Novels by Krailixxx

Hindi ko alam kung bakit mapa hanggang ngayon ay nganga pa rin ako sa nalaman. Natagalan pa nga ako sa pag akyat sa ikalawang palapag dahil lang doon.Masyado ko bang minaliit ang alaga ko?I mean... Alam ko namang mayaman siya pero, I didn't expect na nasa punto na pala na pagmamay-ari niya pala ang isa sa pinakakilala at isa sa malaking architecture firm sa buong mundo.Paano? Hindi kaya pamana lang sakaniya? Pero buhay na buhay pa naman ang pamilya niya at may mga sarili pa ngang kompanya na pinagkakaabalahan.“Nagpunta ka pa,” sarkastikong aniya habang nakatayo pa ring bitbit si Teighnie.Nag peace sign ako at mabilis na lumapit.Mahirap na, baka lunurin niya pa ako ng pera— Aba't tatanggapin ko!“Get her key over there,” Inginuso niya ang suot ng kaniyang kapatid. Sinunod ko naman ang utos niya. At dahil nakasuot lang ito ng bestida ay agad ko itong nilingon. Namangha naman ako ng makitang nakaiwas na ang mga mata niya.Sign of respect.Dahan-dahan kong itinaas ang bestida nito

Nakabusangot na ako habang nanatiling nakatayo pa rin sa tabi ng kalsada. Masakit na ang araw sa balat, pero dahil wala akong matanaw na waiting shed, wala akong choice kundi mamalagi dito.Nakakainis! Talagang pinanindigan na nila ang pag iwan sa akin!Tatlong pong minuto na ata ang lumipas simula nang mag abang ako ng masasakyan dito. Tingin ko madalang lang ang matitiyempuhan na nagpapasada dahil halos lahat yata ng napadaan ay magpapamilya.Bumuntong hininga ako. Kung... Kumpleto ba kami, ganun rin kaya ang sitwayon namin ngayon?Sinipa ko nalang ang nakita kong bato sa gilid. Bakit ba iniisip ko pa ang bagay na iyon? Eh irresponsable naman ang magaling kung ama.Nakabibinging busina ang gumising sa malalim kung pag iisip. Bumukas pa ang bintana nito, at ganun nalang ang pagkakabuhay ko ulit nang makita ang supladong mukha ng lalaki.“Sakay,” he command. Dali-dali ko namang binuksan ang passenger seat at sumakay na kaagad.Pinaandar niya na ito at hindi na nagsalita muli.Nil

Ito na ang araw na hinihintay ko. Ang makapasyal at syempre pagsilbihan ang dragon kung amo.My heart beat so fast, lalo na ang isiping makakatapak na ako sa pinagtratrabahuhan niya. I wonder, what job it is it?Sa tagal ko nang namamalagi dito. Ngayon lang sumagi sa isipan ko ang bagay na iyon. “Teighnie!” tawag ko nang makitang papalayo na naman siya sa pwesto ko.Kakatapos lang kasi ng klase nila at sa pagkakataong ito, binabalak kong dumiretso na sana sa kapatid niya.Nagpakawala ako ng buntong hininga nang magpanggap itong walang narinig.“Pupuntahan ko ang kuya mo, kung gusto mong sumama. Halika kana,” Nakaagaw iyon sa pansin niya kaya dali-dali siyang tumakbo papalapit sa akin. Uminom pa ito sa tumbler niya habang nakangising nauna na sa sasakyan.Ipinagkibit balikat ko lang iyon at sumunod na rin.Habang papalapit kami ng papalapit ay mas lalo akong hindi mapakali sa inuupuan. Hindi ko rin maintindihan kung bakit para akong bulate.Pumasok na ang gamit naming sasakyan sa

“Kinidnap siya noon at the age of 10. At ginamit rin para ipalit sa malaking halaga ng pera.” Nanigas ang paa ko sa sahig dahil sa huli nitong sinabi. Hindi ko rin maiwasang matulala sa kawalan. “Kaya ba... Ayaw niya sa amin? Sa... Akin?” Hindi na ako umimik pa nang walang paalam na umalis si Mikay. Sa kabila naman ng aking nalaman, binalingan ko pa rin ang direksyon ng lalaki. Pansin kong tipid itong nakangiti, habang puno naman ng kasiyahan ang kaniyang mata. May pinag-uusapan kasi sila, na di ko marinig mula dito pero alam kong nagkakatuwaan lamang sila. Napasandal ako sa katabing pader. Magaan ang loob niya kapag hindi kasambahay... At hindi ko alam kung bakit nababahala pa rin ako doon kahit alam ko naman na ang rason. Kumuyom ang kamao ko. Disenteng trabaho ang pagiging kasambahay o katulong kaya sa loob loob ko, hindi ko matanggap na nadungisan ang katauhan namin dahil lang sa isang pagkakamali ng iba! “Mr. Thane Koz Xue Salazar, papatunayan ko saiyong... Hin

“Hoy!” sigaw ko mula sa likuran niya kaya naman halos mapatalon ito sa gulat.“Ay tarantado, baho belat!” Nangunot ang noo ko sa pinagsasabi niya pero kalaunan ay natawa rin dahil sa itsura nito.Pagkalaki laki ba naman ng mata, parang kwago!Tumikhim ito matapos kung tumigil sa pagtawa.“Anong sadya mo?” nakapameywang na tanong niya.Lumapit naman ako ng kaunti para makapagusap kami ng masinsinan. Nandito kami ngayon sa bandang pinaglulutuan. Isa kasi si Mikay sa mga cooker dito kaya dito ko rin siya madalas pinupuntahan.“Mikay, ilang taon kana dito?” Nakita ko naman ang pag irap nito sa pang uusisa ko.“Dalawang taon na,” Tumango tango ako. So, medyo matagal na rin... Hindi kaya may alam siya?“Mula ba noong nandito ka...” tumigil ako saglit dahil nababahala ako na baka may makarinig sa akin. Lumilinga ako, nang masiguradong da-dalawa lang kami ay hinarap ko ulit siya.“Ganun na trumato nang katulong ang magkapatid na iyon?” sabay nguso ko sa hapag kung saan abala pa rin sa pag

“Teighnie,” tawag ko nang makita ito sa gilid ng pool.Umihip ang sariwang hangin kaya ramdam ko ang ang pagsabog ng buhok ko sa likuran.Ngumuso ako.As usual, parang wala itong naririnig dahil hindi man lang ito nag abalang lumingon sa direksyon ko.Attitude itong batang ito!Manang mana kay.... Argh nevermind!Sa ilang beses na paghakbang ko ay nakalapit rin ako sa likuran niya. Natatanaw ko na tuloy siya na abala sa pagpindot sa kaniyang cellphone.“Teignie, handa na po ang tanghalian ninyo.” Sa totoo lang kaya ko siyang dalhan ng pagkain dito kung di lang talaga namamanhid ang isa kong kamay.Nagamot man ito kahapon pero hanggang ngayon ay nagrerecover pa rin.Nagulat ako nang bigla niya nalang akong tinaasan ng boses.“Are you commanding me?” Ngumiti pa rin ako kahit na nakataas na ng todo ang isang kilay niya.Kalma, bata lang iyan, si Reña ako.“Hindi kasi kita kayang dalhan ng pagkain dito dahil...” itinaas ko ang medyo makirot kong kamay. May band aid pa rin iyon na kaka