Novel & Cerita การเสียใจภายหลัง

บางอย่างวาบขึ้นผ่านดวงตาของเขา—ความรู้สึกผิด ความลังเล หรืออาจเป็นความกลัว เขามองฉันราวกับรู้ว่าการจากไปครั้งนี้จะทำให้เขาสูญเสียบางอย่างที่แม้แต่ตัวเองก็อธิบายไม่ได้ แต่แล้วเขาก็พูดเสียงเบา “ผมจะกลับบ้านคืนนี้ สัญญา” แล้วเขาก็จากไป… แค่นั้นเอง

เสียใจ คือความรู้สึกที่ตามมาติดๆเพียงแต่ผ่านเข้ามากระทบหัวใจของเธอเพียงชั่วครู่เท่านั้นก็พลันสลายหายไปอย่างรวดเร็ว หลังจากที่ได้ทราบข่าวดีแล้วหม่อนไหมก็ตั้งใจฟังคำแนะนำของคุณหมอสาวพร้อมพูดคุยสอบถามเพิ่มเติมโดยที่ใบหน้ายังคงฉาบไปด้วยรอยยิ้มตลอดการสนทนาเธอไม่นึกเส ียใจเลยแม้แต่น้อยที่ลูกคนที่สองของเธออยากจะออกมาลืมตาดูโลกเพื่อเป็นเพื่อนเล่นของพี่สาว คฤหาสน์แพรไหม

"มายด์สับสนคิดอะไรไม่ออก มายด์เสียใจค่ะ" "เอาล่ะๆอะไรที่มันผ่านมาแล้วก็ให้ผ่านไป มาคิดกันดีกว่าว่าต่อไปจะเอายังไง"คุณมารุตเสนอความคิด

หลังจากวางสาย กู้ซีเหนียนก็รีบจากไปทันที ราวกับความจริงทั้งหมดเมื่อครู่เป็นเรื่องที่เกิดกับคนอื่น เขาจึงแค่เสียใจไปตามน้ำในฐานะผู้ชมเท่านั้น ฉันก้มหน้าลง ขณะที่ความเสียใจแพร่กระจายไปทั่วร่าง

แววตายังคงแข็งกร้าวไม่เปลี่ยน “เข้าใจเว้ย ว่ามึงผิดหวังและเสียใจกับเรื่องราวที่เกิดขึ้น กูเองก็รู้สึกช็อกไม่ต่างกัน แต่เรากลับไปเปลี่ยนแปลงหรือแก้ไขอะไรไม่ได้แล้ว” ถอนหายใจออกมาอย่างหนักหน่วงก่อนจะพูดขึ้นอีกครั้งด้วยอารมณ์ที่เปลี่ยนไปในชั่วพริบตา

มสูญเสียนานับประการ หัวใจของเฟอร์นันโดเอ่อล้นด้วยความรู้สึกผิด “ฉันเสียใจด้วยนะคะ ที่คุณต้องสูญเสียน้องสาว แต่อาจมีหลายคนต้องสูญเสียเหมือนคุณหรือยิ่งกว่าคุณ หากคุณคิดต่อยอดความแค้นครั้งนี้ ต่อให้คุณแก้แค้นคุณสุริยะสำเร็จ คุณคิดว่ารติมาเขาจะมีความสุขด้วยหรือเปล่า ”

“ไหนบอกไม่ได้เสียใจไง” “กูไม่ได้เสียใจขนาดนั้น แต่กูเสียดายที่เคยไว้ใจต่างหาก ถ้าเลิกกันก่อนแล้วค่อยไปคบกันทีหลังไม่ได้เหรอวะ เฟลฉิบหายเลย” กรรวีระบายความในใจออกมาด้วยน้ำเสียงเมามายเริ่มไม่ได้สติ เมื่อคิดไปถึงเรื่องของสาธิตกับนานาอดีตพี่สาวที่แสนดีที่เธอเคยไว้เนื้อเชื่ อใจ แล้วเธออดกลั้นไม่ไหวจนปล่อยโฮร้องไห้

หลินหยางพูดเรียบๆ ว่า “ความเสียใจเป็นแค่เรื่องชั่วคราวเท่านั้น ถ้าหากสามารถมองบางคนหรือบางเรื่องได้ชัดเจน ก็ถือเป็นการตื่นรู้ไปชั่วชีวิต ไม่มีอะไรไม่ดี” “พวกเขามีตาไม่มีแวว สายตาคับแคบ เป็นความเสียหายของพวกเขา พวกเขาต้องมีวันที่เสียใจแน่ค่ะ”

ความเสียใจกับความผิดพลาดที่เกิดขึ้น นอกจากจะ เป็นแผลแล้ว มันยังเป็นเหมือนตะกอนที่ขุ่นอยู่ในใจ อภัสราเหมือนเป็นโรคซึมเศร้า ทุกครั้งที่เห็นใครใส่ชุดนักศึกษา เธอก็จะเก็บเอามาคิดและเสียใจทุกครั้ง

“อ๋อ โกรธที่ทำให้มึงกับไอ้มิวผิดใจกัน ไม่ได้โกรธที่มันทำมึงเสียใจ” “กูไม่ได้เสียใจเรื่องมัน ถ้าเป็นมันกับคนอื่น กูไม่อะไร ไปก็ไป แต่พอคนที่มันเข้าหาคือมิว กูเสียใจที่เหมือนจะต้องเสียเพื่อนไป รวม ๆ แล้วก็ประมาณนี้แหละ” “นี่มึงเชื่อว่าไอ้มิวมันไม่ได้ตั้งใจหักหลังมึงหรอ”