การเสียใจภายหลัง Novels & Stories

"มายด์สับสนคิดอะไรไม่ออก มายด์เสียใจค่ะ" "เอาล่ะๆอะไรที่มันผ่านมาแล้วก็ให้ผ่านไป มาคิดกันดีกว่าว่าต่อไปจะเอายังไง"คุณมารุตเสนอความคิด

แววตายังคงแข็งกร้าวไม่เปลี่ยน “เข้าใจเว้ย ว่ามึงผิดหวังและเสียใจกับเรื่องราวที่เกิดขึ้น กูเองก็รู้สึกช็อกไม่ต่างกัน แต่เรากลับไปเปลี่ยนแปลงหรือแก้ไขอะไรไม่ได้แล้ว” ถอนหายใจออกมาอย่างหนักหน่วงก่อนจะพูดขึ้นอีกครั้งด้วยอารมณ์ที่เปลี่ยนไปในชั่วพริบตา

มสูญเสียนานับประการ หัวใจของเฟอร์นันโดเอ่อล้นด้วยความรู้สึกผิด “ฉันเสียใจด้วยนะคะ ที่คุณต้องสูญเสียน้องสาว แต่อาจมีหลายคนต้องสูญเสียเหมือนคุณหรือยิ่งกว่าคุณ หากคุณคิดต่อยอดความแค้นครั้งนี้ ต่อให้คุณแก้แค้นคุณสุริยะสำเร็จ คุณคิดว่ารติมาเขาจะมีความสุขด้วยหรือเปล่า ”

“ไหนบอกไม่ได้เสียใจไง” “กูไม่ได้เสียใจขนาดนั้น แต่กูเสียดายที่เคยไว้ใจต่างหาก ถ้าเลิกกันก่อนแล้วค่อยไปคบกันทีหลังไม่ได้เหรอวะ เฟลฉิบหายเลย” กรรวีระบายความในใจออกมาด้วยน้ำเสียงเมามายเริ่มไม่ได้สติ เมื่อคิดไปถึงเรื่องของสาธิตกับนานาอดีตพี่สาวที่แสนดีที่เธอเคยไว้เนื้อเชื่ อใจ แล้วเธออดกลั้นไม่ไหวจนปล่อยโฮร้องไห้

แววตายังคงแข็งกร้าวไม่เปลี่ยน “เข้าใจเว้ย ว่ามึงผิดหวังและเสียใจกับเรื่องราวที่เกิดขึ้น กูเองก็รู้สึกช็อกไม่ต่างกัน แต่เรากลับไปเปลี่ยนแปลงหรือแก้ไขอะไรไม่ได้แล้ว” ถอนหายใจออกมาอย่างหนักหน่วงก่อนจะพูดขึ้นอีกครั้งด้วยอารมณ์ที่เปลี่ยนไปในชั่วพริบตา

ตั้งครรภ์ได้เจ็ดเดือนแล้ว แต่สามีของฉันอย่างเจียงฉวน กลับรังเกียจราวกับว่าฉันเป็นของสกปรก “อย่ามาโดนตัวผม!” หน้าประตูทางเข้าบ้าน เขาผลักฉันออกด้วยท่าทีรังเกียจ “กลิ่นเหม็นอับติดตัวมคุณาเต็มไปหมด น่าขยะแขยงชะมัด” แม่สามีที่ได้ยินเสียงความวุ่นวายดังออกมาจากห้อง จึงรีบตรงดิ่งไปส่งถ้วยรังนกที่เพิ่งตุ๋นเสร็จให้เจียงฉวน “เสิ่นอวี๋ นี่เธอไม่รู้หรือไงว่าอาฉวนเขาเป็นคนรักความสะอาด? ท้องโย้ขนาดนี้แล้วยังไม่รู้จักรักษาความสะอาดอีกเหรอ?” “อาฉวนเหนื่อยสายตัวแทบขาด เธอหัดทำให้เขาเบาใจลงบ้างไม่ได้หรือไง?” ฉันยืนนิ่งมองแม่ลูกคู่นั้น ความรู้สึกคลื่นไส้ตีตื้นขึ้นมาจนแทบอยากจะอาเจียน ทว่าในจังหวะที่ฉันหมุนตัวเดินหนี แสงจากหน้าจอโทรศัพท์ที่วางอยู่บนโต๊ะพลันสว่างวาบขึ้นมา ภาพใบหนึ่งปรากฏเด่นชัดอยู่ตรงหน้

ความเสียใจกับความผิดพลาดที่เกิดขึ้น นอกจากจะ เป็นแผลแล้ว มันยังเป็นเหมือนตะกอนที่ขุ่นอยู่ในใจ อภัสราเหมือนเป็นโรคซึมเศร้า ทุกครั้งที่เห็นใครใส่ชุดนักศึกษา เธอก็จะเก็บเอามาคิดและเสียใจทุกครั้ง

“อ๋อ โกรธที่ทำให้มึงกับไอ้มิวผิดใจกัน ไม่ได้โกรธที่มันทำมึงเสียใจ” “กูไม่ได้เสียใจเรื่องมัน ถ้าเป็นมันกับคนอื่น กูไม่อะไร ไปก็ไป แต่พอคนที่มันเข้าหาคือมิว กูเสียใจที่เหมือนจะต้องเสียเพื่อนไป รวม ๆ แล้วก็ประมาณนี้แหละ” “นี่มึงเชื่อว่าไอ้มิวมันไม่ได้ตั้งใจหักหลังมึงหรอ”

น้ำเสียงแผ่วลงในประโยคสุดท้าย พูดถึงเรื่องหย่าที่ไรพลันน้ำตารื้นขึ้นมาง่าย ๆ ทุกครั้ง น่านน้ำยังทำใจยอมรับไม่ได้จนถึงตอนนี้แม้ว่าตัวเองจะเป็นคนขอหย่าก็ตาม “จะไม่เสียใจทีหลังใช่ไหมน่าน?” “หึ.. ไม่ว่าจะตอนไหนเราก็เสียใจอยู่ดี มันอาจจะเจ็บเพิ่มขึ้นอีกหน่อย ไม่เป็นไรหรอ ก อย่างน้อยก็ไม่ต้องเห็นอะไรที่ไม่อยากเห็น บางที.. อาจจะมีอะไรดีขึ้นมาบ้างก็ได้”

บังคับ ฉันมองแผ่นหลังแกร่งที่กำลังเดินออกจากห้องด้วยน้ำตาที่คลอเบ้า รู้สึกเสียใจ น้อยใจมาก