69 Novel(s) Related To Uncle Iroh Quotes

kwento pa ni uncle. "Olivia, sigurado ka na bang hindi ka na mabubuhay sa tunay mong pagkatao? May asawa kana at ayokong magkagulo at sa huli ang maiwan ay ang anak ko," alala ni uncle. Bigla namang pumasok sa isipan ako ang alaalang ayoko nang balikan kaya napapikit ako at napahawak sa d****b kong dahil sa kirot.

Parang mga nasa tamang edad na e. "I thought so too. But they are different. Their face are the same but uncle Hiro's eyes is different from my dad." Sabi ni Atlas. Tumango ako dahil tama siya. Ito ang napansin ko noong nagpanggap si Hiro bilang Liro. "Yeah," sang-ayon ng anak ko. "Isara mo ang bibig mo, Liro. Baka pasukan ng langaw." Natatawang sabi ko. Natawa na rin si Sam sa sinabi ko pero nang magtama ang paningin nila ni Liro ay natahimik ito bigla. Oh, hindi pa sila totally okay?

"Marami lang po akong iniisip kaya po ako nagkakaganito." Tiningnan siya nito ng diretso at parang sinuri kung nagsasabi siya ng totoo. "Totoo?" Muling usisa nito. "Opo. wala po akong sakit, Uncle." pangungumpirma niya at mahigpit na tumango. Hindi naman siya kinulit ng Uncle. "Kung may sakit ka ay huwag kang mahiyang sabihin sa akin. Tandaan mo, Uncle mo ako at pamangkin kita. Wala kang dapat ikahiya kung kaylangan mo ng tulong."

Umaasa siya na biro lang ang sinabi ng kanyang tiyuhin subalit wala siyang nakitang bakas ng biro sa mukha nito. "Tama ang narinig mo, Lance... Kailangan mong paslangin si dad..." Mapait na ngumiti si Uncle Ben. "Kaya hindi ko gustong saluhin ang pwesto niya dahil sa rules na 'yan, because... I don't want to kill my own father..." "A-Anong klaseng rules 'yan..." Hindi makapaniwalang wika niya. "Tao pa ba ang gumawa ng rules na 'yan..." Pakiramdam niya ay nawalan siya ng lakas.

Niyakap ko si Uncle para mabawasan ang lungkot ng malamig niyang puso. "Uncle, don't be sad na ahh. Me and Auntie are always there for you."I said with my sweet tone. Humarap ako kay Uncle at sabay na muling ngumiti. VINCENT POINT OF VIEW Ang batang 'to, mabuti na lang at hindi siya mahirap kausapin. Pero matalas pa rin ang kaniyang utak.

Ang gwapo, gwapo mo naman, Uncle… mas lalo mong pinapainit ang umaga! “First lesson,” aniya nang ‘di ako tinatapunan ng tingin. “Never be late.”

"Don't get it wrong, uncle. I mean, feel ko kasi espesyal ako kapag over protected ka sa akin. Minsan kasi feel ko ay wala kang pakialam sa akin." He sighed. "Do not feel that way, dear. Of course, you are special to me. So much special. Kaya huwag mong isipin na minsan ay wala akong pakialam sa 'yo. Ayaw lang kitang higpitan dahil ayaw ko rin na sumama ang loob mo sa akin kapag ginawa ko 'yon. Remember this always, child. No matter what happens, you are still the Uncle's Angel." Natutuwang niyakap ko ito ng mahigpit. "Thanks, uncle. You really are the best uncle in the whole universe." I gladly said.

"Syempre dapat mong ibigay ang higit na pagmamahal sa iyong mga magulang. Sila ang pinakamahalaga sa iyong buhay. Kaya naman, huwag kang mag-alala tungkol sa damdamin ng ibang tao tulad namin ni Mommy. Mahal ka namin ngunit hindi ito katulad ng pagmamahal ng iyong mga magulang, kaya huwag kang matakot. Kahit na may sarili na kaming mga anak, may espesyal na lugar ka pa rin sa aming mga puso." Tumango si Jonas. "Ibig sabihin po ng Uncle, ang pagmamahal bukod sa mga anak at magulang ay iba. May sarili itong lugar na hindi maaaring pagsama-samahin, ganoon po ba? Tulad ng pagmamahal ko sa Papa at Mama, pati na rin sa inyo!" "Matalinong bata ka. Masaya akong makausap ka, boy."

“I’m not judging. I’m just saying… you’re human.” Humigpit ang kapit ko sa phone. “Hindi mo naiintindihan angga sinasabi mo, Joan. He’s my uncle,” sabi ko. “Hindi mo puwedeng basta-basta na lang sabihin ang ganiyan. That’s forbidden.” Hinaplos ko ang tiyan ko.

"I know you, you damn fox. Manggugulo ka lang naman. And I don't appreciate the way you are talking with my wife." "Damn, galit na galit ka kaagad," ani ni Ichiro sabay lingon sa kanya. "Remember my words. Run as far as you can, as early as you can."

muling wika ni Uncle Vlad. "Y-Yes, Uncle," nag-aalinlangan kong sambit. "Prepare yourself ihahatid na kita sa inyo," saad ni Uncle. Hindi ko alam kung bakit, ngunit sumilay ang ngiti sa aking labi nang marinig ko ang bagay na iyon. ***

“Naku, huwag mo akong purihin nang sobra. Ginagawa lang din ni Uncle ang lahat para sa alaala ng tatay ko.” “Hmm, modest ka na naman.” Umirap si Nicole na parang nagbibiro. “Kung alam mo lang, ilang beses ka nang pinuri ni Uncle sa harap ko. Lagi niyang sinasabi kung gaano ka kagaling, at pati ako pinapakiusapan niyang matuto sa’yo. Sabi pa niya, kahit daw isang-kapat lang ng kakayahan mo ang makuha ko, malaking bagay na. Kaya naman, saludo talaga ako sa’yo! How can you juggle everything so well?” Napangiti si Karylle, medyo natatawa. “Huwag mo na akong bolahin. O, anong ginagawa mo ngayon?”

Pagkatapos ng ilang segundo, nagpakita siya ng isang mapait na ngiti habang sinasabi na, “Taman ga si Young Master pero wala na tayong magagawa pa kung hindi natin ito gagawin.” Dito na inilagay ni Goddad ang munti niyang mga kamay sa kaniyang likuran habang sinasabi na. “Palaging sinasabi sa akin ni Uncle Chester na magkaroon dapat ako ng mabilis na pagiisip sa sandaling maharap ako sa mga problema. Mas naging malakas ang paggamit sa iyong utak kaysa sa puwersahang paggamit sa iyong katawan.”

“From a wise woman.” “Hmmm teka mukhang nakahanap ka na yata ng i-re-replace kay Lady Saphire ah.” “Shut up or babawiin ko ang sinabi ko.” “Ay si Uncle Ib naman oh hindi na mabiro. Okay I got to go. Got to see my Boo.”

pahayag ni Marcia. "Let’s not think about him anymore. Hey, why don’t you just go have some fun at the river with your friends?" Uncle said, trying to lighten the mood. "Pero magluluto pa po tayo ng pananghalian," sagot ko. "Kami na ang bahala ro’n. Sa ngayon, gusto kong mag-enjoy muna kayo at kalimutan ang biglang pagsulpot ng lalaking ’yon dito. Siguradong mahirap para sa inyo na maalala ang mga pinagdaanan ninyo sa kanya. We almost lost you that time, at bilang nakatatanda at magulang, hindi ko na hahayaang mangyari ulit ’yon sa inyo o kahit kanino sa mga kaibigan ninyo," mariing pahayag ni Uncle.

"Hindi na mahalaga kung sino ka. Sinasayang mo lang ang oras mo sa pagpunta dito para magyabang. Hindi ka pwede makigulo sa pamilya namin. Isang salita lang galing sa anak kong babae at baka ikaw at si Yiran ay hindi na makatungtong sa Shen City kahit kailan." Para bang may naalala si First Uncle at Second Uncle, biglang nagbago ang itsura nila at naging arogante. "Oo, may backup na kami!"

"People may be stupid and idiot, but when they need help, don't hesitate to give. This world has a lot of cruelty, Dave. But you can't just separate yourself from others. Instead of doing that, make something that could change them and the situation. Don't ever give up on things. God won't give you a problem that you can't solve. So as long as you stand, as long as you're alive and can fight, don't give up. If you're annoyed by how things work around you, change them." I understand what he's talking about. Nang marinig ko ang mga sinabi niya ay kaagad akong naliwanagan at nagdesisyong maging katulad niya. A good honorable person with a strong principle. "Alright, I will always keep those words of yours, uncle!" I said and thumbs up. He laughed again and was about to say something when the telephone beside his table rang. He picked it up and answered the call. "Yes, who's this?" Aniya sa matigas na boses. "Yes, why?" Napansin ko ang biglang pagbabago ng kanyang reaksyon. "W- What?"

Tanong ni Uncle. "Oo," sabi ko, at tumango. “Pero parang hindi ko sila matandaan ng buo. Parang may isang malaking kurtina na nakaharang sa aking isip." Napapikit ako. Ang sakit ng ulo ko. Parang sasabog na siya. “Okay lang ‘yan, Serenity,” sabi ni Uncle, at hinawakan niya ang kamay ko. "Magpahinga ka muna. Baka na-overwhelm ka lang dahil sa byahe. .”

Pinakain niya ito nang mabagal, may tiyaga, at may lambing na galing sa puso. Unti-unti, napuno ng luha ang mga mata ng centenarian. Nang malapit nang matapos ang mainit na bird’s nest soup, hindi na napigilan ng matanda ang kanyang damdamin. Sa nanginginig na hikbi, sinabi niya, “Irina… huwag mong sisihin ang pamilyang ito, ha, anak?” Ngumiti si Irina nang banayad at magaan.

Ayokong makarinig ng kahit anong insulto. "Walang Go na bobo? Tama ba, Uncle? Pwes, meron na. Ako.."wika ko at tumigil na sa pagkain, dahil nawalan na rin ako ng gana na kumain kasabay siya. Napatayo ako sa kinauupuan ko at aalis na ng pigilan niya ako. "I didnt say that-- What I mean is, walang Go na tatamad tamad. Tatandaan mo yan palagi Margaritha, wala sa angkan nating mga Chinese ang salitang tamad. Kaya mag-aral kang mabuti at para sayo lahat ng ginagawa ko. Hindi para sa akin ang lahat ng ito.. Lahat ng pinamana ng Daddy mo sayo ay makukuha mo sa tamang panahon. Soon, ikaw na ang magmamanage ng kumpanyang naiwan niya at marami pang iba. I hope this is the last, Marga." mahabang paliwanag ni Uncle sa akin at tama si ya masipag ang Daddy ko kaya nga hindi kami nag hirap noon. Maalwan ang buhay namin lalo na't solong anak lang rin naman nila ako.