Novels by Mir

This chapter is dedicated to Annaliza Aga, thank you po for your support ’s POV “Ako naman kasi ha? Teka makinig muna kayo. Ganito kasi ‘yan, hanggat kaya kong ibigay sa anak ko lahat ng gusto at pangangailangan nila ibibigay ko! Kung kailangan na pati mga braso at binti ko ibigay ko ibibigay ko talaga. Gano’n ko kamahal ang mga anak ko,” paliwanag ni Tita Mayet na dinuduro-duro pa sina Mama. Pulang-pula na ang mga mukha nila at halatang mga wala na sa sarili. Nasa kusina ako at nagluluto ng sisig para ipang pulutan nila. “Ako ate, ganito. Dati ganyan din ako mag-isip eh. Kasi syempre sobrang hirap ng buhay natin nila Mama dati, kakain tayo isang beses sa dalawang araw. Kaya sabi ko hindi ko hahayaang maghirap ang mga anak ko.” “Tama!” sabat ni Tita Mayet, “‘Yan mismo ang dahilan ko kaya hindi ko talaga kayang tiisin ang mga anak ko!” “Teka patapusin mo si Fatima, ang ingay mo eh!” saway ni Tita Lizeth. Nakapamewang ako habang hawak ang sandok at nanonood sa kanila

Claire’s POV “Babe, I cooked champorado. Sinamahan ko na rin ng fried pusit. Gusto mo ‘to ‘di ba?” Umupo siya sa tabi ko. Bumangon ako at sumandal sa headboard ng kama, “Saan ka galing?” tanong ko. Pagbangon ko kanina wala na naman siya. Ugaling-ugali niya talagang iwan ako. Nag-iwas siya ng tingin, halatang nag-iisip, “Kay Emily ba?” Mabagal siyang tumango. Hihiga at tatalikod na sana ulit ako nang hawakan niya ako sa braso at pigilan ako. “I resigned.” Napalingon ako sa kanya, “Ayokong makita kang nagkakaganyan. Hindi na ako magtatrabaho sa kanya and I assure you hinding-hindi na magkukrus ang landas namin.” Hindi ako kumibo pero hinayan ko siyang subuan ako ng champorado. Masarap ‘yon lalo at sinamahan pa ng pritong pusit maliliit. Patapos na akong kumain nung may nareceive akong text kay Kuya Von. [From: Kuya Von Clara, pwede mo ba samahan dito si Mama bukas? Wala kasi kaming lahat may mga importanteng lakad. Ayaw namin siya maiwang mag-isa baka lalo siyang malungko

“Kaya mas mabuting wala ka na lang sa buhay ko, Clark. Tutal kaya ko naman ng wala ka.” My mind went blank. How could she say that? I have my reasons too, I didn't stay there because I wanted to. I'm saving up for her, for us. I want to give her the life she deserves. I hate seeing her worry especially about money. I'm just trying to be a good partner pero bakit parang naging kasalanan ko pa? “Claire, this is not the solution. I'm sorry. I know marami akong pagkukulang. But please hayaan mong makabawi ako.” “Maraming beses na kitang binigyan ng pagkakataong makabawi,” pagmamatigas niya pero hindi rin ako nagpatinag. Hinawakan ko ng mahigpit ang kamay niya, “I promise, this time I won't mess up.” Hinila niya pabalik ang kamay niya saka ako tinalikuran. Bakit ganito ang mga nangyayari? Bakit nasisira lahat? I thought I'm doing good but I kept messing everything up. Masakit pa rin sa akin ang pagkawala ni Papa. Dalawang Tatay ko ang nawala sa akin. Gustong-gusto kong umuwi

Clark's POV Pumunta ako sa kusina at nag-init ng tubig habang hinihintay ko siya. Kinuha ko rin ang pang hot compress niya para magamit niya mamaya. I ran to her when I heard the door open. “Are you okay?” I asked her again. Nakatapis lang siya ng twalya habang tumutulo pa ang tubig sa buhok niya. She nodded, I went to her and carried her to the bedroom, “Magbihis ka muna and wait for me okay?” Nag-init ako ng tubig para sa hot compress niya and then I made three mugs of hot chocolate for us. Una akong pumunta kay Elly, pinunasan ko ang luha ko at inayos ang sarili bago pumasok sa kwarto ng anak namin. “Hello baby? Are you reading again?” Sinara ko ang pinto sa likod ko at saka siya nilapitan sa study table niya. “Yes po Papa. Wow! Hot choco and butter cookies?” Inihapag ko ang hawak kong tray sa harap niya. “Yes baby, mag mirienda ka muna okay?” Hinaplos ko ang buhok niya saka siya hinalikan sa noo, “Aalagaan ko muna si Mama, hindi maganda ang pakiramdam niya. If you ne

Claire’s POV “Naku magwawala na naman si Clara kapag nakita niya ‘yan eh.” “Bakit ba kasi nandito ‘yan? Yung Nanay niya hindi man lang talaga dumalaw dito.” “Eh paano dadalaw ‘di ba inagawan niya ng mga customers si Clara?” “Totoo ba?” “Oo kaya nga nagsara yung ibang business ni Clara eh.” Ngayon ang libing ni Papa. Busy kami sa pagrerepack ng kanin, menudo, adobo, at pritong manok sa mga styro habang nakikinig sa mga chismosang nakiki tulong dito. Hindi naman sila nagkakamali. Talagang gusto ko nang ibaon sa lupa ang babaeng ‘yan. “Babe, pupuntahan ko lang si Emily ha? Babalik din ako kaagad.” Tumango na lang ako kaya tumayo na siya at nilapag ang basong ginagamit niya pantakal sa mainit na kanin. “Bakit ba pabalik balik dito yang babaeng ‘yan Clara? Invited ba ‘yan?” bulong ni Tita Mayet. “Hindi po.” “Gusto mo palayasin ko na teh? Jombagin ko paalis ‘yan.” Biro ni Berto na hindi ko pinansin. Panay ang okray ng mga Tita at Pinsan ko kay Emily habang ako naman

Claire’s POV Maghapon ko siyang iniiwasan. Kasama niya si Mama sa harap ng kabaong, panay ang iyak niya kanina habang hinihimas ni Mama ang likod niya. Gusto kong maawa pero hindi ko magawa. Gusto kong lapitan siya pero para bang wala na akong pakialam. “Kinausap mo na ba siya?” tanong ni Kuya habang naghahapag kami ng mga butong pakwan. “Ayoko.” “Bakit?” “Ayoko siyang kausap. At ayaw din kitang kausap kaya pwede ba lubayan mo ‘ko?” Inirapan ko siya saka tinalikuran. “Clara!” “Naku ayan na naman siya.” “Hayaan mo muna ang kapatid mo ijo, dalawang araw nang may sapi ‘yan hindi na talaga nirespeto ang lamay ng Papa niya.” “Ganyan talaga ‘yan eh bastos ralaga yan si Clara.” “Hoy mga chismosa!” Boses ni Tita Mayet ‘yon. Patuloy ako sa pagseserve ng buto ng pakwan at hindi sila nililingon, “Namatay na nga ang bayaw namin tapos pagchichismisan niyo pa ang anak niya. Wala na talaga kayong pinalampas?!” Sunod na sumingit si Tita Lizeth, “Akala niyo ba hindi namin napapans

Pagdating nila sa bahay ay biglang nawala ang kaninang excitement na nararamdaman niya. Nadatnan niya sina Rowan at Sandra na nakaupo sa sala at nagmimirienda kasama si Ferlyn. ‘Ano ba itong dalawang ito hindi nabubusog? Kaka kain lang namin ah?’ Balak lang sana niyang lagpasan ang tatlo pero hindi talaga siya pinalagpas ni Sandra, “Sam, hali ka let’s eat I bought mirienda oh. Dumaan kami ni Rowan sa isang pizza place. Look, my baby Ferlyn is loving it!” Pinisil pa niya ang pisngi ni Ferlyn habang pareho namang nakangiti ang mag Ama niya kay Sandra. Hindi na lang siya sumagot at saka dire diretsong pumasok sa loob ng kwarto. Isa lang ito sa mga bagay na kailangan niyang tiisin. Pagpasok niya sa kwarto ay kumuha siya ng malinis na damit mula sa cabinet ngunit hindi pa man siya natatapos may biglang sumara ang pintuan nito. “Enjoying your show?” “Rowan…” Bigla niyang naalala kung ano ang ginawa nito sa kanya kanina. Hindi niya maiwasang mapalunok, gusto niyang sampalin ang sa

3rd Person's POV Bago siya bumalik sa lamesa nila ay hindi niya malaman kung paano itatago ang iniwang marka ni Rowan. Halatang halata kasi iyon at pulang-pula pa. Wala siyang nagawa kung hindi alisin na lang sa pagkakatali ang buhok niya at ilugay iyon. Kahit papaano natakpan naman ang pasa na iyon pero hindi niya pa rin maiwasang kabahan. Alam niya kasi na hindi ito pwedeng makita ni Sandra lalo na at hindi pa buo ang pag-iisip ng babaeng iyon. Naghilamos din siya para gisingin ang sarili. "Umayos ka Sam, huwag kang magpapadala. Ano ka ba?!" Paulit ulit niyang kinakausap ang sarili sa salamin bago siya tuluyang lumabas at bumalik sa table nila. “Sam bakit naman ang tagal mo? Nag-make over ka ba sa cr? OMG bakit hindi mo ako sinama?” walang kamalay malay na tanong ni Sandra. Umupo si Sam sa pwesto niya--- sa pagitan ni Rowan at Treb. “A-aahh h-hindi, ano lang naghilamos lang a-ako.” Hindi niya maidire-diretso ang gusto niyang sabihin dahil unti unting gumagapang ang kamay ni

3rd Person's POV “Rowan, dahan dahan.” Pagpapaalala ni Sandra. Hindi naman maiwasan ni Samarah ang mapangisi. Makahulugan pa silang nagkatitigan ni Treb. Hinawakan ni Treb ang kamay ni Samarah na nakapatong sa lamesa. “Hinay-hinay lang pre, biglang nagbago ang isip mo nung nalaman mong si Samarah ang gumawa ng recipe ah? Naku baka magselos ako niyan.” Hinila ni Treb ang upuan ni Samarah palapit sa kanya. Dinig na dinig sa buong establisimento ang paggasgas ng upuan sa sahig. Tinignan sila ng masama ni Rowan at pasimple niya ring sinisipa si Samarah sa baba ng lamesa. “Ano ka ba Rowan bakit ka sipa ng sipa? Sandra pagbawalan mo nga iyan.” Nananadyang sabi ni Samarah. Napatikhim naman si Sandra, itinatago ang pagkakapahiya. Hinarap niya si Rowan. “Rowan stop it, what's wrong with you?” Pero hindi nagpatinag si Rowan na siya namang ikinatuwa ni Samarah. Hanggang ngayon kasi ay kitang kita niya na iba pa rin ang epekto niya sa lalaki. Hindi pa rin nito matiis kapag may kasama si

3rd Person's POV “Sinabi mo pa imagine two years na siyang sumasama sa ating pero parang wala pa rin siyang natututunan. Gets ko naman mas magaling siya sa mga icing kaysa sa makeup, pero talaga ba hanggang ngayon wala pa rin siyang ma-gets tungkol sa business ng asawa niya?” “Ayun na nga girl, mukhang pang tinapay at icing lang talaga siya.” Napakuyom ang kamao ni Samarah nung maghagikhikan pa yung dalawa. “Minsan napapaisip ako, siguro kung si ma'am sandra ang nakatuluyan ni Sir Rowan, power couple sila no? Walang pabuhat.” Hindi naman bago kayo Samarah ang mga pambabastos at kawalang respeto sa kanya ng mga empleyado ng Allure. Pero may mga pagkakataon talagang gaya nito na hindi niya na kayang magpigil ng inis. Akmang haharapin niya na yung dalawa ng mamataan niya sina Rowan at Sandra na papunta sa gawin nila. Mabilis siyang humarap ulit sa elevator sa kanya itinakip ang mga folders na hawak niya sa mukha niya. “Ang messy mo talaga mag-eat, may cramps ka pa sa labi oh.” P

Samarah’s POV “Good morning everyone, I prepared the presentation about our new shades for jelly blushes.” Pangatlong beses na ako tumayo sa harap ng mga staff ni Rowan at nag present. Pero hanggang ngayon ay hindi ko pa rin maiwasan kabahan. "As you can see, these jelly blushes are much more blendable than the blush sticks, or the classic powder blushes. Hindi rin ito kasing pigmented ng usual blushes which is why it is perfect for natural look and everyday use. It offers you the option to build the pigment that way." Nakaupo silang lahat sa isang mahabang lamesa habang ako ay nasa harap. Nakatayo sa harap ng monitor at nagsasalita sa harap nila. Nasa kalagitnaan ako ng pagde-demonstrate ng mga bagong shades nang may isang magtaas ng kamay. “But how do we plan to market these shades kung halos kapareho lang sila ng previous line natin for lippies? Most people use their lipsticks for blush.” “Magkaiba naman ang lipstick at blush on hindi ba?” Sinikap kong huwag na utal pero bin

“Fine. So I’ll order it na Daddy ha? I’ll use your card, hihi!” Napailing na lang ako, “Kahit kailan napaka spoiled,” bulong ko. “It’s fine.” Nagulat ako nang maramdamang nasa likod ko na pala siya pero hindi ko iyon ipinahalata, “Matutulungan naman niya ako soon to improve my products. Maganda na alam niya ang quality ng products sa ibang bansa. She’s doing the product testing for me.” Pumunta siya sa ref at kumuha ng maiinom. “Sige lokohin mo sarili mo.” As usual, we ate dinner together bilang isang buong pamilya. But I can't help but notice him being so glued on his phone while we eat. Kinuha ko rin ang cellphone ko at nag send ng message sa kanya para hindi mahalata ng anak natin. [To: Rowan Who are you talking to?] [From: Rowan Sandra, why?] [To: Rowan Park it, we’re infront of your daughter. ] Ibinaba niya ang cellphone niya at makahulugan akong tinignan. Hindi ko na lang iyon pinansin then I started a conversation with them. KINABUKASAN… “Lookig good, Samarah!” I