Chapter: Chapter 19:Nagising ako dahil sa tindi ng gutom. Pagtingin ko sa labas, madilim na pala ang paligid at tanging mga ilaw na lang ng siyudad ang natatanaw mula sa malaking bintana ng aking kwarto. Naalala ko ang huling utos ni Carter nang sumagi sa isip ko nang maayos na wala ako sa apartment namin nina Auntie—na bumaba ako para kumain pagkagising ko. Dahan-dahan akong bumaba ng hagdan habang hawak-hawak ang aking kumakalam na tiyan. Akala ko ay wala nang tao—wala na akong madadatnan sa aking pagbaba, ngunit nadatnan ko si Carter sa kusina. Nakasandal siya sa counter, may hawak na tasa ng kape habang seryosong nakatitig sa kanyang laptop. Wala na ang kanyang mga kaibigan, at wala rin si Fatima. Pero bakit narito pa rin siya? Hindi ba at sabi nilang mag-asawa na ako ang titira sa condominium na ito? Kasama ko rin ba sila? Hindi na ba sila uuwi sa mansyon nila?Napatigil ako sa paglalakad—sa mismong bungad ng kusina, nagdadalawang-isip kung itutuloy ko ba ang paghakbang. Ngunit bago pa ako mak
Last Updated: 2026-06-03
Chapter: Chapter 18:Pagkatapos bitawan ni Carter ang mga nakapanlalamig na salitang iyon, iniwan niya akong nakatayo sa gitna ng sala at nagtungo siya sa kusina kung nasaan ang kanyang mga kaibigan. Samantalang ako, muling naupo sa sofa at doon lang tuluyang nanghina ang aking mga tuhod. Sumandal ako sa sofa at niyakap ang aking sarili. Ang malamig na boses ni Carter na may kalakip na pagbabanta ay talagang nanuot sa aking katawan, maging sa aking kalamnan. Iginala ko ang aking mga mata sa loob ng napakalaking condominium para kahit papaano ay maalis sa utak ko ang huling sinabi ni Carter. Napakalawak ng condominium na ito. Doble pa sa apartment na tinitirhan namin ni Auntie. Ngunit kahit gaano ito kalaki, para sa akin, isa itong marangyang kulungan.Dito ako titira habang ginagamit ni Carter ang katawan ko. Dito ako maglalagi habang binubuo sa sinapupunan ko ang bata na magiging tagapagmana ng pamilya nila. Hinawakan ko ang aking tiyan na patag pa rin hanggang ngayon. Kahit wala pang laman ito, t
Last Updated: 2026-06-03
Chapter: Chapter 17:“Kargador?”Bago pa man ako tuluyang mailubog ng sarili kong kahihiyan, naramdaman ko ang biglang pagbaba ng temperatura sa tabi ko.Humakbang si Kaito sa gitna ng sala, hinarap ang kanyang pinsan nang may matigas at malamig na mukha. Nawala ang lahat ng bakas ng pagiging bakla niya; ngayon ay mukha siyang isang galit na leon na handang pumatay. “Ulitin mo nga ang sinabi mo, Fatima?” mariing hamon ni Kaito. Bawat salita ay may kalakip na banta. Natahimik ang mga kaibigan ni Carter. Si Lucian ay napaayos ng upo, habang si Locke naman ay dahan-dahang ibinaba ang kanyang baso ng alak, mukhang naramdaman ang biglang tensyon sa silid. “Bakit, Kaito? Totoo naman, ah?” depensa ni Fatima, pilit na tumatawa pero bakas ang kaba sa kanyang mga mata nang sulyapan ang mga nananahimik na kaibigan ni Carter. “Siya ang magdadala ng anak namin. Binabayaran namin siya—” “Binabayaran niyo siya para sa isang sakripisyo na ikaw, na asawa, ay masyadong duwag at makasarili para gawin!” putol ni Kaito
Last Updated: 2026-06-02
Chapter: Chapter 16:Maingay ang naging pagbiyahe namin papunta sa apartment dahil sa walang katapusan na kakadaldal ni Kaito. Pagkarating namin, bigla naman itong nanahimik na tila ba doon lang nag-sink-in sa kanya ang bigat ng sitwasyon.Agad akong kumuha ng malaking bag at nagsimulang mag-ayos ng mga damit na dadalhin ko sa bago kong tirahan. Si Kaito naman ay nakasandal sa hamba ng pinto ng kwarto ko, nakahalukipkip at mataman akong pinapanood. Wala siyang balak na tulungan ako, marahil ay bilang pagpapakita rin ng tahimik niyang pagprotesta sa desisyon ko.“Sigurado ka na ba talaga rito, Adelina?” basag ni Kaito sa katahimikan. Ang tono niya ay wala nang bakas ng biro. “I mean, pwede naman nating gawan ng paraan. Maghahanap ako ng maaari mong mapagkakakitaan. Hindi mo kailangang ibaba ang sarili mo sa pinsan ko at sa asawa niya.”Bumuntonghininga ako habang itinutupi ang isang lumang blusa. “Kaito, ilang beses ko ba itong sasabihin sa iyo? Kailangan ko ng mabilisang pera para kay Eliana. At saka, nan
Last Updated: 2026-06-01
Chapter: Chapter 15:Kumuyom ang aking kamao habang nakatitig sa screen ng aking cellphone.Incubator.Paulit-ulit na umalingawngaw ang salitang iyon sa aking isipan, tila isang malakas na sampal na nagpaalala sa akin kung gaano kalupit ang tadhana sa akin.Ngunit kahit gaano kasakit ang mga salitang nabasa ko sa mensahe ni Carter, alam kong bawal akong manghina. Walang puwang ang sakit. Kailangan ako ng anak ko—kailangan kong lumaban para mabuhay si Eliana at makasama pa namin siya nang matagal.“Saan ka pupunta, Adelina?” mahinang tanong ni Auntie Lottie, ngunit sapat na upang basagin ang namumuong pananahimik sa silid.Muli kong hinalikan sa noo si Eliana bago ako naglakad patungo kay Auntie Lottie. Umupo ako sa sofa sa tabi niya, nilunok ang bara sa aking lalamunan bago sinabi ang huling baraha na mayroon ako para madagdagan ang perang pampagamot ng aking anak.“Gusto ng mag-asawa na lumipat ako ng tirahan habang nagbubuntis ako, Auntie,” panimula ko.“Ano? Kaya ko naman alagaan ka habang nagbubuntis
Last Updated: 2026-06-01
Chapter: Chapter 14:Bitbit ang mabigat na pasanin sa aking dibdib, halos hindi ko na maramdaman ang bawat hakbang ng aking mga paa habang naglalakad sa mahabang koridor ng ospital. Ang suot kong long-sleeved polo na pagmamay-ari ni Carter ay tila isang permanenteng paalala sa naganap kagabi—isang markang nagsasabing ibinenta ko na ang sinapupunan ko.“Adelina,” salubong sa akin ni Auntie Lottie.Umupo kaming dalawa sa labas ng kwarto ni Eliana. Tahimik ang koridor kaya halos pabulong ang boses ni Auntie Lottie upang hindi makaabala.“Kumusta? Dumating kahapon dito si Kaito at ang pinsan niyang si Fatima. Binayaran nila ang bill ni Eliana, Adelina!” masayang balita sa akin ni Auntie Lottie, bakas ang labis na kaluwagan sa kaniyang mukha.Huminga ako nang malalim bago ko binalingan si Auntie Lottie. Ngumiti ako sa kanya kahit na matamlay ang kalalabasan ng ngiti ko. Kunot-noo naman akong tinignan ni Auntie dahil doon.“Ibinalik na ba ng mga magulang ni Kaito ang kompanya nila sa pamamahala niya?”“Auntie,
Last Updated: 2026-06-01
Chapter: Chapter 120Ang simoy ng hangin dito sa Sta. Ana ay nananatiling pamilyar—malamig, may bango ng dagat, at puno ng mga alaalang naging saksi sa aking pagtatago kay Locke.Matapos ang magandang kasal nina Ashley at Bryan, at ang sorpresang singsing na ibinigay sa akin ni Locke, nagpasya kaming bumalik muna rito sa Sta. Ana.Mag-iisang buwan na kami rito. Madalas na ngang tumawag sa amin si Mama Kelly. Pinapauwi na kami nito sa mansyon dahil miss na raw niya ang apo niya, pero ang tanging sagot lang ni Locke ay dito na kami titira.Hindi ko alam kung totoo ang sagot niya kay Mama Kelly, pero kung ako ang tatanungin niya ay mas gusto ko ngang tumira rito sa Sta. Ana. Dahil payapa, malayo sa gulo, at tila ang lugar na ito ay nagsasabi ng bagong simula. Dito, kung saan malaya kaming magsimula muli.Magkahawak-kamay kaming naglakad ni Locke patungo sa altar ng maliit at tahimik na simbahan ng Sta. Ana. Sa aming gitna ay si Theo na patingin-tingin sa mga magagandang imahe sa paligid.Tumingin ako sa krus
Last Updated: 2026-05-22
Chapter: Chapter 119Mabilis na nagdaan ang mga araw. At sa mga araw na iyon ay wala akong ginawa kundi magpagaling para makapunta sa kasal nina Bryan at Ashley. Hindi naman ako nabigo dahil sa loob ng isang linggo, maayos na ang kalagayan ko, maging ang sugat ko sa tiyan ay humihilom na rin. Sa tingin ko, dahil din sa tulong ni Locke kaya mabilis akong gumaling.“Yahay! Uuwi na tayo!” masayang wika ni Theo habang nagtatalon sa kama ko.Kaming tatlo nina Locke at Theo ang nasa silid ko. Abala kami ni Locke sa pag-aayos ng gamit ko, samantalang si Theo ay abala sa paglalaro sa ibabaw ng kama ko. Ngayon ang labas ko sa hospital at hindi na kami sinundo nina Ashley at Bryan dahil abala na ang mga ito sa paghahanda ng kanilang kasal. Samantala, ang mga mokong—mga kaibigan ni Locke—ay abala rin silang lahat ngayon.Ayos lang naman sa akin na walang sumunod sa amin dahil kayang-kaya naman kaming ingatan ni Locke. Ang lakas-lakas kaya ni Locke.Mahina akong napahigikhik dahil sa naisip ko na naging dahilan kun
Last Updated: 2026-05-22
Chapter: Chapter 118Lumipas ang mga linggo at unt-unting ibinalik ng tadhana ang lakas sa aking katawan. Ang mahabang panahong iginugol ko sa higaan ng ospital ay napalitan ng mga dahan-dahang hakbang, kung saan ang bawat pag-usad ko ay laging may nakaalalay na kamay—ang mga kamay ni Locke na kailanman ay hindi bumitaw.“Dahan-dahan, Darling,” pabulong at puno ng pag-iingat na wika ni Locke habang nakabaon ang kaniyang bisig sa aking baywang, sinasalo ang bigat ko habang naglalakad kami sa hardin ng ospital.Ngumiti ako at sumandal sa kaniyang dibdib, nilalanghap ang pamilyar niyang amoy na matagal kong ipinagkait sa aking sarili. “Malakas na ako, Locke. Kaya ko na.”“No. Hinayaan kitang mawala noon, Talitha. Ngayong gising ka na, hinding-hindi ko na hahayaang mahirapan ka kahit sa isang hakbang,” mariin ngunit may lambing niyang sagot bago ko naramdaman ang isang halik sa tuktok ng aking ulo.Sa di-kalayuan, nakita namin si Theo na tumatakbo patungo sa amin, may hawak na maliit na guhit para sa akin. Sa
Last Updated: 2026-05-22
Chapter: Chapter 117Ang diretsong tunog ng monitor ay tila isang matalim na palaso na sumasaksak sa aking pandinig. Kasabay niyon, naramdaman ko ang marahas na paghila ng isang madilim at malamig na kamay mula sa ilalim ng aking kinatitirikan.Hindi… hindi ako pwedeng bumalik sa dilim!“Darling! No, fûck, no! Talitha, stay with me!” ang boses ni Locke ay hindi na lang basag—ito ay tuluyan nang naging isang ungal ng leon na nasugatan at nawawalan ng pag-asa. Ramdam ko ang panginginig ng kaniyang buong pagkatao sa bawat salitang kaniyang binitawan.Nararamdaman ko ang kaniyang mga palad na yumakap sa aking mukha, ang kaniyang mainit at basang mga luha na mabilis na pumapatak sa aking mga pisngi.“Doc! Pasok, bilis! Bumababa ang vitals niya!” sigaw ni Bryan mula sa kung saan.Sa isang saglit, ang tahimik na silid ay napuno ng mabibilis na yabag ng mga paa, kalubog ng mga gulong ng kung anong makina, at ang mga boses ng mga nars.“Prepare the defibrillator! Charge to two hundred! Clear!”Isang matinding tady
Last Updated: 2026-05-22
Chapter: Chapter 116Muling bumalik ang aking diwa sa gitna ng malamig at tahimik na silid. Hindi ko pa rin maimulat ang aking mga mata, at tila nakakulong pa rin ako sa mundong ako lang ang tao, ngunit malinaw kong naririnig ang tunog ng heart monitor at ang mahinang ugong ng aircon sa aking paligid. Ang bawat mekanikal na tunog ay tila nagpapaalala sa akin na may manipis na linyang nagdurugtong sa akin sa lupa. At sa pagkakataong ito, hindi ang hikbi ni Locke ang narinig ko. May ibang tao sa loob ng silid, at ang kanilang mga boses ay mababa, seryoso, at puno ng panganib. “Kumusta ang lagay sa labas, Lucian?” mababa at pabulong na tanong ni Locke, ngunit lamig ang nananalaytay sa kaniyang tinig. “Malinis na, Locke,” sagot ni Lucian. “Ang mga tauhan nina Sofia at Lucy na natira sa gusali ay tuluyan nang naubos nina Carter at Bryan. Walang nakaligtas kahit isa. Siniguro rin namin na walang kahit anong bakas na maiiwan na pwedeng iugnay sa pamilya ng bawat isa sa atin.” Naubos? Wala kahit isa? Bi
Last Updated: 2026-05-22
Chapter: Chapter 115Puti. Isang malawak at walang katapusang kaputian ang nakapaligid sa akin.Wala akong maramdamang sakit. Ang matinding hapdi sa aking tiyan kanina at ang lasa ng dugo sa aking bibig ay biglang napalitan ng isang kakaibang pakiramdam—magaan, payapa, ngunit nakalulunod sa lungkot. Subalit sa kabila ng kapayapaang ito, may kung anong mabigat na emosyon ang humihila sa akin pabalik. Isang hindi matapos-tapos na ugnayan na pilit kumakapit sa aking nag-aagaw-buhay na hininga.Gusto kong maglakad pasulong sa kawalan, pero tila may mga pamilyar na boses na unti-unting umaabot sa kaisipan ko.“Clear! Oxygen, i-charge sa dalawangdaan! Isang beses pa, bilis!”“Doc, bumababa ang vital signs niya! Mabilis siyang nawawalan ng dugo!”Mabibilis na yabag ng mga paa. Tunog ng mga nag-uumpugang bakal. At ang nakatutulig na tunog ng isang makina na patuloy sa pagtubog ng diretso. Isang mahaba at nakatatakot na tunog.Bbeeeeep…Sino iyon? Nasaan ako? Kasunod niyon, isang hikbi ang narinig ko. Isang napak
Last Updated: 2026-05-21
I Reborn as Alpha Luna
In her first life, Saera was a kind-hearted woman who inherited a massive fortune from her grandfather—a gift that quickly turned into a nightmare. Driven by greed, the people she wanted to treat her as family pushed her into a cold, dark void just to steal her money. As she fell toward the jagged rocks, she didn’t beg for her life. Instead, she made a terrifying promise: "I will come back as a witch to punish you all."
However, fate had an even bigger plan for her.
Saera wakes up reborn as the Alpha Luna—the most powerful queen in the world of werewolves. Now, she possesses the fierce strength of a wolf leader and the ancient magic of a witch. She is more dangerous than anyone could have imagined.
Her chance for revenge comes sooner than she thought. She discovers that the people who killed her have also been reborn... as wolves. They are now the enemies of her new husband, Kilian, and are plotting to steal his throne. They think they are just fighting for power, but they have no idea who she really is. They have walked straight into her trap, and this time, Saera has the claws and the magic to make them pay for everything they did.
Read
Chapter: Chapter 8I sat up straight, refusing to let the soft cushions of the sofa make me look weak. Kilian leaned back, his eyes dark with a mixture of curiosity and challenge. He watched me closely, his gaze tracking my every move. "I agree," I replied, crossing my legs and looking him straight in the eye. "Let’s set our rules. Rule number one: You will not interfere with my business. If I have enemies to hunt or people I need to see, you won't ask questions and you won't stop me." Kilian let out a dry, short laugh. "You’re demanding a great deal of freedom for someone about to become a Luna. But fine. As long as your ‘business’ doesn't bring shame to the name of the Blood Moon Pack, I won't interfere. But in return, here is my second rule: Never lie to me. If I ask a direct question, you must answer truthfully." I felt a bead of sweat on my neck; he was trying to trap me. "I won't lie about the safety of the pack," I compromised, choosing my words carefully. "But my personal secrets remain my
Last Updated: 2026-02-13
Chapter: Chapter 7The crimson silk of the gown felt like a second skin—a blood-red warning to anyone who dared to cross me. Silas finished pinning my hair, though I could still see the worry in her eyes regarding my plan to meet the Hollow-Moon Pack. She had already warned me that meeting them was an insult to my role as Luna, but my mind was made up. "Are you sure about this, Saera? This isn't just an insult to you once you become their Luna. It’s a slap in the face to your Alpha and his entire pack," Silas whispered, our eyes meeting in the mirror. "Kilian definitely won't let this go easily.""I’m really sure, Silas," I replied, my voice as cold as ice. Silas only sighed at my answer. I left the room and hurried to find Kilian’s room, with an anxious Silas following close behind. "Where is the Alpha’s room?" I asked a maid in the hallway. She pointed to a door made of ancient wood. I headed there immediately. A guard was standing watch; he let me pass, but he blocked Silas. "Only the Luna
Last Updated: 2026-02-11
Chapter: Chapter 6As Kilian walked away, the heavy silence around us turned into a rush of movement. The warriors—still shocked as they stared at their frozen weapons while others glared at me with glowing gold eyes—quickly stepped aside to let us pass. I didn't wait for an invitation. I started walking toward the massive stone doors of the mansion, head held high, while Silas remained watchful by my side.Inside, the mansion felt even more intimidating than it looked on the outside. The walls were covered in dark tapestries and ancient weapons, and the air felt heavy with the history of the Blood Moon Pack. "Our time here won't be easy, Saera," Silas whispered as we climbed the grand staircase. "Kilian is an Alpha who rules with an iron fist. The fact that you challenged him in front of his pack was a big mistake. He will target you even more now. If you're unlucky, he might even be cruel to you." "I will fight back," I answered, my voice echoing slightly in the wide hallway. "I didn't come here
Last Updated: 2026-02-10
Chapter: Chapter 5When we reached Mother’s room, there was a large violet circle, and inside it was darkness.“Go ahead and enter my portal,” Mother commanded.We walked toward the portal. I felt my nervousness, but I didn't let it show. Because I wasn't nervous out of fear; I was nervous because I was excited. I was excited about the new life that had been given to me.“Take care, Saera,” Mother whispered lovingly. I looked away from the portal and turned to the mother who had welcomed me into my new life. I could see her sadness, but she forced a smile for me.I approached her. Without hesitation, I gave her a tight hug.“Thank you, Mother. I will visit you when I have the chance,” I said as I pulled away from our embrace. “Take Silas with you, Saera”.“Of course, Mother”.“Go now, before the portal I made closes”. I nodded to my mother before standing beside Silas once more.As we stepped into the portal. In an instant, the wind changed. The scent of pine and rain from Mother’s room was gone,
Last Updated: 2026-02-08
Chapter: Chapter 4The last thing I remembered was the whistling wind and the feeling of my body shattering against the cold, dark void. I had welcomed the end with a promise of blood and shadows. But death didn't feel like the silence I expected. Instead of the cold floor of my prison or the sharp rocks of the cliff, I felt something soft beneath me. My lungs, which had been gasping for a final breath, suddenly filled with air that smelled of pine, rain, and something... primal. As I opened my eyes, an unfamiliar place appeared before me. The ceiling above was high, crafted from dark, polished wood and stone. The room was vast, filled with elegant, rustic furniture that radiated power and ancient wealth—far different from the mansion where I was treated like a maid. I tried to sit up, bracing for the sharp pain of my fall, but my body felt stronger than ever. My senses were sharp—too sharp. I could hear the heartbeat of someone standing outside the door. I could smell the faint scent of forest e
Last Updated: 2026-02-08
Chapter: Chapter 3No matter how much I struggled to break free from Dash’s grip, I couldn't do it. His hands felt like iron clamped around my arm. "What is wrong with you? Let me go!" I said firmly. I tried to make my voice sound steady despite my fear.Dash didn't say a word. He just dragged me back into the mansion I was so desperately trying to escape, leaving his car in the middle of the road. When we reached the gate, I saw the two guards looking restless. Fear was evident in their eyes. "Sir, what’s happening?" Joaquin asked immediately.Juan looked at us intently. He looked back and forth between Dash and me before staring at my brother's hand, which was gripping my arm tightly. I saw pity on Juan’s face when he met my eyes. I knew the guards were kind to me, but they were afraid. They were terrified of Auntie Melissa. Aside from Auntie Melissa's family, the guards also knew how cruel my step-family was to me. Whenever I tried to leave while being mistreated by them, they would order the
Last Updated: 2026-02-07
LOGIN
