I’m trying. Pero alam mo na, ang hirap lang minsan. Everything feels so fragile. Parang laging may nakaambang mali.”

mahina kong sambit pero sapat para marinig niya. "Baka its okay if it takes time...to be okay?" mahina niyang wika. "Yeah, healing is a road that is lined with endless grace...ika nga nila." Sinipa ko siya ng mahina at tumingin siya sa akin. "A few days, weeks, or months or year ago, you did not know today. You did not know how you'd make it here, but you made it here, by grace. You are blessed, Jaq. Continue healing, not for us but for your self."

Ang matalim na pagtitig sa kanyang repleksyon ay tila nagpapalakas sa kanya, kahit na ang sakit ay matindi. “Sugar, kailangan mong magpahinga. Ang healing process ay magtatagal, kaya’t huwag mong pilitin ang sarili mo,” sabi ni Vash habang pinapalitan ang mga bandage at binibigyan siya ng extra painkiller.

Dahan-dahan ko itong binuksan, at sa loob ay isang simpleng card, written in clean, slanted strokes: “Today is not a grand gesture. It’s just breakfast waiting downstairs, and me—waiting for your smile again.” – V Napangiti ako. Hindi ko alam kung kelan siya nagsimulang magsulat ng ganito, but it felt like a piece of him that he rarely shows anyone. Tahimik ko siyang tinignan ulit. Maybe trust doesn’t return overnight. Maybe healing isn’t loud, or filled with fireworks. Maybe, just maybe… It starts with small things. Like handwritten notes. Like holding hands through the night. Like choosing to stay, even in silence.

“Nico.” “Hmm?” “Why do you always show up when I’m feeling worse? Tell me your secret. May powers ka ba?” Sabay kaming natawa ng mahina dahil doon. She may still be sniffing right now but at least, she’s laughing a little bit. That’s what I love about her. She tries her best to pick herself one by one. She tries to cheer herself up after crying. And I think what she’s doing is great. Because I believe that healing starts with yourself. No matter how many people will be there at your darkest times but you don’t want to help yourself, it will not be only hard for you. It will be hard for the others too.

sagot niya bago niya ako hinalikan nang matagal at puno ng pangako. Ang halik na iyon ay hindi lang tungkol sa pagnanasa. Ito ay tungkol sa healing. Isang tahimik na usapan na sa kabila ng lahat ng sakit, may pag-asa pa para sa amin. Naramdaman ko ang pagtulo ng sarili kong mga luha. Luha ng pasasalamat na buhay kami, at luha ng pagtanggap na mahal ko pa rin ang lalaking ito sa kabila ng lahat.

wika ko sa kanilang dalawa. Siguro nga, wala na akong ibang gagawin kundi ang maghintay, maghintay ng tamang pagkakataon at pabayaan na ang tadhanang humarap ng lahat. Isinuot ko ngang muli ang aking sunglasses at napatingin na lang sa mga naggagandahang gusaling nagliliwanag na nasa malayo. I will heal myself here. ************************* A/N: Please don't forget to Vote, Comment and Share! ❤

Azi ran around chasing butterflies, his laughter echoing softly. Aaron walked beside me, his hand brushing against mine. “He looks happy,” he said quietly. “Yeah,” I whispered, watching our son run freely. “He really is. And I want him to stay that way.” He nodded. “You’re doing great, you know.” I turned to him, surprised. “Me? I don’t think so. I still break down sometimes. I still feel lost.” He smiled gently. “That’s part of healing, Elora. The fact that you’re trying… that’s already something.”

“Ever.” Sa huli, habang pinagmamasdan ni Celestine ang natutulog na anak, napagtanto niya ang isang bagay… ang healing ay hindi biglaang nangyayari. Isa itong proseso. May mga araw na magaan, may mga araw na mabigat. Pero ngayon, may pag-asa. At sa bawat umagang nagigising siyang katabi ang pamilya niya, alam niyang kahit maraming nasira noon… may mas marami pang nabuo ngayon.

Sila agad ang unang lumalapit. Kapag naglalakad si Jeru... Nakahawak agad ang kambal sa magkabilang kamay niya. At sa tuwing nakikita ko silang ganoon... Hindi ko maiwasang mapangiti. Maybe this is what healing looks like. Hindi yung tuluyan mong nakakalimutan ang sakit. Kundi yung natututo kang gumawa ng mga bagong alaala na mas maganda kaysa sa mga lumang sugat.

“Hindi landian, kundi self-care with benefits. Kailangan ko rin ng bakasyon, hindi lang basta trip. Mental, physical, at sexual healing.” Natawa ako ng malakas, halos mapatingin ang ibang customer sa café. “Mental healing daw? Parang masisira lalo ‘yang utak mo sa ginagawa mo!” “Eh ikaw naman,” balik niya agad. “Wala ka pang bago. Halos maalikabok na yang love life mo. Ni hindi ko alam kung may nagtatangkang ligawan ka o puro tanim ng tubo ang inaasikaso mo.”

Dahil wala na siyang itinatago. At ako rin. "Hindi ko alam kung paano maging normal." Lumabas iyon bago ko napigilan. Sandaling natigilan siya. Pagkatapos ay humarap sa akin. "Normal?" Tumango ako. "People heal." Tahimik siya. "People move on." Mas lalo siyang tumahimik. "People survive things and become better." Napatawa ako nang mahina. Mapait.

Magen said using his soft and tired voice. They said that time can heal but I think it's wrong? Time only ease the feelings that we are encountering because the time serves as our safety zone. Naniniwala tayo na dadating ang oras na maglalaho rin ang sakit. Na dadating ang oras na mawawala narin 'yung nararamdaman. So, time is only a law of attraction and It can't heal the wounds. In any circumstances, only love can heal. Only love can heal our wounds... our soul... our heart... our world.

At iyon ang katotohanang kailangang tanggapin. He finally has his own original and complete family. At kahit masakit, kailangan niyang igalang iyon. “Time heals everything,” mahinang sambit niya sa sarili, parang panalangin na paulit-ulit niyang pinaniniwalaan. Unti-unti niyang iniangat ang tingin mula sa bintana, pilit pinapatatag ang sarili. Hindi siya maaaring manatili sa nakaraan. Marami pa siyang kailangang harapin.

Nakapikit ang mga mata ko at mabagal ang paghinga ko. "Get up, Elizabeth Are you really gonna shut yourself off from the world?" Ano ang dapat kong gawin? gumala sa paligid? Tulad ng isang malaya at masiglang tao? Hindi! "Elizabeth This is not the end of the world. I told you you have to help yourself. You have to heal on your own dahil walang tutulong sayo bukod sa sarili mo!"

“I know. Pero paano kung masaktan ko siya nang tuluyan?” “Sometimes, the only way to heal is to go through the pain,” sabi ni Julian bago binaba ang tawag. --- Sa parehong araw, nagpunta si Maya sa bahay ng kanyang ina, si Rachel, upang maghanap ng payo. Ang mainit na yakap ng kanyang ina ay tila nagbigay sa kanya ng kaunting lakas. “Ma, bakit ganito kahirap magtiwala ulit?” tanong ni Maya habang hawak ang tasa ng tsaa na inihanda ng ina.

Inilibot ko ang aking paningin at nakita ko ang iba't ibang quotes na nakasabit sa daraanan. | It's hard to answer the question "What's wrong?" when nothing's right. | Sinunod sunod ko ang pagbasa sa mga ito, nakalilibang kasi. | "We can never go back & change what has been done......but we can always learn the lessons to make things better next time...." | | "Replace tears with smiles! Don't be afraid of wrinkles as you age, because wrinkles are a sign of laughter and smiles." | Ang cute naman nito!

Hindi dahil sa pagmamahal o kapangyarihan, kundi dahil sa tunay na pagsusumikap niya na baguhin ang sarili. At sa unang pagkakataon din, napagtanto ko na ang healing ay hindi linear. Minsan may hakbang pabalik, minsan may hakbang pasulong. Ngunit kung may isang bagay na malinaw, iyon ay: si Lucas Vale ay isang ibang tao ngayon.