Chapter: 201. BLACKMAILTobias’s POVI am about to lose my mind.I didn't even wait for an ambulance. Binuhat ko agad si Caroline. Sbrang gaan niya, so fragile, like glass about to shatter. I drove like a madman, nilalagpasan ang lahat ng red light habang nanginginig ang mga kamay ko sa manibela.Pagdating sa hospital ay naiwan ako sa labas ng emergency room. Waiting agonizingly, praying to every single name I can call. Takot na takot ako. This is the first time na nakaramdam ako ng ganitong takot. A deep, paralyzing terror was completely consuming me.Sa nanginginig kong kamay, hawa-hawak ko pa rin ang papel na nasa tabi niya kanina.“I’ll never regret loving you…”Nanlabo angpaningin ko. I pressed the paper against my chest, napapahagulgol sa matinding pagsisisi.Lahat ng masakit na salitang ipinukol ko sa kaniya, every single mark on her skin, and the terrifying fear in her eyes. It all came flashing back. Sakal na sakal ako sa matinding konsensya. What the hell did I do to my wife?At para bang pinagla
ปรับปรุงล่าสุด: 2026-08-25
Chapter: 200. I'LL NEVER REGRET LOVING YOU3rd Person’s POVFLASHBACK"Idilat mo ang mga mata mo, Tobias!" malamig na utos ni Sheena bago inilatag sa harap niya ang mga litrato.Mga kuha nina Caroline at Jeff iyon. Kung tutuusin ay parang normal lang naman ang mga iyon. Ang kaso ay palaging sila lang dalawa ang nasa litrato. Mukhang masaya at animong sila lang ang tao sa mundo. Idagdag pa ang mga usap-usapan ng mga tao sa opisina na naririnig niya at ang mga tsismis na ipinaparating ni Sheena. Sinubukan niyang huwag pansinin ang lahat ng iyon. But the evidence was damning and utterly soul-crushing.Lalo pa nang makita niyang naghahalikan ang dalawa sa harap niya mismo. That was his last straw, doon niya na nakumpirma ang lahat.Maghapon siyang tulala sa loob ng kaniyang opisina. Nakatitig lang siya sa telepono ni Caroline na nakapatong sa mesa. Inabala niya ang buong araw sa pagkalkal dito. Mga messages, calls, pati na ang mga paboritong app ng asawa, pero wala siyang nakitang kahit anong kahina-hinala.Napapraning siya at iy
ปรับปรุงล่าสุด: 2026-08-25
Chapter: 199. A CHEAP WOMANCaroline’s POVNang bumukas ang pinto, pumasok si Tobias. His face was devoid of any warmth, stripped down to the cold, ruthless guy everyone know him for. Cold and unreadable, as if last night’s breakdown and guilt never happened.Inihagis niya ang isang makapal na brown envelope sa ibabaw ng kama."Don't bother going to the office," malamig niyang pahayag, ang boses ay walang anumang emosyon habang nakatitig sa akin nang diretso sa salamin. "From now on, you're fired."Napatigil ako. Dahan-dahan akong lumingon sa kaniya, nanginginig ang mga labi sa gulat at hindi makapaniwala. "W-What?""I signed your termination papers, along with your official NDA," walang kurap niyang sagot, nakapamulsa habang itinuturo ng tingin ang mga papel sa kama. "You are no longer my secretary, Caroline. Starting today, hindi ka na lalabas ng bahay na ito nang wala ako o ang mga tauhan ko. You stay here where I can see you."Napasandal ako sa vanity table habang nanlalamig ang buo kong katawan. Non-negotia
ปรับปรุงล่าสุด: 2026-08-24
Chapter: 198. ROUGH S*XCaroline’s POV"O-oo... Tobias, sa 'yo lang ako," mahina kong bulong. Sa kabila ng takot at galit sa nangyari, pilit ko pa rin siyang inuunawa. Ang matinding takot niyang mawala ako at ang nararamdaman niyang selos na humantong sa ganitong kalalang kaguluhan.I never once imagined na ganito pala siya katindi magselos. Tama nga sila… marami pa akong hindi alam tungkol sa kanya. Mabilis niyang iniyuko ang kaniyang mukha at hinalikan ako, isang halik na puno ng pang-aangkin, galit, at matinding pagnanasa. Sa halip na lumayo, pilit ko na lang tinanggap ang halik niya at sumabay sa kaniya.I don’t wanna make him angrier. Natatakot ako…"Tell me, Caroline," bulong niya sa gitna ng bawat mabilis na halik, hinihingal at nakatitig nang madiin sa akin, "Saan ka pa niya hinawakan? Where else did he touch you?!" his voice low, almost growling."Wala na, Tobias... I swear, wala na!" sagot ko habang nakahawak sa kaniyang magkabilang balikat, sinusubukang pakalmahin ang galit niya. "Ikaw lang... ik
ปรับปรุงล่าสุด: 2026-08-24
Chapter: 197. SHIELDCaroline’s POVPagbukas na pagbukas ng pintuan ng bahay ay agad kong naaninag sa gilid ng paningin ko si Tobias. Nakatayo habang nakatitig sa amin, nanlilisik ang mga mata at nakakuyom ang dalawang kamao habang nanginginig sa matinding galit.Dahil sa matinding gulat at takot, mabilis kong itinulak si Jeff palayo sa akin."T-Tobias—"Agad akong humarap at lumapit sa kaniya para magpaliwanag, pero ko pa man iyon nagagawa ay mabilis niya na akong sinalubong ako ng isang malakas na sampal.Napahandusay ako sa malamig na sahig. Umalingawngaw ang matinding ugong sa tainga kong natamaan ng palad niya, nabingi ako nang ilang segundo habang pilit na humahawak sa namumula at kumikirot kong pisngi. Natulala na lang ako at hindi na napigilan ang mga luha kong nag-uunahan. Never in my wildest dreams did I think Tobias was capable of hitting me.Pero hindi pa pala doon nagtatapos ang bangungot ko.Habang nakasubsob ako sa sahig, naririnig ko ang malalakas na tunog ng mga suntok at tadyak mula sa li
ปรับปรุงล่าสุด: 2026-08-24
Chapter: 196. LASINGCaroline’s POV Tahimik na ang paligid sa parking lot ng karaoke bar paglabas namin. We spent the whole night drinking, dancing, singing and getting wasted. Inilabas ko ang lahat ng pwede kong ilabas ngayong gabi. Ala una na ng madaling araw, pero pakiramdam ko ay kakaumpisa ko pa lang magsaya. Ang kaso nga lang, uwing-uwi na itong mga kasama ko."Isa pa! Mabilis lang, isa pang bote!" sigaw ko habang sumasayaw-sayaw pa at pilit na kumakawala sa hawak nina Mel at Jeff."Caroline, tama na! Lasing na lasing ka na!" sigaw ni Mel habang hinihila ang braso ko, halos mapaupo na siya sa pagpigil sa akin. “Carol huwag kang magulo, aray! Yung paa ko huwag mong apakan!”“Isa pa! Hanggang alas singko! Huwag na tayo pumasok!” malapad ang ngiti kong aya sa kanila. “Libre ko kayo! Hihihi! Tag five pesos.”“Wala na, lasing na talaga ‘to,” natatawa at naiiling na sabi ni Jeff habang tumatawa.“Anong lasing? Wala na sa sarili iyan! Paano natin to iuuwi? Sabi niya magtataxi lang siya.”“Hindi ako lasin
ปรับปรุงล่าสุด: 2026-08-21
Chapter: 273: THE FINAL GOODBYE3rd Person’s POV Mabilis na lumipas ang mga panahon sa buhay ng isang tao. maraming bagay sa paligid natin ang nagbabago na madalas ay hindi na natin napapansin. Tulad ng mga bagong establishimentong naipapatayo ng hindi natin namamalayan. Angmga bata na napaka bilis ng paglaki, o minsan kahit pa sa mga sarili natin. Hindi natin napapansin na tumatanda na tayo, nagiging mahina at lumilipas ang kagandahan at kakisigan. Isang makulit na matanda ang inaalalayan ng anak niya sa pagbaba ng sasakyan. Hawak nito ang tungkod niya na mas madalas pang gamitin bilang pamalo kaysa ipang lakad. “Bakit ba kasi napaka kulit mo?! Ayoko ngang inumin ang gamot na iyan! Mamamatay din naman tayong lahat eh, kapangit pangit nga ng lasa niyan pahihirapan niyo pa akong inumin ‘yan!” “Mommy, kapag hindi niyo po ito ininom lalala na naman ang arthritis ninyo. Tignan niypo po si Daddy malakas pa oh, kasi lagi niyang iniinom ang gamot niya.” Nakangising bumaba ng sasakyan ang matandang tinutukoy ng
ปรับปรุงล่าสุด: 2026-06-12
Chapter: 272: FLYN ROWAN FONTANOSamarah’s POV Hindi tulad nung una kong pagbubuntis, mas gamay na namin ang mga dapat naming gawin sa pagkakataong ito. Mabuti na lang din at malaki na si Ferlyn na nakakatulong na rin namin sa mga gawain. Siya nga ang madalas na nagmamasahe sa paa ko kapag gabi. “Mommy, aren’t you too old to give birth?” Nagulat ako sa tanong niya. Pati si Rowan na nasa kusina at nagluluto ay napatingin. “Hindi pa naman ganon katanda si Mommy anak, bakit mo natanong?” “Wala lang po, matanda ka na po kasi eh.” “Pffft!” “Hoy Rowan! ‘Wag mo ‘kong tawanan dyan mas matanda ka sa akin! Baka tsinelasin kita!” pagbabanta ko. “Opo, hindi na nga po. Galit naman agad itong matanda.” “Mommy there you go again, masyado kang masungit kay Daddy. Ever since you got pregnant you’re too mean to him.” “Eh ‘yang Daddy mo kasi nakakairita eh!” “Hayaan mo na ang Mommy mo anak, signs of aging lang ‘yan, ganyan talaga.” Dinampot ko ang unan sa couch at saka iyon ibinato sa kanya, “Hindi ka mananahimik?! Ikaw an
ปรับปรุงล่าสุด: 2026-06-12
Chapter: 271: GOODBYE, AND WELCOME3rd Person's POV Nanatiling tahimik ang lahat. Nanginginig ang mga labi ni Rowan sa bawat mga salitang sinasambit niya. Habang umaagos naman ang luha ng mga magulang nila. Unti unting nawawasak ang mga puso nila habang pinanonood na mag-away ang dalawang anak. “I became the head of the family because I am the one who can provide. I took all the responsibilities kahit ikasira ko pa iyon. Tapos ngayon kung magsalita ka parang kasalanan ko pa?!” Natigilan si Gab nang makita ang pagtulo ng mga luha ng kapatid niya. Pero hindi iyon sapat para magpatinag siya. “Oh edi ikaw na! Ikaw na magaling, ikaw na ang mabuting anak!” “Sige, ngayon sasabihin ko sa ‘yo ang gusto mong marinig. Gusto mong malaman ang failures ko sa buhay hindi ba? Ngayon makinig ka. Inggit na inggit ako sa inyo ni Chelsea.” Tuluyang nabasag ang boses ni Rowan, “I am successful but I became misserable because I wasn’t able to live my life.” Namayani ang hagulgol ni Amelia, “Anak ko…” “Habang kayo nag-aaral, kailangan
ปรับปรุงล่าสุด: 2026-06-12
Chapter: 270: ROWAN'S DOWNFALL3rd person's POV “Have you tried contacting Lola’s lawyer? I've been trying to reach him but he’s not answering,” tanong ni Ate Gab paglabas ng kwarto nila. Nakasuot lang siya ng puting sando at pink shorts na para bang wala siyang pakialam sa mga bisita. “‘Nak bat naligo ‘yan? Hindi niya ba alam na bawal maligo kapag may lamay?” tanong ni Amelia na siniko pa si Samarah saka bumulong. “Hindi ko rin alam Ma, parang wala namanyata silang pamahiin,” sagot ni Sam. “Why are you trying to call him?” tanong ni Basty na kapapasok lang din ng kusina. Nasa kusina sila habang nagluluto kasama ang mga kasambahay at si Amelia. Habang si Gab at Basty naman ay parehong pumunta para uminom ng tubig. “You know, about the money.” “What money?” tanong ni Rowan na bigla na lang sumulpot kung saan. Hindi siya sinagot ni Gab. “What money are you talking about?” Inulit ni Basty ang tanong. “Yung last will and testament ni Lola. Hindi ba sabi niya makuku—hey!!” “Rowan!” Nagka pira piraso ang c
ปรับปรุงล่าสุด: 2026-06-11
Chapter: 269: LAMAYSamarah's POV Mas pinili namin ni Mama Amelia na lumabas na lang ng kwarto at umupo sa upuan sa tapat ng pintuan. Gusto namin silang bigyan ng pribadong oras. Kahit si Mama na nakaupo sa gilid ko ay panay ang iyak. Hindi ko tuloy maiwasang maalala ang mga nangyari nung ako ang nawalan ng ina. Kung nandito pa si Mama, kamusta kaya ang buhay namin? Magiging masaya kaya siya para sa aming mga anak niya? 10:47PM Iyan ang oras na tuluyan na kaming iniwan ni Lola. Gusto kong magluksa pero mas una kong inintindi si Rowan na halos sirain na ang buong kwarto ng hospital. Pagpasok ko ay ipinupukpok niya ang ulo niya sa pader at kahit akong hila sa kanya ni Papa ay hindi siya mapigilan. “Rowan!” Malakas kong sigaw at saka siya tinakbo. Pilit kong isiniksik ang sarili ko sa pagitan niya at ng pader. Hinawakan ko ang magkabilang pisngi niya at iniharap siya sa akin. “Lola!!!” Para siyang bata kung umiyak. Iyong tipo ng iyak na puno ng emosyon at wala nang pakialam sa paligid. Iyong
ปรับปรุงล่าสุด: 2026-06-11
Chapter: 268: SEE YOU AGAINSamarah's POV “Ano kaya iyong pamana ni Lola ‘no? Napaka pa suspense naman. Para saan kaya yung susi?” “I have no idea.” Focus na focus siya sa pagdadrive at halatang ayaw makipag usap. “Parang nasa movie tuloy tayo. Paano kung susi pala ng selda iyon tapos gusto pala ni Lola pakawalan natin yung mga naka kulong na politiko??” “Pffft! Baliw ka talaga!” “What if lang naman ‘di ba?” Panay ang pagbibiro ko at mabuti naman dahil naging effective. Ang akala nami noon magiging okay na ang lahat. Na matitigil na rin si Ate Gab dahil kahit papano ay may pinanghahawakan na siyang pamana. Pero hindi. Ikinwento sa amin ni Chelsea na pati daw si Lola ay inaway niya. Wala raw siyang nakukuhang tulong sa sarili niyang pamilya at sinabi pa niya na hinding hindi na raw siya babalik ng Pilipinas at ayaw niya nang makita ang mga Fontano. Bagay na sigurado akong lubos niyang pagsisisihan. “Rowan? Ikaw na ba ‘yan Apo ko?” “Yes Lola, nandito po ako.” Kinuha ni Rowan ang kamay ng matanda a
ปรับปรุงล่าสุด: 2026-06-11
Chapter: CXXXVIIThis chapter is dedicated to Annaliza Aga, thank you po for your support ’s POV “Ako naman kasi ha? Teka makinig muna kayo. Ganito kasi ‘yan, hanggat kaya kong ibigay sa anak ko lahat ng gusto at pangangailangan nila ibibigay ko! Kung kailangan na pati mga braso at binti ko ibigay ko ibibigay ko talaga. Gano’n ko kamahal ang mga anak ko,” paliwanag ni Tita Mayet na dinuduro-duro pa sina Mama. Pulang-pula na ang mga mukha nila at halatang mga wala na sa sarili. Nasa kusina ako at nagluluto ng sisig para ipang pulutan nila. “Ako ate, ganito. Dati ganyan din ako mag-isip eh. Kasi syempre sobrang hirap ng buhay natin nila Mama dati, kakain tayo isang beses sa dalawang araw. Kaya sabi ko hindi ko hahayaang maghirap ang mga anak ko.” “Tama!” sabat ni Tita Mayet, “‘Yan mismo ang dahilan ko kaya hindi ko talaga kayang tiisin ang mga anak ko!” “Teka patapusin mo si Fatima, ang ingay mo eh!” saway ni Tita Lizeth. Nakapamewang ako habang hawak ang sandok at nanonood sa kanila
ปรับปรุงล่าสุด: 2026-03-25
Chapter: CXXXVI Claire’s POV “Babe, I cooked champorado. Sinamahan ko na rin ng fried pusit. Gusto mo ‘to ‘di ba?” Umupo siya sa tabi ko. Bumangon ako at sumandal sa headboard ng kama, “Saan ka galing?” tanong ko. Pagbangon ko kanina wala na naman siya. Ugaling-ugali niya talagang iwan ako. Nag-iwas siya ng tingin, halatang nag-iisip, “Kay Emily ba?” Mabagal siyang tumango. Hihiga at tatalikod na sana ulit ako nang hawakan niya ako sa braso at pigilan ako. “I resigned.” Napalingon ako sa kanya, “Ayokong makita kang nagkakaganyan. Hindi na ako magtatrabaho sa kanya and I assure you hinding-hindi na magkukrus ang landas namin.” Hindi ako kumibo pero hinayan ko siyang subuan ako ng champorado. Masarap ‘yon lalo at sinamahan pa ng pritong pusit maliliit. Patapos na akong kumain nung may nareceive akong text kay Kuya Von. [From: Kuya Von Clara, pwede mo ba samahan dito si Mama bukas? Wala kasi kaming lahat may mga importanteng lakad. Ayaw namin siya maiwang mag-isa baka lalo siyang malungko
ปรับปรุงล่าสุด: 2026-03-24
Chapter: CXXXV“Kaya mas mabuting wala ka na lang sa buhay ko, Clark. Tutal kaya ko naman ng wala ka.” My mind went blank. How could she say that? I have my reasons too, I didn't stay there because I wanted to. I'm saving up for her, for us. I want to give her the life she deserves. I hate seeing her worry especially about money. I'm just trying to be a good partner pero bakit parang naging kasalanan ko pa? “Claire, this is not the solution. I'm sorry. I know marami akong pagkukulang. But please hayaan mong makabawi ako.” “Maraming beses na kitang binigyan ng pagkakataong makabawi,” pagmamatigas niya pero hindi rin ako nagpatinag. Hinawakan ko ng mahigpit ang kamay niya, “I promise, this time I won't mess up.” Hinila niya pabalik ang kamay niya saka ako tinalikuran. Bakit ganito ang mga nangyayari? Bakit nasisira lahat? I thought I'm doing good but I kept messing everything up. Masakit pa rin sa akin ang pagkawala ni Papa. Dalawang Tatay ko ang nawala sa akin. Gustong-gusto kong umuwi
ปรับปรุงล่าสุด: 2026-03-24
Chapter: CXXXIVClark's POV Pumunta ako sa kusina at nag-init ng tubig habang hinihintay ko siya. Kinuha ko rin ang pang hot compress niya para magamit niya mamaya. I ran to her when I heard the door open. “Are you okay?” I asked her again. Nakatapis lang siya ng twalya habang tumutulo pa ang tubig sa buhok niya. She nodded, I went to her and carried her to the bedroom, “Magbihis ka muna and wait for me okay?” Nag-init ako ng tubig para sa hot compress niya and then I made three mugs of hot chocolate for us. Una akong pumunta kay Elly, pinunasan ko ang luha ko at inayos ang sarili bago pumasok sa kwarto ng anak namin. “Hello baby? Are you reading again?” Sinara ko ang pinto sa likod ko at saka siya nilapitan sa study table niya. “Yes po Papa. Wow! Hot choco and butter cookies?” Inihapag ko ang hawak kong tray sa harap niya. “Yes baby, mag mirienda ka muna okay?” Hinaplos ko ang buhok niya saka siya hinalikan sa noo, “Aalagaan ko muna si Mama, hindi maganda ang pakiramdam niya. If you ne
ปรับปรุงล่าสุด: 2026-03-24
Chapter: CXXXIIIClaire’s POV “Naku magwawala na naman si Clara kapag nakita niya ‘yan eh.” “Bakit ba kasi nandito ‘yan? Yung Nanay niya hindi man lang talaga dumalaw dito.” “Eh paano dadalaw ‘di ba inagawan niya ng mga customers si Clara?” “Totoo ba?” “Oo kaya nga nagsara yung ibang business ni Clara eh.” Ngayon ang libing ni Papa. Busy kami sa pagrerepack ng kanin, menudo, adobo, at pritong manok sa mga styro habang nakikinig sa mga chismosang nakiki tulong dito. Hindi naman sila nagkakamali. Talagang gusto ko nang ibaon sa lupa ang babaeng ‘yan. “Babe, pupuntahan ko lang si Emily ha? Babalik din ako kaagad.” Tumango na lang ako kaya tumayo na siya at nilapag ang basong ginagamit niya pantakal sa mainit na kanin. “Bakit ba pabalik balik dito yang babaeng ‘yan Clara? Invited ba ‘yan?” bulong ni Tita Mayet. “Hindi po.” “Gusto mo palayasin ko na teh? Jombagin ko paalis ‘yan.” Biro ni Berto na hindi ko pinansin. Panay ang okray ng mga Tita at Pinsan ko kay Emily habang ako naman
ปรับปรุงล่าสุด: 2026-03-18
Chapter: CXXXIIClaire’s POV Maghapon ko siyang iniiwasan. Kasama niya si Mama sa harap ng kabaong, panay ang iyak niya kanina habang hinihimas ni Mama ang likod niya. Gusto kong maawa pero hindi ko magawa. Gusto kong lapitan siya pero para bang wala na akong pakialam. “Kinausap mo na ba siya?” tanong ni Kuya habang naghahapag kami ng mga butong pakwan. “Ayoko.” “Bakit?” “Ayoko siyang kausap. At ayaw din kitang kausap kaya pwede ba lubayan mo ‘ko?” Inirapan ko siya saka tinalikuran. “Clara!” “Naku ayan na naman siya.” “Hayaan mo muna ang kapatid mo ijo, dalawang araw nang may sapi ‘yan hindi na talaga nirespeto ang lamay ng Papa niya.” “Ganyan talaga ‘yan eh bastos ralaga yan si Clara.” “Hoy mga chismosa!” Boses ni Tita Mayet ‘yon. Patuloy ako sa pagseserve ng buto ng pakwan at hindi sila nililingon, “Namatay na nga ang bayaw namin tapos pagchichismisan niyo pa ang anak niya. Wala na talaga kayong pinalampas?!” Sunod na sumingit si Tita Lizeth, “Akala niyo ba hindi namin napapans
ปรับปรุงล่าสุด: 2026-03-17
Chased by the Billionaires
"Isusuko ko ang lahat para bumalik sa panahong ako pa rin ang mahal mo. Pero kung hindi man aabot sa puntong iyon, ilalaan ko ang buong buhay ko sa paghihintay sa iyo. Baka sakaling paggising ko... ako na ulit ang pipiliin mo."
Kimberly Ann Dimagiba, ang babaeng martyr at alipin ng pag-ibig. Mula High School hanggang sa pagiging office employee, siya ang taga-gawa ng projects, taga-ayos ng reports, at tagasalo ng mga kalokohan ng best friend niyang si Jixxer. Ang mayamang playboy at tagapagmana ng kumpanya ng pamilya niya. Sanay si Kim na maging dakilang alila, basta ba manatili siya sa tabi nito.
Ngunit nagbago ang ikot ng mundo nang dumating si Dylan.
Si Dylan ang misteryosong officemate nila. Masungit, tahimik, at kuripot, pero nakasuot ng relong nagkakahalaga ng milyon-milyon. Higit sa lahat, siya lang ang lalaking palaging sumasagip kay Kim sa tuwing madadawit ito sa anumang klase ng kapahamakan.
Dahil sa tindi ng desperasyon ni Kim na mapansin ng kaniyang best friend, tatanggapin niya ang isang kaduda-dudang alok mula kay Dylan. Ang magpanggap bilang girlfriend nito para pagselosin si Jixxer. At para makawala ang binata sa gapos ng kanyang mga magulang.
Ang akala ni Kim, ito na ang solusyon para makuha ang lalaking pangarap niya. Ang hindi niya alam, pinasok niya ang isang laro kung saan hindi lang ang puso niya ang nakataya. Kundi pati na ang mga lihim ng mga bilyonaryong unti-unti nang nahuhumaling sa kaniya.
Sa laro ng tagu-taguan, sino ang unang bibigay... at sino ang tuluyang maiiwang umaasa?
อ่าน
Chapter: 44. NAGSESELOS KA BA?Kim’s POVBuong hapon akong parang uod na inasinan sa desk ko, kahit na malayo ako sa kanila. Paano ba naman, yung boses ni Genevieve ay abot hanggang dito sa tindi ng kaartehan! Sarap sungalngalin ng oxcalic, nakakainis!“Oh my gosh, Dylan! Ang lamig naman ng aircon dito, baka pwedeng paki-adjust? My skin is getting so dry na,” narinig kong reklamo niya habang paypay nang paypay gamit ang kamay niya.“Dry ang skin mo? Bakit hindi mo lagyan ng floor wax hanggang mukha mo para kuminang?” bulong ko.Ilang sandali pa ay narinig ko ang pag-usog ng upuan. Aba? Talaga inadjust niya ang temp ng aircon?!“Kim, kawawa yung keyboard mo baka masira,” paalala sa akin ng katabi ko pero hindi ko siya alintana, “Dahan dahan sa pagtatype huy!”“Okay na sa ‘yo yan?” tanong niya.Napangiti ako ng mapait.“Yes, thank you si much Daddy D!” Daddy D… Daddy D… Daddy D…Sinubukan kong alisin sa utak ko ang mga narinig ko pero hindi ko talaga kaya. Pabalagbag kong itinulak ang upuan ko at saka lumapit sa a
ปรับปรุงล่าสุด: 2026-07-21
Chapter: IMPORTANT ANNOUNCEMENTMagandang araw sa inyo! May dalawang bagay akong kailangang sabihin sa inyo. Una, tungkol sa health ko at pangalawa tungkol sa regalo ko para sa inyo. Unahin na natin ang palaro natin para naman hindi masyadong mabigat. Mamimigay po tayo ng 1 winner ng 200 pesos gcash at 3 winners ng 100 pesos gcash. Ang kailangan niyo lang gawin ay sagutin ang tanong at iwan ang sagot sa REVIEW SECTION! Ito ang tanong: Question: Ano ang favorite scene mo sa librong ito? At bakit? Sa tuwing madadagdagan ng 5k views ang story natin, pipili ako ng may pinakamagandang sagot at siya ang mananalo. Don't worry dahil mabilis po ang usad ng views natin. Ipopost ko po ang winners sa Author's note, sa last part ng chapters. Kaya lagi biyo pong babasahin at i-like. Ang pangalawa ko naman pong announcement ay medyo malungkot. Sa tingin ko it is my duty to tell you guys about my health condition right now. Last week galing ako sa Doctor at doon ko lang nalaman na life threatening at posible akong ma-comatos
ปรับปรุงล่าสุด: 2026-07-20
Chapter: 43. NEW EMPLOYEEKim’s POV“Mayroon tayong bagong makakasama sa office ngayon. She will be joining the Sales Department starting today bilang bagong account executive natin. Please welcome, Genevieve.”Napansin ko ang biglang pagtigas ng katawan ni Dylan sa tabi ko. Para siyang natuod. Kung kanina ay puno siya ng kakulitan, ngayon ay bigla siyang naging seryoso. Ang mga mata niya ay nakatitig nang diretso sa babaeng nasa harap.Si Genevieve ang babaeng niligtas niya sa bar nung gabing birthday ni Lander. Ang babaeng ubod ng yaman na maarte. Ang nag-iisang babaeng dating niligawan ni Dylan noon binasted siya base sa kwento ng tsismosong si Kris.Naka-designer dress ito na kulang na lang ay lumabas na ang buong kaluluwa niya, may bitbit na mamahaling bag, at kung gumalaw akala mo naghahanap ng alikabok sa bawat sulok ng opisina namin. Ang arte ng tayo niya, akala mo ang dumi dumi namin.Teka lang naman, anong ginagawa ng isang alta-sociedad na katulad nito sa Sales Department? Bakit kailangan niya pa ma
ปรับปรุงล่าสุด: 2026-07-20
Chapter: 42. INVITATION“Wow, Kim! Iba ang ngiti natin ngayon, ah? Abot tainga, balak mo ba mag-apply sa colgate?” asar agad sa akin ni Sarah pagkapasok ko pa lang sa p***o ng opisina.“Grabe ka naman sa akin! Hindi ba pwedeng masaya lang talaga ako dahil maganda ang gising ko?” sagot ko sabay kindat sa kanya. “Huwag ka ngang basag-trip diyan. Hayaan mo akong mag-enjoy dahil maganda ang simula ng araw ko ngayon.”O baka mas tamang sabihin na maganda ang tulog ko dahil kay Dylan kagabi, hihi!“Naku, baka naman inspired ka lang? Huwag mo sabihing diniligan ka na ni Dylan?” bulong niya nang may kasamang malanding pagsiko sa braso ko.“Hala, siya oh! Trabaho muna, Sarah! Kung ano anong pinagsasasabi mo, kaganda ganda mong babae eh, m*nyak ka!” pag-iwas ko sa paksa, kahit ang totoo ay biglang bumilis ang tibok ng puso ko nang maalala ko ang mukha ng mokong na si Dylan.Pero, paano kung… erase, erase, erase! Ano ka ba naman Kim? Nahawa ka na sa kamany*kan ni Sarah eh!Naglakad na ako papunta sa sarili kong cubicle
ปรับปรุงล่าสุด: 2026-07-20
Chapter: 41. BAKA HALIKAN KITAKim’s POVSabay-sabay na sumindi ang mga ilaw sa sala. Sa sobrang gulat ko, muntik ko nang maibato ang helmet ko sa ceiling fan!Napatitig ako sa gitna ng sala. At doon, nanlamig ang buong katawan ko.Nakatayo si Mama sa tapat ng switch ng ilaw, nakapamewang at ang talim ng tingin sa akin na parangready na siyang bigwasan ako anytime. At sa may sofa namin, nakaupo si Dylan habang nakadekuwatro at humihigop ng kape. Wow, grand reveal naman yata sila masyado!Anak ng pating na may pakpak!“M-Ma... Gising pa pala kayo? D-Dylan… anong ginagawa mo dito?” pilit akong ngumiti ng matamis kahit na ang totoo ay gusto ko nang magpakain sa lupa sa sobrang kaba. “Hehehe, ang late pala oh? Bakit hindi pa kayo natutulog? Uwi ka na Dylan, baka mapano ka pa sa daan kapag ginabi ka pa.”“Kimberly.” Mababa at nakakatakot ang boses ni Mama. “Saan ka galing?”Patay na…“Ah, ano po... sa opisina po! Sobrang daming backlog sa Sales, Ma! Alam mo naman, ang hirap maghabol ng quota ngayon—”“Overtime?” sumingit
ปรับปรุงล่าสุด: 2026-07-19
Chapter: 40. CHAMPIONKim’s POVKung may isang bagay man na sobrang namiss ng katawan ko bukod sa matulog nang walang iniisip, ito ’yung amoy ng sunog na gulong at ang ingay ng mga makina ng motor. Idagdag mo pa iyong mga sigawan ng mga taong nanonood at yung thrill ng rides, lalo na kapag life and d*ath na ang labanan.“Hala, g*go! Seryoso ba ’to? Buhay pa pala ang reyna ng kalsada!”Napalingon ako sa sumigaw. Eksaktong nandoon sa tapat ng isang tent ang tatlong mukha na akala ko hindi ko na ulit makikita. Si Ken at Marco na mga dati kong kalaban sa karera, at si Mitch, ang nag-iisang tibo sa tropa na mas gwapo pa doon sa naunang dalawa kung pormahan ang pag-uusapan.“Mitch! Ken! Marco!” patakbo akong lumapit sa kanila at nakipag-high five. “Mga dugyot pa rin kayo, ah! Walang nagbago!”“Aba, sumulpot ang nag-iisang Kim! Akala namin habambuhay ka na lang talagang magiging sunod sunuran sa Jixxer na iyon eh, mabuti naman at natauhan ka!!” tawang-tawang sabi ni Ken sabay akbay sa akin.“Grabe ka naman sa tao,
ปรับปรุงล่าสุด: 2026-07-19
เข้าสู่ระบบ
