กลิ่นอุ่น กรุ่นหัวใจ (Scent of a Tender Heart)

กลิ่นอุ่น กรุ่นหัวใจ (Scent of a Tender Heart)

last update最終更新日 : 2026-06-14
言語: Thai
goodnovel12goodnovel
評価が足りません
53チャプター
458ビュー
読む
本棚に追加

共有:  

報告
あらすじ
カタログ
コードをスキャンしてアプリで読む

概要

ความรักหวาน

รักคนเดียว

อ่านฟิน

วัยรุ่น

รักวัยเด็ก

ปากร้าย

โรงเรียน

คู่ปรับ

'คีตา' สาวน้อยน่ารักสดใส ที่การเรียนไม่ค่อยสัดทัด ถนัดกิจกรรมมากกว่า ตรงกันข้ามกับ 'แผ่นดิน' รุ่นพี่ข้างบ้าน ที่ทั้งเรียนดี กีฬาเด่น และชอบเล่นเกมเป็นชีวิตจิตใจ แม่ๆ ของทั้งคู่สนิทสนมกันมาก ถึงขั้นที่เคยพูดว่าอยากให้ลูกๆ มาแต่งงานกัน ทว่าคีตากลับไม่เคยคิดอะไรกับแผ่นดินเลยตั้งแต่แรก ก็เขาทั้งปากร้ายและชอบแกล้งเธอ จนกระทั่งวันหนึ่ง คีตาดันไปตกหลุมรักเพื่อนสนิทของแผ่นดินเข้า เธออยากทำทุกวีถีทางเพื่อให้รุ่นพี่คนนั้นมาสนใจ รวมไปถึงการเรียนให้เก่งขึ้นด้วย และเหมือนโชคชะตาจะเล่นตลก เมื่อยัยตัวเล็กไปแอบรู้ความลับบางอย่างของแผ่นดินเข้า เธอจึงใช้เรื่องนั้นเป็นข้อต่อรอง บังคับให้เขายอมมาช่วยติวหนังสือให้ การติวดำเนินไปอย่างปกติ จนไม่มีใครรู้เลยว่าตั้งแต่เมื่อไร ที่หัวใจของทั้งคู่เริ่มสั่นไหว จากการติวที่แสนธรรมดา กลับกลายเป็นช่วงเวลาที่เฝ้ารอ คำพูดจาร้ายกาจก็ค่อยๆ จางหายไป เหลือเพียงความใกล้ชิดที่แฝงไปด้วยความหวังดีในทุกครั้งที่ได้เจอกัน จนเมื่อรู้ตัวอีกที คีตาก็เผลอเอาแต่คิดถึงเขาอยู่บ่อยๆ และแผ่นดินเอง ก็เริ่มไม่อยากให้เธอชอบเพื่อนสนิทของตัวเองอีกต่อไปแล้ว...

もっと見る

第1話

บทเรียนที่ 1 วันเปิดเทอม

As cortinas ainda estavam fechadas. A plateia aguardava em um silêncio sepulcral. Atrás de Sophia, os demais bailarinos se concentravam para o início do primeiro ato. As expressões eram um misto de nervosismo e empolgação: alguns tinham as sobrancelhas tensas enquanto sorriam, outros desviavam os olhos para as próprias sapatilhas e a maioria mantinha a cabeça erguida, embora houvesse um toque de aflição em seus semblantes.

Era o primeiro ato de Sophia como Aurora, a protagonista de A Bela Adormecida, um dos espetáculos mais famosos da história do ballet. Aos vinte e dois anos, ela havia conquistado o impossível: estava prestes a se apresentar como primeira bailarina na Ópera de Paris. Trocar todo o tempo livre por ensaios exaustivos tinha valido a pena. 

— Trinta segundos! — Alguém falou nos bastidores.

Sophia fechou os olhos e se lembrou da mãe, que sempre dizia que dançar ballet era como respirar depois de muito tempo de fôlego preso. Sentiu o coração doer e um nó se formar na garganta. Daria tudo para que sua mãe pudesse vê-la ali, no palco, pronta para conquistar o mundo com a ponta de seus pés.

Mas Joanne tinha falecido há oito anos.

As luzes se acenderam. A cortina abriu. O medo desapareceu.

E naquele momento, foi como se só existissem a música da orquestra, o palco e o corpo se movendo com a leveza de uma pluma e a força de uma tempestade. O sorriso de Sophia nunca foi tão verdadeiro. Ela sabia que todos os olhares a acompanhavam, mas se sentia confiante. E viva. Havia se esforçado muito. Merecia brilhar diante de todos.

Estava quase na metade do solo quando aconteceu.

Seu pé escorregou.

Não houve tempo para reagir. O impacto contra o palco roubou o ar de seus pulmões. A música parou. Sussurros incrédulos ecoaram na plateia. O mundo perdeu os contornos, embaçado pelas lágrimas de humilhação que escaparam dos olhos azuis. Alguém gritou: “Não pode ser! Sophia Dashwood!” Ela reprimiu um soluço.

Diante de centenas de pessoas, Sophia soube que sua breve carreira tinha acabado.

—- —- —-

Nova York, 5 anos depois

— Na pontinha do pé, Melissa.

A menina tentou novamente, mas se desequilibrou e quase caiu no chão. No entanto, em vez de fechar a cara, ela soltou uma risada sapeca que preencheu todo o estúdio. As outras pequenas bailarinas riram junto. Nem Sophia conseguiu se segurar. Dar aulas de ballet para crianças era sempre uma delícia.

— Está tudo bem, Melissa. Cair faz parte — disse descontraída.

Mas assim que pronunciou as palavras, seu sorriso desapareceu.

Uma queda havia arruinado sua carreira.

— Vamos tentar de novo.

As cinco alunas repetiram os movimentos. Quatro delas ainda eram um tanto desajeitadas, mas uma demonstrava bastante talento. Quando Sophia observava Alice dançar, lembrava-se dos vídeos de suas apresentações de infância. Se a menina quisesse levar o ballet a sério e tivesse incentivo da família, poderia se tornar uma grande bailarina.

Assim que a aula terminou e a música foi desligada, as garotinhas correram pelo estúdio, suas sapatilhas fazendo barulho no piso de madeira. Elas abraçaram e beijaram a professora antes de dispararem para a recepção, onde seus responsáveis as aguardavam.

Sophia sentiu uma pontada de melancolia quando o silêncio substituiu o som das risadas infantis.

Assim que a última aluna foi embora, ela caminhou lentamente pelo estúdio. Notou que as barras já estavam gastas pelo tempo. O espelho possuía uma rachadura discreta na parte de cima, à direita. E havia um pouco de pintura descascando perto da janela. Ainda assim, aquele espaço era perfeito aos seus olhos.

O nome “Studio de Ballet Joanne Dashwood” era uma homenagem à sua mãe, que lhe ensinara os primeiros pliés e incentivara seu sonho.

Sophia soltou o cabelo do coque. Os fios loiros e lisos caíram até sua cintura, espalhando o cheiro cítrico do shampoo no ambiente. 

Foi até o balcão da recepção e abriu a gaveta.

O aluguel estava três meses atrasado. A água e a energia haviam aumentado. Com um suspiro, pegou a calculadora para fazer as contas. Era a terceira vez no dia que conferia os números. O resultado continuava o mesmo. Se não encontrasse uma solução, o estúdio ia falir em poucos meses.

A campainha tocou.

Sophia ergueu a cabeça e viu uma mulher entrar. Ela usava um terno elegante e não segurava a mão de nenhuma criança. Seus cabelos castanhos estavam presos em um coque arrumado. Um batom rosé discreto realçava seus lábios.

— Boa tarde. Você é Sophia Dashwood?

— Sim.

A mulher colocou um envelope no balcão.

— Preciso que assine o recebimento — disse com frieza.

— O que é isso? — Sophia franziu o cenho.

— Notificação extrajudicial.

O coração deu um salto doloroso.

Com as mãos trêmulas, abriu o envelope. Só teve coragem de ler a primeira linha. “Prazo para regularização do aluguel.” Engoliu em seco. Sabia que aquele momento chegaria, mas não imaginava que fosse agora. Piscou os olhos algumas vezes, como se esperasse acordar de um pesadelo. Por um momento, tudo pareceu distante demais.

— Boa sorte. — A mulher forçou um sorriso e se retirou.

Nem um minuto havia se passado quando o celular de Sophia vibrou sobre o balcão. Ela atendeu sem hesitar.

— Pois não?

— Senhorita Sophia Dashwood?

— Sou eu.

— Acredito que, a essa altura, você já tenha sido notificada. Estou ligando para reafirmar que o prazo de pagamento não poderá ser descumprido. Caso o dinheiro não caia em nossa conta, iniciaremos o processo de despejo.

Sophia fechou os olhos e apertou o pingente de sapatilha preso à gargantilha dourada; uma herança de sua mãe.

Surpreendeu-se ao perceber que perder a escola ia doer tanto quanto perder o palco.

もっと見る
次へ
ダウンロード

最新チャプター

続きを読む
コメントはありません
53 チャプター
บทเรียนที่ 1 วันเปิดเทอม
ณ โรงเรียนมัธยมแห่งหนึ่ง...บรรยากาศที่ครึกครื้นไปด้วยเหล่านักเรียนมัธยมทุกชั้นปี รวมถึงผู้ปกครองอีกหลายท่านวันนี้เป็นวันเปิดเทอมวันแรกของภาคเรียนที่ 1 กิจกรรมต่างๆ ในวันนี้จึงยังไม่มีการเรียนการสอนตามปกติ แต่จะเป็นการเข้าพบปะกันระหว่างคุณครูประจำชั้นและผู้ปกครองของนักเรียนในแต่ละชั้นปี ซึ่งตอนนี้ต่างก็กระจายกันไปยังห้องเรียนของตนแล้ว“สวัสดีค่ะ ยินดีต้อนรับนักเรียนชั้น ม.4/2 และผู้ปกครองทุกท่าน คุณครูชื่อครูชัญญา หรือจะเรียกว่าครูลูกกวาดก็ได้นะคะ”ครูสาววัย 30 ต้นๆ กล่าวต้อนรับด้วยน้ำเสียงสดใส ก่อนจะอธิบายถึงรายละเอียดการเรียนการสอนต่างๆ ของนักเรียนชั้นมัธยมปลาย รวมถึงกฎระเบียบอื่นๆ ของทางโรงเรียนเพิ่มเติมด้วย“ผู้ปกครองท่านใดมีข้อสงสัยตรงไหนไหมเอ่ย ยกมือถามได้เลยนะคะ” ครูลูกกวาดยังคงยิ้มแย้ม หลังจากอธิบายทั้งหมดจบไป“ผมรบกวนขอช่องทางการติดต่อ ของคุณครูคนสวยไว้หน่อยได้ไหม”“...”“ก็เผื่อว่า...ต้องการสอบถามเกี่ยวกับการเรียน และพฤติกรรมของนักเรียนไงล่ะครับ” ชายหนุ่มคนหนึ่ง ยกมือขึ้นก่อนจะถามคำถามนั้นออกไปชาลีหรือพี่ชายแท้ๆ ของคีตา ซึ่งคำถามที่เขาเอ่ยออกมาทำให้ห้องเงียบกริบไปพักหนึ่ง
続きを読む
บทเรียนที่ 2 เพื่อนข้างบ้าน (1/2)
หลังจากเปิดเทอมในช่วงสัปดาห์ที่ 2 การเรียนการสอนก็ค่อยๆ เข้าที่เข้าทางมากขึ้น ต่อจากนี้คงต้องเข้าสู่โหมดจริงจังกันแล้วสินะในช่วงของการเปลี่ยนคาบเรียนวันนี้ ห้อง ม.4/2 จะต้องเข้าแล็บของภาควิชาวิทยาศาสตร์ ที่อยู่ตึกเดียวกับห้องสโมสรนักเรียน และเมื่อกริ่งดังขึ้น ทุกคนต่างก็พากันเก็บข้าวของและเดินไปยังห้องแล็บดังกล่าวที่บอร์ดหน้าห้องสโมสรถูกตกแต่งอย่างสวยงาม ภายในมีรายชื่อของนักเรียนหลายคนที่ถูกส่งไปแข่งขันระดับประเทศ ซึ่งก็สามารถกวาดรางวัลกลับมาได้มากมาย สร้างชื่อเสียงและเป็นหน้าเป็นตาให้กับโรงเรียนอย่างยิ่ง“โห!! พี่ ม.5 คนนี้เก่งจัง ได้ที่ 1 วิชาคณิตศาสตร์ระดับประเทศเลย” พินอินเอ่ยขึ้นในขณะที่สองสาวกำลังเดินผ่านหน้าห้องสโมสร“เก่งจริงๆ นั่นแหละ ได้ 98 คะแนนเต็ม 100 เลยเหรอ หึหึ...พี่ดินสินะ” คีตาพึมพำอย่างไม่ค่อยสบอารมณ์เท่าไรนัก เมื่อเอ่ยถึงใครบางคน“แกรู้จักเค้าด้วยเหรอ?” เพื่อนสาวเอ่ยถามเธอทันทีด้วยความสงสัย พลางหรี่ตาลงมองอย่างจับผิด“รู้สิ...รู้จักดีเลยล่ะ พี่แผ่นดิน ปฐพี เกล้าวิจิตรสกุล” เธอเอ่ยชื่อของคนบนบอร์ดออกมาอย่างเต็มยศ“เรียกพี่ทำไม?”หลังสิ้นเสียงของคีตา ก็มีเสียงของชา
続きを読む
บทเรียนที่ 2 เพื่อนข้างบ้าน (2/2)
ณ บ้านแผ่นดินบ้านปูนสองชั้นอีกหลังที่อยู่ติดกัน มีลักษณะคล้ายคลึงกับบ้านของคีตา ในบ้านหลังนี้อาศัยอยู่ด้วยกันสี่คน ได้แก่ ลุงภพ (สามีน้านภา), น้านภา, ธารน้ำ และแผ่นดินลักษณะตัวบ้านและบริเวณรอบๆ แทบไม่ต่างกันนัก จะมีก็แค่สวนหน้าบ้านที่ต่างออกไป เพราะบ้านนี้จะเต็มไปด้วยดอกไม้ที่แผ่นดินลงมือปลูกเอง เขาชอบปลูกพวกไม้ดอกอยู่แล้วเป็นชีวิตจิตใจ และมักจะเด็ดไปฝากแม่นินอยู่บ่อยครั้ง“น้านภาคะ!! แม่นินให้เอาแกงเขียวหวานมาให้”“…”“น้านภา!!...อยู่ไหมนะ” เด็กสาวว่าพลางชะเง้อมองจากข้างรั้วไปด้วย แต่ก็ไร้ซึ่งเสียงตอบกลับมา“หรือจะไม่อยู่นะ ลองไปกดกริ่งเรียกดูดีกว่า” คีตางุมงำอยู่กับตัวเอง ก่อนที่กำลังจะก้าวขาไปหน้าบ้านเพื่อกดกริ่งเรียกแทน“ว่าไง” แผ่นดินที่กำลังก้มดูสวนดอกไม้ของเขาอยู่ ก็ปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าเต็มความสูงแล้วเมื่อกี้เรียกอยู่ตั้งนาน ไม่ได้ยินหรือไงกันนะ“พี่ดิน...คือแม่นินให้เอาแกงเขียวหวานมาให้ค่ะ ใส่มะเขือเยอะแบบจัดเต็ม” เธอเอ่ยพร้อมกับส่งกล่องข้าวให้คนขี้มึนที่เน้นว่าใส่มะเขือให้จัดเต็ม ก็เพราะว่าเป็นเมนูที่เจ้าตัวชอบนั่นแหละ“รู้ด้วยเหรอว่าพี่ชอบกินมะเขือน่ะ” หนุ่มเนิร์ดเลิกคิ้ว
続きを読む
บทเรียนที่ 3 แรกพบ (1/2)
หลังจากช่วงพักกลางวันผ่านพ้นไป วิชาแรกในยามบ่ายของวันก็คือวิชาวิทยาศาสตร์ ซึ่งคีตาและพินอินมีพรีเซนต์รายงานด้วย แต่ดีที่ทั้งสองทำมาเสร็จเรียบร้อยแล้วเรื่องการเรียนนั้นคีตายังคงต้องพึ่งพินอินอยู่บ้าง เพราะเพื่อนสาวของเธอคนนี้ เรียนเก่งอยู่พอตัวเลยทีเดียว“เดี๋ยวฉันขอไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ แล้วจะรีบตามไปเลย”ระหว่างทางไปห้องเรียน คีตาก็ขอปลีกตัวไปเข้าห้องน้ำสักครู่ โดยให้ทางพินอินไปรับหน้ากับคุณครูไว้ก่อน หวังว่ากลุ่มของพวกเธอจะไม่ใช่กลุ่มแรกๆ นะ“ได้สิ รีบมานะ” สาวแว่นผมเปียว่า ก่อนที่ทั้งสองจะแยกย้ายกันไปคีตารีบเดินไปที่ห้องน้ำหญิงที่ใกล้ที่สุดในตอนนั้น แต่ไม่รู้ว่าอะไรดลใจให้เธอเลือกที่จะเดินอ้อมไปทางหลังอาคารเรียน ทั้งที่จริงๆ ตรงนั้นไม่ใช่ทางที่จะควรผ่านไปเลยแม้แต่น้อยฝีเท้าเล็กๆ เดินไปตามทาง จนกระทั่งเกือบจะถึงจุดหมายที่ว่าแล้ว แต่ทว่าเธอพบเข้ากับกลุ่มเด็กผู้ชายกลุ่มหนึ่ง ที่กำลังนั่งสูบบุหรี่กันอยู่เด็กสาวจึงทำท่าทีว่าจะถอยหลังกลับ เพราะเริ่มรู้สึกถึงความไม่ปลอดภัยที่รออยู่ข้างหน้า“จะไปไหนล่ะครับ น้องคีตา” หนึ่งในคนพวกนั้นเรียกเธอไว้ ก่อนจะทิ้งก้นบุหรี่ลงพื้น“พะ...พวกพี่รู้จัก
続きを読む
บทเรียนที่ 3 แรกพบ (2/2)
หลังจากที่โดนพูดถึง เธอหันไปตามต้นเสียงและพบกับแผ่นดินที่กำลังนั่งหันหลังอ่านหนังสืออยู่ จึงรีบขอโทษขอโพยอยู่ยกใหญ่ ก่อนจะหันกลับมาทำสายตาดุใส่เพื่อนทั้งสอง“คนอะไรชอบยุ่งเรื่องคนอื่น” คีตาเห็นอย่างนั้น ก็เอ่ยลอยๆ ขึ้นบ้าง อย่างไม่ค่อยชอบใจเท่าไร“คนอะไรบ้าผู้ชาย” ชายหนุ่มว่าพร้อมกับพับหนังสือลง ก่อนจะลุกขึ้นและเดินหนีไป“ไอ้...พี่บ้าเอ๊ย!!”คีตาที่ตอนนี้หัวเสียขั้นสุดต่างจากเมื่อครู่ เธอพูดไล่หลังเขาได้เพียงเบาๆ แม้อยากจะตะโกนด่าให้สุดเสียงมากก็ตามมือเล็กกำแน่นก่อนจะทุบลงไปที่โต๊ะ แต่มีมือของแมทธิวมารองรับไว้พอดีอย่าเสียงดังไปกว่านี้เลยนะเพื่อน...ก่อนใกล้จะจบภาคเรียนที่ 1 เป็นปกติที่ทุกปีจะมีการประกวดคัดเลือกดาวเดือนของโรงเรียน ถึงแม้จะดูเป็นกิจกรรมไร้สาระสำหรับบางคน แต่นี่กลับสร้างความฮือฮาและกระตือรือร้นให้กับเหล่านักเรียนทั้งโรงเรียนได้เป็นอย่างมากซึ่งกิจกรรมนี้จะถูกจัดขึ้นช่วงต้นเดือนหน้า ระหว่างนี้นักเรียนคนไหนที่สนใจก็สามารถลงสมัครได้ โดยเกณฑ์การคัดเลือกจะถูกตัดสินจากการโหวตทางเว็บไซต์ของโรงเรียน และคณะกรรมการอีกหลายท่านรางวัลของผู้ชนะก็คือ เงินรางวัลพร้อมถ้วยรางวัลอันทรงเ
続きを読む
บทเรียนที่ 4 ดาว-เดือน โรงเรียน (1/2)
ระหว่างที่กิจกรรมการประกวดดาวเดือนกำลังเริ่มขึ้น พินอินเสนอให้คีตาแสดงความสามารถเป็นการร้องเพลง เพราะนั่นคือสิ่งที่คีตาถนัดและทำมันออกมาได้ค่อนข้างดีและตอนนี้คีตาก็ได้ติดหนึ่งในสิบ ของคนที่ถูกคัดเลือกเรียบร้อยแล้ว ทุกคนในห้องต่างพากันดีใจยกใหญ่ เพราะไม่ใช่แค่คีตาเท่านั้นที่ผ่าน แต่ยังมีต้นไผ่อีกคนด้วย ซึ่งนั่นหมายความว่าห้อง ม.4/2 ของพวกเขา มีคนผ่านเข้ารอบถึงสองคนเลยทีเดียว“เก่งมากไอ้คีตา ว่าแต่แกผ่านเข้ารอบได้ยังไงเนี่ย เค้าคัดจากอะไร” แมทธิวถามอย่างสงสัย เพราะมีความเป็นไปได้ยากสำหรับเพื่อนของเขา“บอกเลยนะ หน้าตาล้วนๆ ค่ะ พวกแกรู้ไหมว่ามีแต่คนสวยๆ หน้าตาดีกันทั้งนั้นเลย ไม่รู้ว่ารอบความสามารถพิเศษฉันจะรอดหรือเปล่าน่ะสิ” คีตาเอ่ยอย่างกังวลใจสิ่งที่ทำให้เธอเข้ารอบไปได้อาจไม่ใช่โชค แต่เป็นหน้าตาที่น่ารักน่าเอ็นดูของเธอนั่นเอง เกิดมาหน้าตาดีก็งี้แหละ“ผ่านสิวะแก เย็นนี้ไปซ้อมร้องเพลงกันเอาไหมล่ะ เดี๋ยวฉันจัดการจองห้องดนตรีไว้ให้”เห็นแบบนี้ แมทธิวก็เป็นถึงนักดนตรีวงของโรงเรียนเลยนะ และครั้งนี้เขาก็พร้อมที่จะช่วยให้เ
続きを読む
บทเรียนที่ 4 ดาว-เดือน โรงเรียน (2/2)
และวันประกวดรอบสุดท้ายก็มาถึง คิวแสดงความสามารถรันไปเรื่อยๆ จนมาถึงคีตา ที่ตอนนี้กำลังถูกตรวจสอบความเรียบร้อยของเสื้อผ้าหน้าผมจากเพื่อนสาวคนสนิทของเธอ“เอาล่ะสวยแล้ว สู้เค้านะคีตา!! ฉันไปรอเชียร์ที่หน้าเวทีนะ” พินอินเอ่ยอย่างอ่อนโยน พลางจับมือให้กำลังใจ“พวกแกสองคนนี่อย่างกับคู่ยูริเลย” เพื่อนชายเอ่ยแซวขึ้น ในขณะที่กำลังเช็ดทำความสะอาดกีตาร์ไปด้วยแมทธิวเห็นท่าทางของทั้งคู่ก็อดคิดไม่ได้ แต่จะเป็นไปได้ยังไง ก็ที่คีตามาประกวดนี่มันเพราะผู้ชายนะ“พอเลยไอ้แมทธิวนายก็ตั้งใจนะ พาคีตาชนะให้ได้” พินอินว่าพลางตบไหล่ให้กำลังใจเบาๆ ซึ่งเขาเองก็ยักไหล่ให้แบบกวนๆเมื่อถึงคิวการแสดงของทั้งคู่ คีตาและแมทธิวต่างก็พากันขึ้นไปบนเวทีเพื่อทำการแสดง ซึ่งตอนแรกคีตาก็มีอาการประหม่าเล็กน้อยแต่ก่อนขึ้นมาเธอได้พบกับเจ้าขุน และเขาได้เอ่ยให้กำลังใจเธอ ทำให้ตอนนี้บทเพลงที่กำลังถูกถ่ายทอดออกมา มันไพเราะมากกว่าตอนที่ซ้อมกัน เพิ่มขึ้นมาเป็นยี่สิบเท่าเลยก็ว่าได้จนสุดท้ายคีตาก็สามารถคว้ารางวัลที่ 3 มาครองได้อย่างไม่น่าเชื่อ เธอดีใจมากก่อนจะรีบวิ่งไป
続きを読む
บทเรียนที่ 5 ม.4 ภาคเรียนที่ 2 (1/2)
ภาคเรียนที่ 2 กำลังเริ่มต้นขึ้น แต่คะแนนสอบเทอมก่อนของคีตายังคงเป็นที่ไม่น่าพอใจนัก ทั้งที่เธอพยายามอ่านหนังสือและท่องจำอยู่เสมอ แต่ดูเหมือนว่าความพยายามนั้น ยังไม่มากพอ“เกรดเทอมที่แล้วของฉันแย่สุดๆ ทำไมฉันโง่แบบนี้นะ” คีตานั่งกุมขมับกับคะแนนเฉลี่ยที่ออกมา ที่จริงมันก็ไม่ได้แย่ขนาดนั้น แต่ตัวเองกลับคาดหวังเอาไว้เยอะน่ะสิ“อย่าว่าตัวเองเลย ฉันผิดเองที่ไม่ค่อยมีเวลาติวให้” พินอินเห็นเพื่อนเศร้าก็อดรู้สึกผิดไม่ได้ เธอปลอบใจพลางลูบหลังเพื่อนไปด้วย“โธ่!! ไม่ใช่ความผิดแกซะหน่อยพินอิน ลำพังแค่ต้องทำงานพิเศษไปด้วยก็ดูเหนื่อยจะแย่แล้ว ยังต้องมาคอยดูแลคนไม่เอาไหนอย่างฉันอีก ไม่เป็นไรเลยเพื่อนรัก” คีตาว่าก่อนจะซบไปที่ไหล่ของเพื่อนสนิท“นี่ๆ พวกแกรู้ไหมว่างานกีฬาสีปีนี้ จะมีการคัดเลือกดรัมเมเยอร์ประจำแต่ละสีด้วยนะ ฉันว่าแกต้องทำเพื่อสีส้มของเราแล้วล่ะ...คีตา!!” แมทธิวปรี่เข้ามาจากด้านหลัง ก่อนจะประกาศข่าวสำคัญให้กับสองสาวได้รับรู้ก่อนใครจากที่เมื่อกี้ยังเสียใจกับคะแนนสอบอยู่เลย แต่คีตากลับตื่นเต้นกับข่าวใหม่ที
続きを読む
บทเรียนที่ 5 ม.4 ภาคเรียนที่ 2 (2/2)
สายลมอ่อนพัดเข้ามาทางหน้าต่าง พาผ้าม่านสีฟ้าพลิ้วไหวเบาๆ ไปตามแรงลม วันนี้คีตาตั้งใจจะอ่านหนังสือสักสองสามบทไว้ล่วงหน้า เพื่อเตรียมตัวสำหรับวันพรุ่งนี้ ดูเหมือนเธอจะมีแรงฮึดเต็มร้อยกว่าทุกวันเลยทีเดียวติ๊ดๆ ติ๊ดๆ ติ๊ดๆ~แต่ถึงอย่างนั้น ความตั้งใจก็กำลังจะถูกทำลายลง เพราะเสียงแจ้งเตือนข้อความที่ดังรัวมาจากมือถือของเธอ ใครกันนะที่ดึกดื่นขนาดนี้แล้วยังอุตส่าห์รัวข้อความมาMatthew_Cmaj: นี่พวกเธอKTkeetapat_: ว่าไงแมทธิว มีอะไรดึกแล้วนะMatthew_Cmaj: รู้จักนักสตรีมเมอร์ที่ชื่อ D-Lunaris อะไรนั่นกันไหมPrawpitcha_Pinin: ได้ยินมาเหมือนกัน เห็นว่าเป็นคนในโรงเรียนเราMatthew_Cmaj: ใช่ เค้าดังสุดๆ แถมยังเป็นนักกีฬาอีสปอร์ตของทีม The Little Hex ด้วยนะKTkeetapat_: ดังขนาดนั้นเลยเหรอ ทำไมฉันไม่เห็นจะรู้จักเลยPrawpitcha_Pinin: ก็ระดับหนึ่งเลยในโลกออนไลน์Matthew_Cmaj: ตอนนี้กำลังไลฟ์สดอยู่เลย เธอลองเข้าไปดูสิ เดี๋ยวฉันส่งลิงก์ให้ข่าวลืออะไรพวกนั้น คีตาไม่เคยสนใจมันหรอก ปกติเธอก็ไม่ค่อยทันเหตุการณ์ในโรงเรียน
続きを読む
บทเรียนที่ 6 การเรียนต้องดี (1/2)
เมื่อเช้าวันเสาร์วนมาถึง อากาศดีๆ แบบนี้ ใครจะอยากรีบลุกจากเตียงกันล่ะ ก็วันหยุดทั้งทีนี่นะคีตาสะลึมสะลือขึ้นมา พลางบิดขี้เกียจอย่างสบายใจ ก่อนจะผล็อยหลับไปอีกครั้ง ทั้งที่ตอนนี้เวลาก็เลยเก้าโมงไปแล้ว “น้องนภาจ๊ะ วันนี้เราไปทำเล็บกันดีไหม เห็นว่าที่ร้านมีลายใหม่เข้ามาด้วยนะ”เสียงจ้อกแจ้กของแม่ๆ ดังมาจากตรงรั้วที่กั้นกลางระหว่างสองบ้าน เป็นภาพคุ้นตาที่เกิดขึ้นแทบทุกวัน เสียงหัวเราะเบาๆ และบทสนทนามากมายแสดงถึงความสนิทสนม ราวกับว่ารั้วนั้นไม่เคยเป็นกำแพงกั้นเลยสักนิด“ไปสิคะพี่นิน เล็บภาก็ไม่ได้ดูแลมานานแล้ว อยากทำสีให้ดูสวยๆ วัยรุ่นๆ กับเค้าบ้าง” น้านภาตอบกลับพลางเช็กเล็บบนมือไปด้วย“งั้นไปรถภากันนะคะ ขอตัวไปหยิบกุญแจสักครู่” เธอเอ่ยต่อเมื่อเห็นทีว่าต้องรีบไป“ได้สิ แต่เอ๊ะ!! นั่นแผ่นดินนี่ ขยันดูแลต้นไม้ดอกไม้จังเลยนะลูก” หลังเหลือบไปเห็นเด็กผู้ชายตัวสูง แม่นินก็เอ่ยทักทายขึ้น ในขณะที่เขากำลังก้มๆ เงยๆ อยู่ตรงบริเวณสวนดอกไม้ในบ้านของตัวเอง“สวัสดีครับแม่นิน คีตา...ไปไหนเหรอครับ”เขาละจากสิ่งที่กำลังทำอยู่ตรงหน้า
続きを読む
無料で面白い小説を探して読んでみましょう
GoodNovel アプリで人気小説に無料で!お好きな本をダウンロードして、いつでもどこでも読みましょう!
アプリで無料で本を読む
コードをスキャンしてアプリで読む
DMCA.com Protection Status