Novels by แมวสีเขรอะ

ใบหน้าหวานเห่อร้อนขึ้นและแดงระเรื่อ เหตุนี้ไม่ได้เกิดจากอากาศร้อนแต่อย่างใด แต่เป็นเพราะเรื่องเมื่อคืนก่อนเพียงแค่นึกถึงใบหน้าหล่อเหลากับเสียงกระซิบเบาๆ ที่ข้างหู ก็ทำเอาหญิงสาวถึงกับยิ้มน้อยยิ้มใหญ่คนเดียวอยู่อย่างนั้น“มึงว่าพี่กระต่ายไหวเปล่า?”“ก็แปลกๆ อยู่”สองแฝดเอนกายมากระซิบกระซาบกัน ตลอดช่วงเช้าพวกเขาสังเกตเห็นอาการไม่ปกติของพี่สาว ที่เดี๋ยวยิ้มเดี๋ยวหุบ บางทีก็มีหัวเราะบ้าง เรียกได้ว่าอาการหนักพอควรเลย“จริงพวกมึง” จินเดินเข้ามา เขาเอ่ยเสียงเบาพร้อมกับมือหนาทั้งสองข้างที่กำลังกอดคอทั้งคู่อยู่“ทำอะไรกันอยู่?”“ก็ดูเจ๊แกสิ เพ้อเจ้ออยู่คนเดียวอย่างกับคนบ้า เฮ้ย!!” เสียงปริศนาจากด้านหลัง ที่ทั้งสามคนไม่ได้ทันสังเกต ทำพวกเขาสะดุ้งเฮือกและสลายตัวจากกันอย่างรวดเร็ว“โธ่!! พี่ปรินซ์ มาไม่ให้สุ้มให้เสียงเลยนะครับ”“มาให้สุ้มให้เสียง จะเห็นพวกนายอู้งานกันอยู่งั้นเหรอ?” เขาว่าโดยที่สายตาคมไม่ละจากคนบ้า ที่พวกแก๊งเด็กชายกำลังพูดถึงเลย

หลังจากออกมาจากร้าน ปรินซ์พากระต่ายวนรถหาอะไรทานนิดหน่อย แต่ด้วยความที่ตอนนี้ดึกมากแล้ว จึงหาร้านอาหารได้ยาก ร้านสะดวกซื้อจึงเป็นตัวเลือกที่ดีที่สุดสำหรับเธอในเวลานี้ ชายหนุ่มนั่งเท้าคางมองเธอเขี่ยอาหารในกล่องไปมาอย่างไม่ละสายตา ดูเขาจะเห่อแฟนคนนี้มากจริงๆ และมันทำให้เธอเกร็งไปหมดจนรู้สึกอิ่ม ทั้งที่เพิ่งทานไปได้เพียงสามคำเท่านั้นไหนจะยังตื่นเต้นกับเรื่องที่ผ่านมาไม่ถึงหนึ่งชั่วโมงนั้นอีก ก็เราเพิ่งเป็นแฟนกันนี่นะ แถมตอนนี้ยังพาเขามาที่ห้องตัวเองแล้วด้วย มันออกจะดูง่ายเกินไปหรือเปล่าก็ไม่รู้ทั้งที่เธอก็เคยไปคอนโดของเขามาแล้วก่อนหน้า เขาเองก็เคยมาที่นี่แล้วเหมือนกัน ตั้งแต่ตอนที่ยังไม่ได้เป็นอะไรกันเลยด้วยซ้ำ ไหงมาห่วงเรื่องนี้เอาตอนนี้ได้เสียนี่ความรู้สึกทั้งหมดกำลังถาโถมเข้ามา จนใบหน้าร้อนและแดงระเรื่ออีกครั้ง“ไม่อร่อยเหรอครับ?”“อร่อย แต่กระต่ายแค่...เขินน่ะค่ะ”“ครับ” เขาเอ่ยสั้นๆ และยังคงจ้อง

ขาเรียวบนรองเท้าส้นสูง ที่ถูกสวมด้วยถุงน่องสีดำ เดินมาหยุดแล้วตรงหน้าของชายหนุ่มเป้าหมายคนนั้น ก่อนจะค่อยๆ หย่อนก้นลงนั่งด้านข้างของเขาปรินซ์เงยหน้าขึ้นมามองก่อนจะนิ่งไปครู่หนึ่ง ทำเธอประหม่าเล็กน้อยเพราะคิดว่าเขาจะจำได้ชายหนุ่มยกยิ้มไม่พูดอะไร พร้อมกับยกแก้วขึ้นขอชนกับเธอ“สวัสดีค่ะ” กระต่ายเอ่ยเสียงนุ่มนวลทักทาย ในใจก็กลัวจะโดนจับได้อยู่หรอก แต่ก็ลองใจดีสู้เสือ หยั่งเชิงออกไปก่อนแล้วกัน“ครับ”ชายหนุ่มตอบสั้นๆ พร้อมกับมือหนาที่ยกแก้วขึ้นจิบช้าๆ โดยที่สายตาคมไม่ละไปจากเธอเลย ทำคนที่ประหม่าอยู่แล้ว ก็ประหม่ามากขึ้นไปอีกเป็นเท่าตัว“ทำไมมาคนเดียวคะ?”“ก็...คิดว่าเดี๋ยวคงมีใครสักคน มาอยู่เป็นเพื่อนละมั้งครับ” สายตาเจ้าเล่ห์ยังคงทำงานเรื่อยๆ จนกระต่ายต้องเบือนหน้าหนีไปทางอื่นเพราะความเขิน คนอะไรเจ้าชู้ชะมัด เธอครุ่นคิดไปพลางจิบน้ำสีเข้มในแก้วไปด้วย“แล้วแฟนคุณ...ไปไหนเหรอคะ?”คำถามนั้นจากคนตัวเล็ก ทำเขาเผลอหัวเราะออกมาเล็กน้อย ก็แหม!! จะถามเรื่อง

บรรยากาศการทำงานในออฟฟิศเป็นไปอย่างราบรื่น วันนี้พนักงานหลายคนตั้งใจทำงานกันอย่างขะมักเขม้นที่โต๊ะของตัวเอง เป็นภาพที่หาดูได้ยาก เพราะปกติแล้วบรรยากาศจะแตกต่างออกไปเนื่องจากวันนี้มีหุ้นส่วนกลุ่มหนึ่ง เดินทางมาเยี่ยมเยียนถึงสาขาที่ไทย ทางนี้จึงต้องทำการจัดเตรียมเพื่อต้อนรับเป็นอย่างดี ไม่ให้มีการขาดตกบกพร่องแต่อย่างใดแต่หลังจากที่พวกหุ้นส่วนเดินทางกลับกันไปแล้ว ไม่นานบรรยากาศเดิมๆ ก็กลับมาเข้าสู่โหมดปกติ คือเริ่มมีเสียงจอแจดังขึ้นจากการสนทนาเสียงเอะอะนั้นคงไม่ได้มาจากการพูดถึงเรื่องผู้มาเยือนไปเสียทั้งหมด ถึงแม้หลายคนจะเป็นต่างชาติ แต่เรื่องรูปร่างหน้าตาส่วนมากก็ถือว่าดูดี ราวกับคัดเลือกมาแล้วกันทั้งนั้น “คุณกระต่าย มองหาใครเหรอครับ?” “อุ๊ย!! บอส มาตอนไหนคะเนี่ย กระต่ายไม่ได้มองหาใครเลยค่ะ” คนตัวเล็กเอ่ยด้วยความร้อนรนน

เวลาล่วงเลยจนถึงช่วงบ่ายแก่ๆ นี่เขาหลับไปนานพอสมควรเลยเหรอเนี่ย ร่างสูงพยุงตัวลุกขึ้นพลางมองซ้ายขวาหาคุณพยาบาลคนสวยเมื่อเช้าแต่ไม่พบดูเหมือนว่าอาการของเขาจะดีขึ้นแล้วพอสมควร ตัวก็ไม่ร้อนแล้วแถมศีรษะก็เบาขึ้นกว่าเดิม จนตอนนี้เขาสามารถพาตัวเองไปเข้าห้องน้ำ ล้างหน้าล้างตาแปรงฟันได้แล้วสงสัยเป็นเพราะได้คนดูแลดีแน่ๆเสียงก๊อกแก๊กดังขึ้นจากในห้องแต่งตัว ที่ทำเป็นโซนแยกออกไปจากห้องนอนบริเวณวอล์กอินคลอเซ็ตนี้ ด้านในมีตู้เสื้อผ้าขนาดใหญ่เรียงรายอยู่ บนโต๊ะเครื่องแป้งก็มีเหล่าบรรดาเครื่องประทินผิวต่างๆ วางเรียงไว้ รวมถึงน้ำหอมมากมายหลายแบรนด์นั่นอีก ที่ตู้ไอซ์แลนด์ตรงกลางก็มีกล่องเล็กๆ ของเนกไทหลายสีวางเรียงกันเอาไว้เป็นหนึ่งเดินเข้าไปตามหาเสียงที่ได้ยิน หลังจากที่เขาออกจากห้องน้ำมา ใครอยู่ในนั้นกันนะ หรือจะเป็นป้าเพียร ที่ปกติแล้วเธอมักจะชอบมาจัดเสื้อผ้าให้จนกระทั่งสายตาคมไปบรรจบที่ร่างของหญิงสาว ที่กำลังนั่งพับเพรียบเรียบร้อย ในมือกำลังจัดแจงเสื้อผ้าใส่ไม้แขวนเสื้อ พร้อมที่จะเอาไปแขวนไว้ให้แล้วตามราวในตู้อีกทั้งเสื้อสูทแบรนด์ดั

ร่างสูงทอดมองออกไปยังนอกระเบียง สายลมอ่อนพัดเข้ามาปะทะที่ใบหน้าหล่อเหลา คืนนี้ดวงจันทร์สวยเป็นพิเศษครั้นเมื่อมองขึ้นไปก็ทำให้หวนนึกถึงใครบางคน หญิงสาวที่มีรอยยิ้มหวานและมีเสน่ห์คนนั้นไงล่ะเวลาดึกขึ้นเรื่อยๆ จนเป็นหนึ่งรู้สึกว่าควรเข้านอนได้แล้ว ไม่อย่างนั้นอาจจะเป็นหวัดเอาได้ชายหนุ่มที่กำลังเอี้ยวตัวหันหลังจะกลับเข้าห้อง แต่ทว่ามือถือในมือเกิดสั่นรัว จนเขาต้องหยุดเพื่อให้ความสนใจกับมันแทน แต่ดึกขนาดนี้แล้ว ใครกันยังส่งข้อความมา หวังแค่ว่าจะไม่ใช่เรื่องงานก็คงพอWeeraya : พรุ่งนี้วีว่าจะเข้าไปเยี่ยมคุณลุงคุณป้าWeeraya : เจอกันนะคะพี่เป็นหนึ่งแค่ข้อความสั้นๆ จากคนทางนั้นที่ส่งมา อย่างกับรู้ใจกันเลยว่าเขากำลังคิดถึงอยู่ และมันก็พลันทำให้รอยยิ้มบางๆ เผยขึ้นนี่หรือเปล่านะ ที่เขาเรียกกันว่า...ความรักเช้าวันต่อมา...ดวงตาคู่คมหนักอึ้งจนยากที่จะลืมขึ้นในเช้าวันใหม่ ศีรษะก็ปวดตุ้บๆ เช่นกัน เหมือนกับว่าเมื่อคืนเดินไปชนอะไรมาอ

ทั้งวันที่โรงเรียน ผมเอาแต่คิดถึงคำที่พี่ธารน้ำบอกไว้เมื่อคืนก่อน มันก็ตลกดีเหมือนกัน เพราะที่ผ่านมาผมไม่เคยเก็บเรื่องพวกนี้มาคิดจริงจังเลยนอกจากเรื่องเรียน กีฬา และเกม ที่ผมให้ความสำคัญไว้ในอันดับต้นๆ ก็มีเรื่องของเธอนี่แหละ ที่จู่ๆ ก็เข้ามามีอิทธิพลกับชีวิตผมเสียอย่างนั้นช่วงเย็นหลังเลิกเรียน ผมเดินเตร็ดเตร่ไปเรื่อยเปื่อย พลางครุ่นคิดถึงเรื่องที่กวนใจมาหลายวัน มันทำให้รู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อย แต่ถึงอย่างนั้น ทุกครั้งที่เผลอนึกถึง ผมกลับยิ้มออกมาเสมอหรือว่าถึงเวลา...ที่ผมจะต้องทำอะไรสักอย่างแล้วสินะ“เฮ้ย!! ไอ้ดินรอด้วย กลับบ้านไม่รอกูเลยนะ”ผมสะดุ้งเล็กน้อยหลังถูกเรียก และคนที่ทำให้ผมหลุดจากภวังค์ความคิดก็คือ ไอ้เจ้าขุนเพื่อนรักของผมนั่นเอง“ปกติกูต้องรอมึงด้วยเหรอ” ผมเอ่ยกวนๆ ใส่มัน ทั้งที่ยังคงเดินไปเรื่อยๆ“วันนี้มึงดูลอยๆ นะ มีอะไรบอกกูได้”ผมไม่แน่ใจว่าเมื่อกี้อาการมันชัดขนาดนั้นเลยหรือยังไง แต่หากมีความผิดปกติเกิดขึ้น เพื่อนผมคนนี้ก็มักจะสังเกตเห็นได้ก่อนเสมอ“ไ

สวัสดีครับ ผมแผ่นดินเอง...คงรู้กันดีอยู่แล้วว่าครอบครัวของผมและคีตาสนิทกัน เราเป็นเพื่อนบ้านที่ดีต่อกันมานาน เพราะคุณพ่อของเราทั้งสองคนเป็นเพื่อนสนิทกันมาก่อน ส่วนเรื่องการจับคู่อะไรนั่น แม่ๆ ของเราต่างหากที่เป็นตัวตั้งตัวตีช่วงแรกพยายามจะจับคู่ให้พี่ธารน้ำกับพี่ชาลี แต่ไม่สำเร็จ เพราะสองคนนั้นค่อนข้างเป็นตัวของตัวเองกันมาก สุดท้ายเรื่องนี้เลยต้องตกมาเป็นความหนักใจของผมแทนสินะที่จริงส่วนตัวผมรู้สึกเฉยๆ เพราะแรกเริ่มผมไม่ได้สนใจอะไรเธอเลย ถ้าจะถามว่าเธอน่ารักไหมน่ะเหรอ แน่นอนเธอน่ารักมาก แถมดูๆ ไปก็นิสัยดี ทำขนมก็อร่อย และที่สำคัญเธอน่าแกล้งสุดๆ ...แต่พอเวลาผ่านไป เธอกลับเข้ามาอยู่ในสายตาของผมเสมอ โดยที่ผมเองก็ไม่ทันรู้ตัวเลยเหมือนกันจนตอนนี้คีตาเข้าสู่ช่วงมัธยมปลายแล้ว ผมยังไม่เคยเห็นเธอสนใจเรื่องรักๆ ใคร่ๆ อะไรนั่นเลย หมายถึงผมไม่เคยเห็นเธอมีแฟนน่ะ ทั้งที่หน้าตาก็ออกจะน่ารักดึงดูดเสียขนาดนั้นแต่แล้ววันนี้ก็มาถึง ไม่รู้ว่ามีอะไรดลใจให้เธอไปสนใจไอ้เจ้าขุนเพื่อนรักของผมเข้า เธอดูคลั่งมันมากจนผมหงุดหงิด แล้วมิหนำซ้ำยังมารู้ความลับของผมอีกด้วยยัยตัวแสบใช้เรื่องนั้นเป็นข้อต่อรองให้

นาทีที่ลืมตาขึ้นมา เรารีบหลุบมองสิ่งที่อยู่บนมือทันที แต่ทว่านั่นกลับทำให้เรากรีดร้องออกมาอย่างสุดเสียง“กรี๊ดด ไอ้พี่ดินบ้า!!” ก็จะไม่ให้ร้องกรี๊ดได้ยังไงล่ะ บนมือเรามีไส้เดือนดินตัวเล็กนอนแอ้งแม้งอยู่น่ะสิเรารีบสะบัดมือทันทีด้วยความขยะแขยง ทั้งที่จริงๆ มันไม่ได้มีพิษมีภัยอะไรเลย ส่วนเขาน่ะเหรอ ก็ยืนหัวเราะคิกคักอยู่คนเดียว ก่อนจะหนีเข้าบ้านไปเวลาล่วงเลยผ่านไป พวกเราโตขึ้นกว่าเดิมจนเข้าสู่ช่วงมัธยม เราและพี่แผ่นดินเรียนอยู่โรงเรียนเดียวกัน เจอกันที่โรงเรียนก็ออกจะบ่อย แต่เราทั้งคู่แทบจะไม่ค่อยคุยกันเลย มีก็แค่เวลาแม่นินอยู่ด้วย หรือเวลาเอากับข้าวไปให้บ้านเขานั่นแหละแต่ถึงอย่างนั้นก็เถอะ ต่อให้ได้พูดกัน เขาก็แทบไม่เคยพูดดีกับเราเลย บางทีก็ชอบแกล้ง และบางทีก็หลบตา อย่างกับไม่อยากจะมองหน้ากันอย่างไรอย่างนั้นในวันหยุดที่อากาศดี เรานั่งทำการบ้านอยู่ที่โต๊ะม้าหินอ่อนหน้าบ้าน อีกไม่นานเราก็จะขึ้น ม.ปลายแล้ว แต่ทำไมการบ้านของชั้น ม.3 มันยากนักก็ไม่รู้ เรานั่งทำไปพลางบ่นพึมพำไปด้วยอย่างปวดหัว“มีอะไรให้ช่วยไหม” เสียงเรียบของพี่ชายข

มีคนเคยบอกว่า "ไม่ชอบอย่างไร ระวังจะได้อย่างนั้น"...เราไม่เชื่อมันหรอกนะ ยิ่งเด็กผู้ชายข้างบ้านน่ะเหรอ ยิ่งไม่มีวัน คนอะไรปากร้าย!!เมื่อประมาณ 10 ปีที่แล้ว..บ้านปูนสองชั้นที่ตั้งอยู่ท้ายซอยด้านในสุด ขนาดไม่เล็กไม่ใหญ่แต่แฝงไปด้วยความอบอุ่น และเป็นสิ่งที่คุณพ่อของคีตาซื้อไว้ให้ครอบครัว ก่อนที่ท่านจะจากโลกนี้ไปสวัสดีเราชื่อคีตา..เมื่อหลายปีก่อนครอบครัวของเราได้ย้ายมาอยู่ที่นี่แม่นินบอกว่า คุณพ่อท่านซื้อบ้านหลังนี้จากเพื่อนสนิทที่ชื่อว่าลุงภพ โดยหวังไว้ว่าวันข้างหน้า เราจะได้อยู่ด้วยกันพร้อมหน้าพร้อมตา แต่ท่านก็ดันมาจากไปเสียก่อน“สวัสดีค่ะพี่นิน ขาดเหลืออะไรบอกนภาได้เลยนะคะ”หญิงวัยกลางคนอายุไล่เลี่ยกับแม่นินคนนี้ มีชื่อว่าน้านภา เธอเป็นภรรยาของลุงภพน้านภาดูเป็นคนใจดี อ่อนโยน และพูดเพราะ เราสัมผัสได้ตั้งแต่วันแรกที่เจอกัน เพราะทันทีที่ก้าวเข้ามา น้านภาก็มาต้อนรับพวกเราอย่า

หญิงสาวจัดการกับจานชามต่างๆ พร้อมกับความสะอาดครัวไปด้วยในตัว แม้ว่าพื้นที่นั้นจะดูเหมือนไม่ค่อยถูกใช้งานก็เถอะ แต่ทำให้ดูสะอาดไว้ก่อนก็น่าจะดีขณะที่กำลังทำความสะอาดอย่างอารมณ์ดี มือหนาก็เข้ามาสวมกอดเธอหลวมๆ จากด้านหลัง ไม่เพียงเท่านั้น เขายังซุกใบหน้าไว้ที่ซอกคอ พร้อมกับบ่นอะไรบางอย่างแต่จับใจความไม่ได้“ทำอะไรคะเนี่ย อ่านหนังสือเสร็จแล้วเหรอ”เธอว่าโดยที่ยังคงถูพื้นไปด้วย พยายามจะไม่โฟกัสกับการกระทำของเขา ที่มันชอบทำให้เธอวูบวาบอยู่เรื่อย“พี่อยากอยู่กับคีตามากกว่า รายงานไว้ค่อยทำก็ได้”น้ำเสียงทุ้มต่ำงุมงำชวนขนลุก พาเอาใจคนตัวเล็กเกือบจะเตลิดไปไกลแต่ก็อย่างว่า เรียนก็เหนื่อยแล้ว คงอยากจะอ้อนกันเป็นธรรมดานั่นแหละ เธอมองแบบนั้นคีตาครุ่นคิดก่อนจะตกลงกับตัวเองในใจว่า ไหนๆ มาหาแฟนแล้ว ก็ควรต้องใช้เวลาอยู่ด้วยกันบ้างถึงจะถูกต้อง“ก็ได้ค่ะ งั้นเราดูซีรีส์กันไหม”เขาพยักหน้าหงึกๆ ก่อนจะคลี่ยิ้มกว้างออกมา อย่างน้อยการดูซีรีส์ด้วยกันก็ยังดีกว่าให้เธอทำความสะอาดไปเรื่อยๆ จนทั่วทั้งห้อง

ก๊อกๆๆ~มือเล็กกำลังยกขึ้นเคาะประตูบานใหญ่ที่ตั้งตระหง่านอยู่ตรงหน้า ครู่หนึ่งที่เธอเงียบไป ก่อนจะเคาะเรียกคนที่อยู่ด้านในอีกครั้ง จนสุดท้ายเจ้าของห้องจอมขี้เซาก็ออกมาเปิดให้หลังจากที่แผ่นดินได้เข้ามาเรียนที่มหาวิทยาลัย ช่วงวันจันทร์ถึงศุกร์ เขาก็จะพักอยู่ที่คอนโดฯ ใกล้ๆ ส่วนเสาร์-อาทิตย์ถึงจะกลับไปที่บ้านที่จริงระยะทางระหว่างคอนโดฯ กับบ้านก็ไม่ได้ไกลกันนัก แต่ด้วยความที่การเรียนในเทอมแรกค่อนข้างหนัก เขาจึงจำเป็นต้องพักที่ใกล้มหาวิทยาลัยไว้ก่อน เพื่อสะดวกต่อการเดินทางไปเรียน“สวัสดีค่ะคุณแฟน ตื่นสายจังนะคะ”หญิงสาวเอียงคอเอ่ยทักคนตรงหน้าด้วยน้ำเสียงน่ารัก ในขณะที่เจ้าของห้องยังมัวขี้ตาอยู่เลย“นี่สายแล้วเหรอ เพิ่งแปดโมงครึ่งเองนะ”เขาว่าก่อนจะยื่นมือไปรับข้าวของจากคนตัวเล็กที่หอบหิ้วมาจากบ้าน ส่วนใหญ่ก็เป็นอาหารที่แม่ๆ เตรียมมาให้นั่นแหละ“ก็ปกติพี่ดินตื่นเช้าจะตายไปนี่คะ” เธอเอ่ยพร้อมกับก้าวเข้ามาในห้องอย่างดูคุ้นเคย“ว่าแต่ช่วงนี้เรียนหนักเหรอ เหนื่อยไหมคะคนดี”&