Mir의 작품

Samarah’s POV “Interview? Pa’no? Ano namang sasabihin ko ron Rowan? Baka magmukha lang akong tanga doon eh.” Panay ang kagat ko sa kuko ko sa kamay habang nag-uusap kami. “Hey, chill okay? Pwede naman nating iturn down if you don’t want to do it. Like what I’ve said, priority ko ang peace of mind mo.” Ngumiti siya sa akin pero alam kong dapat ko talagang gawin ang interview na ‘to. Sadyang ayaw niya lang akong i-pressure. “Dalawa ba tayong iinterviewhin?” Umiling siya, “Hindi, ikaw lang. Pero I’ll be with you. Hindi ko hahayaang mag-isa ka doon.” Tumango ako sa kanya, “Sige, kelan ba?” “Sigurado ka?” Bahagya siyang napangiti pero alanganin pa rin siyang tumingin sa akin saka humawak sa balikat ko. Ganito siya kapag nag-aalala. “Oo, para kahit sa ganito man lang matulungan kita.” “Sam, you don’t have to.” “But I want to.” Oh, pak! Umaasenso na pati brain cells ko. Dahil yata to sa mga kiss ni Rowan pati dila ko nagiging expensive na. “Okay, I'll talk to them but don'

Samarah’s POV “Tama, si Rowan nga talaga ‘yon. Anong ginagawa niya kina Derek?” Nagtago ako sa likod ng puno para hindi nila ako makita. Malamang, nagtago nga ‘di ba? Kausap niya si Damien na naka topless! Hala? B-bakit? Anong kailangan niya kay Damien? Hindi ba inis siya kay Damien nung nasa ibang bansa kami? Tsk! Hindi ko kasi marinig ang pinag-uusapan nila dahil malayo ako. Pero nakita kong may inabot siyang tig-iisang libo na naka stack sa isang papel. Mukhang galing pa sa bangko. Nasa isang libo yung ganon ah? Bakit niya binigyan ng ganong klaseng pera si Damien? May sikreto ba silang dalawa? May dapat ba akong malaman? Pag-alis ng kotse ni Rowan ay saka ako lumabas sa pinagtataguan ko. Busy sa pagbibilang nung pera si Damien kaya hindi n

Samarah’s POV Maiyak iyak ako sa banyo, panay ang buhos ko ng tubig para kahit papano humupa ang sakit. Paglabas ko, para siyang basang sisiw na nakaabang sa akin. Kita ko ang pag-aalala niya pero pinanlisikan ko pa rin siya ng mga mata. “Breakfast is ready, I’ll carry you to the table.” Hindi na ako tumanggi dahil gutom na rin ako. Sa lahat ng gagawin ko ay nakaalalay siya sa akin. Tumawag pa nga kanina si Peppa Pig dahil meron daw siyang meeting pero pina cancel niya lahat. Hindi ko akalaing ganon niya ako i priority. Na kahit importante ang mga lakad niya mas una niya pa rin akong inaalagaan. “Don’t move, bubuhatin na kita papasok ng bahay.” Hindi pa man ako nakakapagsalita pero kaagad na siyang yumuko sa kotse at binuhat ako. Pagpasok nam

Author's Note Hello Guys, it seems like I'm at a loss right now. Gusto ko sana magtanong sa inyo kung anong reason niyo kung bakit binabasa niyo ang book na ito. Gusto ko lang sana mahanap ulit yung strength ng story nila Rowan dahil parang burnout ako lately and at the same time ayokong tigilan mag update. You can leave sa reviews para kaagad kong makita and makikita niyo rin if nareplyan ko kayo. Or you can comment here kaso hindi yan sure if makakapag converse talaga tayo since walang notification ang comments. Please help me, gusto ko pang magsulat ng maraming magagandang stories for you guys.

Samarah’s POV “Aahh~ Rowan, baka may makakita sa atin dito.” Pilit kong itinutulak siya palayo sa akin pero sadyang malakas siya. Nasa pintuan pa lang kami ng condo niya pero hindi na siya matigilnsa paghalik sa leeg ko. “F*ck, I can't resist this anymore.” Mabilis siyang naglabas ng isang card at nag swipe sa pintuan niya. “Aaah!!!” Hinila niya ako papasok doon at mabilis na isinara ang pinto, “Bakit ka ba nagmamadali? Araw ko ah!” Nakasimangot ko siyang hinarap habang hinihimas ang braso kong hinila niya. “I'm sorry, I just can't help it.” Nag lip bite siya… nag lip bite siya! Ang sexyyy!!! “O-oh sige…” Oh sige, inaakit mo ‘ko eh. Hihihi! Muli niya akong sinunggaban ng halik. Isinandal niya ako sa pader habang kinukulong ako sa mga bisig niya. “Hmmm… you smell so good.” Parang uhaw na uhaw siya nang sabihin ‘yon. Malalim ang paghinga niya at ganon din ang mga halik na ibinibigay niya sa akin. Halos hindi ko siya masabayan, kung dati ay malambing at magaan ang mg

Samarah’s POV “Psst! Rowan! Anong gagamitin ko rito? Napaka daming kutsara at tinidor nito eh isa lang naman ang bibig ko.” Pasimple kong sinisipa ang paa niya sa ilalim ng lamesa habang binubulungan siya. Sobrang sosyal naman pala kasi ng pinuntahan naming restaurant. Mantakin mong bawal pumasok ng walang reservation at mismong chef ang naghahatid ng pagkain. At hindi lang ‘yon! May pa lecture pa bago kainin! “Pffft! Ito.” Kinuha niya ang isang tinidor na may katamtamang laki kaya ginaya ko siya, “‘Yan ang gagamitin mo kapag steak okay?” “Aah sige. Naman kasi ang daming hanash, ang dami pang sinasabi nung chef bago umalis. Ang gusto ko lang naman walang dugo eh.” Kinuha ko ang kutsilyo saka hiniwa yung steak. Pagpasok non sa bibig ko ay hindi talaga ako makapaniwala! “Ang sarap!” Ngumiti siya at tumango tango, “I'm glad you liked it.” “Grabe first time ko mag steak, pwede ba ‘to araw araw? Grabe parang pumasok ako sa paradise kahit panlasa ko lang naman ang nakaka exper

This chapter is dedicated to Annaliza Aga, thank you po for your support ’s POV “Ako naman kasi ha? Teka makinig muna kayo. Ganito kasi ‘yan, hanggat kaya kong ibigay sa anak ko lahat ng gusto at pangangailangan nila ibibigay ko! Kung kailangan na pati mga braso at binti ko ibigay ko ibibigay ko talaga. Gano’n ko kamahal ang mga anak ko,” paliwanag ni Tita Mayet na dinuduro-duro pa sina Mama. Pulang-pula na ang mga mukha nila at halatang mga wala na sa sarili. Nasa kusina ako at nagluluto ng sisig para ipang pulutan nila. “Ako ate, ganito. Dati ganyan din ako mag-isip eh. Kasi syempre sobrang hirap ng buhay natin nila Mama dati, kakain tayo isang beses sa dalawang araw. Kaya sabi ko hindi ko hahayaang maghirap ang mga anak ko.” “Tama!” sabat ni Tita Mayet, “‘Yan mismo ang dahilan ko kaya hindi ko talaga kayang tiisin ang mga anak ko!” “Teka patapusin mo si Fatima, ang ingay mo eh!” saway ni Tita Lizeth. Nakapamewang ako habang hawak ang sandok at nanonood sa kanila

Claire’s POV “Babe, I cooked champorado. Sinamahan ko na rin ng fried pusit. Gusto mo ‘to ‘di ba?” Umupo siya sa tabi ko. Bumangon ako at sumandal sa headboard ng kama, “Saan ka galing?” tanong ko. Pagbangon ko kanina wala na naman siya. Ugaling-ugali niya talagang iwan ako. Nag-iwas siya ng tingin, halatang nag-iisip, “Kay Emily ba?” Mabagal siyang tumango. Hihiga at tatalikod na sana ulit ako nang hawakan niya ako sa braso at pigilan ako. “I resigned.” Napalingon ako sa kanya, “Ayokong makita kang nagkakaganyan. Hindi na ako magtatrabaho sa kanya and I assure you hinding-hindi na magkukrus ang landas namin.” Hindi ako kumibo pero hinayan ko siyang subuan ako ng champorado. Masarap ‘yon lalo at sinamahan pa ng pritong pusit maliliit. Patapos na akong kumain nung may nareceive akong text kay Kuya Von. [From: Kuya Von Clara, pwede mo ba samahan dito si Mama bukas? Wala kasi kaming lahat may mga importanteng lakad. Ayaw namin siya maiwang mag-isa baka lalo siyang malungko

“Kaya mas mabuting wala ka na lang sa buhay ko, Clark. Tutal kaya ko naman ng wala ka.” My mind went blank. How could she say that? I have my reasons too, I didn't stay there because I wanted to. I'm saving up for her, for us. I want to give her the life she deserves. I hate seeing her worry especially about money. I'm just trying to be a good partner pero bakit parang naging kasalanan ko pa? “Claire, this is not the solution. I'm sorry. I know marami akong pagkukulang. But please hayaan mong makabawi ako.” “Maraming beses na kitang binigyan ng pagkakataong makabawi,” pagmamatigas niya pero hindi rin ako nagpatinag. Hinawakan ko ng mahigpit ang kamay niya, “I promise, this time I won't mess up.” Hinila niya pabalik ang kamay niya saka ako tinalikuran. Bakit ganito ang mga nangyayari? Bakit nasisira lahat? I thought I'm doing good but I kept messing everything up. Masakit pa rin sa akin ang pagkawala ni Papa. Dalawang Tatay ko ang nawala sa akin. Gustong-gusto kong umuwi

Clark's POV Pumunta ako sa kusina at nag-init ng tubig habang hinihintay ko siya. Kinuha ko rin ang pang hot compress niya para magamit niya mamaya. I ran to her when I heard the door open. “Are you okay?” I asked her again. Nakatapis lang siya ng twalya habang tumutulo pa ang tubig sa buhok niya. She nodded, I went to her and carried her to the bedroom, “Magbihis ka muna and wait for me okay?” Nag-init ako ng tubig para sa hot compress niya and then I made three mugs of hot chocolate for us. Una akong pumunta kay Elly, pinunasan ko ang luha ko at inayos ang sarili bago pumasok sa kwarto ng anak namin. “Hello baby? Are you reading again?” Sinara ko ang pinto sa likod ko at saka siya nilapitan sa study table niya. “Yes po Papa. Wow! Hot choco and butter cookies?” Inihapag ko ang hawak kong tray sa harap niya. “Yes baby, mag mirienda ka muna okay?” Hinaplos ko ang buhok niya saka siya hinalikan sa noo, “Aalagaan ko muna si Mama, hindi maganda ang pakiramdam niya. If you ne

Claire’s POV “Naku magwawala na naman si Clara kapag nakita niya ‘yan eh.” “Bakit ba kasi nandito ‘yan? Yung Nanay niya hindi man lang talaga dumalaw dito.” “Eh paano dadalaw ‘di ba inagawan niya ng mga customers si Clara?” “Totoo ba?” “Oo kaya nga nagsara yung ibang business ni Clara eh.” Ngayon ang libing ni Papa. Busy kami sa pagrerepack ng kanin, menudo, adobo, at pritong manok sa mga styro habang nakikinig sa mga chismosang nakiki tulong dito. Hindi naman sila nagkakamali. Talagang gusto ko nang ibaon sa lupa ang babaeng ‘yan. “Babe, pupuntahan ko lang si Emily ha? Babalik din ako kaagad.” Tumango na lang ako kaya tumayo na siya at nilapag ang basong ginagamit niya pantakal sa mainit na kanin. “Bakit ba pabalik balik dito yang babaeng ‘yan Clara? Invited ba ‘yan?” bulong ni Tita Mayet. “Hindi po.” “Gusto mo palayasin ko na teh? Jombagin ko paalis ‘yan.” Biro ni Berto na hindi ko pinansin. Panay ang okray ng mga Tita at Pinsan ko kay Emily habang ako naman

Claire’s POV Maghapon ko siyang iniiwasan. Kasama niya si Mama sa harap ng kabaong, panay ang iyak niya kanina habang hinihimas ni Mama ang likod niya. Gusto kong maawa pero hindi ko magawa. Gusto kong lapitan siya pero para bang wala na akong pakialam. “Kinausap mo na ba siya?” tanong ni Kuya habang naghahapag kami ng mga butong pakwan. “Ayoko.” “Bakit?” “Ayoko siyang kausap. At ayaw din kitang kausap kaya pwede ba lubayan mo ‘ko?” Inirapan ko siya saka tinalikuran. “Clara!” “Naku ayan na naman siya.” “Hayaan mo muna ang kapatid mo ijo, dalawang araw nang may sapi ‘yan hindi na talaga nirespeto ang lamay ng Papa niya.” “Ganyan talaga ‘yan eh bastos ralaga yan si Clara.” “Hoy mga chismosa!” Boses ni Tita Mayet ‘yon. Patuloy ako sa pagseserve ng buto ng pakwan at hindi sila nililingon, “Namatay na nga ang bayaw namin tapos pagchichismisan niyo pa ang anak niya. Wala na talaga kayong pinalampas?!” Sunod na sumingit si Tita Lizeth, “Akala niyo ba hindi namin napapans