Nobela ni Supremo

Hinayaan lang ako ni Dyson na umiyak sa dibdib niya habang hinahagod ang likod ko. Hindi siya nagtanong, hindi rin siya kumilos, hinayaan lang niya akong ilabas ang lahat ng bigat na kanina pa sumásakal sa akin. His lab coat felt cold against my tear-stained cheeks, but his presence was the only thing keeping me from collapsing.Hanggang ngayon nag-e-echo pa rin sa utak ko kung paano umungôl si Rad. Siguro nasasarapan siya sa ginagawa ng babaeng 'yon.​"Bea, hey... breathe," bulong niya habang dahan-dahan akong inaakay paupo sa couch ng clinic. "Ano'ng nangyari? You can tell me, Bea. I promise I won't judge you."​"S-Sana hindi na lang ako pumunta, Dy," hikbi ko habang nakatingala sa kanya. "May kasama siyang babae... sa loob ng kwarto niya. Darling ang tawag sa kanya. At narinig ko siya... narinig ko silang dalawa."Para akong batang nagsusumbong sa kanya habang umiiyak.​Dyson’s jaw tightened. Nakita ko ang pagdaan ng galit sa mga mata niya, pero pinigilan niya ang sarili. "Are you

Frost chuckled, although it clearly hurt his bruised lip. "He didn't have a choice. It was Lolo’s decision. Ako ang humingi sa kanya n’on. At isa pa, mas mabuting nandoon ka kaysa kung saan-saan ka maghanap ng trabaho. At least doon, mababantayan kita... at mababantayan mo rin ako sa tuwing susubukan akong sugurin ng magaling mong ninong, that happened to be our uncle."​Napatingin ako kay Dyson na tila nagpipigil ng tawa habang nilalagyan ng bandage ang kamay ni Frost.​"So, what do you say, Bea?" hamon ni Frost. "Babalik ka ba? It’s time you show Radleigh that you can stand on your own feet, even inside his territory."​Huminga ako nang malalim. Kung babalik ako, ibig sabihin ay araw-araw ko pa ring makikita si Radleigh. Pero sa pagkakataong ito, hindi na ako bata para maging sunod-sunuran sa kanya. I don't want to be controlled anymore. Gusto ko ring tumayo sa sarili kong mga paa at may mapatunayan. Bakit ba kasi siya pa ang naging boss ko dati?​"Sige," matapang kong sagot. "Baba

He just smiled at me. "W-Wala lang 'to—"​"Frost!" Mabilis akong nakatakbo sa kinaroroonan niya at nasalo ito bago pa siya tuluyang tumumba sa sahig. "W-What happened? Sinong gumawa sa 'yo nito?"​Dinaluhan kami ni Dyson at tumulong sa pag-akay kay Frost. ​"Who did this to you, Frost?" kalmadong tanong ni Dy, pero dama ko ang galit sa boses niya. "Nagkagulo ba sa mansyon? Damn! Dapat pala sumama na lang ako, eh!"​Nang maiupo namin siya, sumandal siya sa sofa habang nakangisi pa rin. Despite the bruises on the lower part of his lip, he managed to smile at us. Bakit parang tuwang-tuwa pa siya?​"It's good that I see you here, Bea," he whispered, loud enough for us to hear.​Kumunot ang noo ko. I had no idea what he was saying. Why did he seem happy to see me here? Kasalanan ko ba kaya siya napaaway? Pero... wala naman ako sa kanila. Hindi naman ako parte ng pamilya niya. It puzzled me.​Napasinghap ako nang bigla niya akong kabigin para yakapin, na para bang doon siya kukuha ng lakas.

Kinabukasan, maaga akong nagising. Simula pa kagabi ko iniisip kung pupunta ba ako kina Dyson at Frost, pero sa huli, dahil matigas ang ulo ko, napagpasyahan kong pumunta pa rin.​Lumabas ako ng kwarto at agad sinilip kung nasa labas pa ang kotse ni Ninong Rad. When I saw that his car was gone, I got excited.​Ngisi-ngisi akong tumuloy sa sala habang pinupuyod ang buhok ko, saka umupo sa sahig.​"Magandang umaga, Lo at La," bati ko sa kanila at agad na kumuha ng pagkain. "Si Ninong Rad po?" tanong ko, kunwari walang alam. "Umalis na?"​Bumaling sa akin si Lola. "Oo, apo. May emergency daw sa kanila. Aalis ka ba ngayon?"​"Kasama mo ba 'yong si Frost? Hindi ba magagalit si Ninong Rad mo?" segunda naman ni Lolo.​"Ah, opo. Magpapa-check-up lang ako," kaswal kong sagot habang kumakain at nakatingin sa TV. "Balik din po ako agad."​"Sige lang, apo, mag-enjoy ka. Kami na ang bahala ni Lola mo rito," nakangiting wika ni Lolo.​"Ahh... sige po, Lo." Napakamot ako ng buhok. "Saka maghahanap d

Nang makarating kami sa tapat ng apartment, halos tumigil ang tib0k ng puso ko. Nakaparada pa rin ang itim na SUV ni Radleigh sa labas. He was leaning against the car door with his arms crossed, his gaze piercing straight through Frost’s vehicle. Mukhang mapapasubo ako nito. ​"Dito na lang," bulong ko. "Salamat sa pagsakay sa trip ko," sabi ko at tumawa kahit kabado. "Mukhang hinihintay ka rin ng Ninong mo," ani Frost, nakangisi. "Good luck, Bea! See you tomorrow!" "See you!" Kumaway ako sa kanila. ​Dahan-dahan akong bumaba. Pagkasara ng pinto ng sasakyan ni Frost ay agad silang umalis. Nang makalapit ako kay Rad papasok na sana sa loob, napatigil ako. ​"Twelve midnight, Bea," malamig na bungad niya. "Isang tawag mo lang kay Lola, akala mo ba sapat na 'yon para hindi ako mag-alala?" ​"Ninong, hindi na ako bata," sagot ko, pilit na nagmamatapang. "Kumain lang kami ng ice cream." ​Humakbang siya papalapit sa akin. Hinawakan niya ang braso ko, hindi masakit, pero mahigpit. "Ice

"Bea?" gulat na tanong ni Frost nang makita akong hinihingal kakahabol sa kanya. "What are you doing here?" ​Inangat ko ang aking kamay para sabihing maghintay. "Teka lang," sabi ko bago pilit na ngumiti. "Ang hirap na palang tumakbo kapag tumatanda na, ’no?" ​Napatitig siya sandali sa akin bago mahinang tumawa. "Is that a joke? Mabenta, ha." ​Natawa rin ako. "Pasensya ka na kanina, ha?" sabi ko nang makabawi na ng hininga. "Huwag mo na lang pansinin ang Ninong ko. Ganoon lang talaga ’yon." ​Nang makatayo ako nang maayos, tinapik-tapik niya ang likod ko para pakalmahin ang paghinga ko. ​"Nah, it's fine... Bakit mo pa ba ako hinabol? Nagfe-feeling na tuloy ako." ​Pareho kaming natawa sa sinabi niya. ​"Baliw," usal ko. "Pupunta ako bukas." ​Natigilan siya sandali. "Paano ang Ninong mo?" ​Umiling ako. "I don't care anymore. It's for my health. Hindi na ako natuwa sa inasal niya. Besides, wala naman tayong ginagawang masama. Nakakainis lang." ​He nodded repeatedly. "Wala naman t