Wala Akong Pera

"Ouch, ang sakit ng ulo ko," daing ko habang hawak ito. Para itong binibiyak sa sobrang sakit. Dahan-dahan akong nagmulat ng mata at umupo. "Teka, nasaan ako?" Ang huli kong natatandaan ay nasa bar ako at nagpapakalasing upang makalimot. Niloko kasi ako ng long time boyfriend ko pagkatapos ng tatlong taon naming relasyon. At para panandalian makalimutan ang sakit ay nagpasya akong magpunta sa bar para aliwin ang sarili ko. Napasinghap ako sa gulat ng mapagtanto ko na wala akong saplot. "Bakit nakahubad ako?!" Bulalas ko habang kipkip ang katawan ko ng kumot. Wala akong suot na bra, kahit panty ay wala, ang nakakabahala ay masakit pa ang gitna ko... palatandaan na may nangyari na hindi dapat. Nanigas ako ng maramdaman na may gumalaw sa tabi ko. "Oh no..." Ayokong lumingon dahil kinakabahan ako. Pero kailangan kong kumirmahin ang hinala ko, kaya dahan-dahan akong lumingon. Umawang ang labi ko sa gulat ng makita ang huling tao na naisip kong makikita ko. S-si Sir Elijah, ang CEO at boss ko! May nangyari sa aming dalawa! Ang unexpected sex naming dalawa ay nauwi sa kontrata ng kasal at sa loob ng isang taon ay pag aari niya ako.

Biglang inatake sa puso ang aking mom, at mabilis na umapaw ang kaniyang medical bills bago pa man ako makahinga nang maayos.   Desperado na ako kaya agad akong humarap sa mayaman kong boyfriend sa pagasa na baka makatulong siya sa akin, o makaisip manlang ng solusyon sa sitwasyon. Pero sa halip na suporta ang aking matanggap, nagpakawala siya ng isang tirada na mas matindi pa sa kahit na anong salitang narinig ko.   “Ito ba ang dahilan kung bakit ka sumama sa akin? Para sa pera ko? Wala kang pinagkaiba sa ibang mga babaeng nagbibigay sa kanilang mga sarili sa akin. Parepareho kayong lahat—kaawa awa at walanghiya kayong mga babae kayo!”   Bago pa man ako makapagreact, agad niya na akong itinulak palabas ng pinto.   At nang maintindihan niya ang buong kwento, binigyan niya ako ng isang bank card nang hindi nagtatanong ng kahit na ano. “Candice”, tahimik nitong sinabi gamit ang nagsisisi niyang boses. “Birthday mo ang password nito.”   Hindi ako nagsabi ng kahit na ano sa kaniya. Hinayaan kong mahulog ang card sa sahig bago ako umalis nang hindi lumilingon sa kaniya.

Bakit kaya hindi pantay ang mundo? Bakit hindi na lang kaya mayaman ang lahat ng tao para wala ng mahirap? Para wala ng nagugutom? Para wala ng gumagawa ng masama para lang may mauwing pagkain sa hapag? Bakit kaya may mga mahihirap na katulad ko? Bata pa lang ako. Iyon na palagi ang tinatanong ko sa sarili ko. Kung bakit may mga mahirap na kagaya ko. Masama ba akong tao sa nakaraan kong buhay at pinaparuhasan Niya ako't ang pamilya ko ng ganito? Ewan ko. Basta ang alam ko lang na tinatak ko sa isip ko ng magdalaga ako- hindi titigil ang mundo sa 'yo kung patuloy at patuloy mo lang iisipin kung gaano kahirap ang buhay. Hindi uulan ng pera kapag hiniling mo. At mas lalong hindi magiging magaan ang buhay mo kung puro hiling ka lang sa Kanya at walang kasamang pagbabanat ng buto. Natuto ako sa mahirap na paraan. At iyon ang ginagamit ko ngayon na sandata araw-araw sa malupit at madilim na mundo na ginagalawan ko ngayon. "KEISHA! Ikaw na ang sasalang sa stage! Bilisan mo na! Marami ng mga guest ang naghihintay sa 'yo!" A novel by: TheGuyWithTheGlasses STATUS: COMPLETED Date started: June 18, 2022 Date finished: September 19, 2022

Nelvie “Nels” Salsado grew up with her Lolo Niel and Lola Salvie. She’s not their real granddaughter since they found her in the midst of typhoon when she was a baby. They take care of her since then and decided to take the full responsibility of Nelvie. When Nelvie finished college, she immediately find a job not for herself but for the people who helped her. She wanted to gave them a peaceful life as a payment for taking care of her. Though her Lola Salvie always reminded her that she doesn’t need to do that. Since she was seven years old, the two explained to her that they are not her parents nor grandparents. Knowing that fact, Nelvie still wanted to give them a good life. When the job came to her, she grabbed it wholeheartedly. But when she didn’t she will met the heartless man named Chivan Diaz— her boss.

"Mawala man ako, pangako babalikan kita. Hahanapin at hahanapin kita, Ruan. Wala na akong ibang mamahalin kundi ikaw lang. Sa buhay man na 'to o sa walang-hanggan…”

"MAPAGLARONG TADHANA." Ito lagi ang aking bukambibig sa tuwing binabalikan ko ang masasayang ala-ala ng nakaraan. Ang dati na masayang pamilya na binuo ng aking mga magulang na ngayon ay hindi ko na yata masisilayan pa. MAGDA ang tawag sa akin. Tulog sa umaga, gising sa gabi. Hindi ko ginusto ang kapalaran kong ito. Isang tanikalang bakal na tila nakagapos sa aking mga paa na kahit pilit akong kumawala ay wala akong magawa. Wala na bang pag-asang makaahon sa putik na aking kinalugmukan? Huli na ba ang lahat?

"P-Pa..bat nyo naman ako iniwan" sabi ko sa malamig na bangkay ni papa na nasa loob ng kabaong,umalis lang ako saglit pagdating ko patay na sya. "Ano pang ginagawa mo dito?" Napatingin ako kay tita habang nakapamewang sya. Napayuko nalang ako dahil pinagtitinginan kami ng mga tao dito. "T-tita--" "Wag mo akong matita tita dyan! Ikaw ang malas sa buhay namin! Pati asawa ko namatay dahil sa kamalasan mo!! Ngayon layas!!" Malakas na sigaw nito,nagbubulungan na ang ibang tao. "T-tita wala p-po akong m-matutuluyan e" Umiiyak na sabi ko kay tita.Bigla nya akong kinaladkad palabas ng mansyon. "Pag sinabi kong layas! Layas!!" Sigaw nanaman nito dahilan para mapatingin maging ang mga tao sa labas ng gate. Umiiyak na tumayo ako,nagmamakaawang wag naman sana nya akong palayasin. "Malas ka samin alam mo ba yun?! Ha?! Dahil sayo nawalan ng pake sakin ang asawa ko! Nasa sayo ang atensyon nya! Huh! Bakit nga ba ganun?! E AMPON KA LANG NAMAN!!" Malakas na sigaw nanaman nito kaya mas lalong lumakas ang mga bulungan. "Mom whats happening here?" Tanong ni Stella....anak nya. "Pinapalayas ko na sya" maawtoridad na sabi ni Tita,tumawa naman si Stella. "So ano pang ginagawa mo? Layas na! Chupi! Bawal ang malas dito!" Sigaw nito. Wala akong nagawa kundi ang tumakbo ng tumakbo.Siguro nga malas ako,wala na si Papa sakin...wala na rin akong matutuluyan,bakit pa ako nabuhay?!

Laura passou oito anos ao lado de Henrique, acreditando ter encontrado o amor da sua vida. Prestes a se casar, ela se deparou com fotos dele entrelaçado com outra mulher. O canalha, a amante e a futura sogra que a desprezava, que essa gente podre fique junta. Laura decidiu se afastar sem hesitar. Abandonando a sua identidade e começando uma nova vida. Uma nova vida com uma carreira brilhante, fortuna e sucesso. Tudo construído com suas próprias mãos. Quando se reencontraram, Henrique a viu nos braços de outro homem, radiante, sedutora, deslumbrante. Ele caiu de joelhos diante dela, com os olhos vermelhos, implorando por uma segunda chance. O homem que a abraça deu um passo à frente, com o olhar frio e indomável sobre Henrique, carregado de uma advertência cortante, ele disse: — Pare de atormentar a Lala. Você não merece ela.

Mabibili nga ba talaga ng pera ang lahat? For Mina Celestina Felicidad, it's a big YES. Kaya anong mangyayari sakaniya pag na-meet niya ang isang multi-billionaire na si Atticus Shawn Sternberg. Will she let him destroy her beliefs, or will she use him to prove it. That money is the answer to all your problems,na sa pera umiikot ang lahat. Pero paano kung habang ginagamit nila ang isa't-isa ay wala na siyang balak pakawalan ng bilyonaryo?

Depois de se casar, Alice Castro recebeu o diagnóstico que caiu como uma sentença: ela tinha enorme dificuldade para engravidar. Ela enfrentou hormônios, injeções e incontáveis consultas até, finalmente, conseguir uma gestação por fertilização in vitro. Mas, quando ela mal começava a se acostumar com a ideia de ser mãe, um choque ainda maior veio à tona: os bebês na barriga dela, na verdade, eram filhos do próprio marido com o primeiro amor dele. — Mano, você foi genial dessa vez. Fez a Alice gerar os filhos seus com o seu primeiro amor. Quando as crianças nascerem, vão ser de vocês dois. A Alice, no fim, não passa de uma barriga de aluguel. O marido de Alice, Michel Monteiro, deu um sorriso frio, sem nenhum traço de culpa: — A Iolanda morre de medo de sentir dor. Como é que ela ia aguentar tudo o que uma gravidez exige? A Alice sempre quis ter filhos meu. Eu só realizei o sonho dela. Alice passou a odiá‑lo com cada célula do corpo. Só que, no hospital, outro segredo veio à superfície: Michel tinha esperma fraco, quase infértil. O laboratório tinha trocado os embriões. Os bebês que Alice carregava não eram do Michel. Eram filhos dela com um magnata misterioso. Ninguém jamais tinha amado Alice de verdade. Então ela pensou: "Se ninguém me ama, vou colocar esses filhos no mundo e deixar que eles me amem." Quando Alice finalmente conseguiu se divorciar e estava pronta para ir embora sem olhar para trás, o ex‑marido, Michel, desabou num arrependimento tardio: — Amor, não vai embora! Nesse exato momento, o homem misterioso apareceu atrás de Alice. Ele a puxou para dentro do abraço dele, sem a menor cerimônia. — Fiquei sabendo que você está grávida de filhos meus? — Perguntou ele, com a voz baixa, firme, como quem não aceitava discussão.