Romances de Moru

คำพูดของผู้พิพากษาดังก้องไปทั่วสนามรบ "ตรวจพบผู้สืบทอดสองคน" ทุกคนหันมอง Zero พร้อมกัน แม้แต่ Zero เองก็มีสีหน้าตกใจ "เป็นไปไม่ได้..." เขาก้มมองหลังมือของตัวเอง สัญลักษณ์สีดำที่เคยเงียบมาตลอด กำลังเปล่งแสงสีทองอ่อน ๆ เหมือนกับของไค ผู้พิพากษายกมือขึ้น แผ่นแสงรูปวงกลมหลายชั้นปรากฏขึ้นกลางอากาศ ตัวอักษรโบราณนับพันตัวหมุนวนรอบวงแสง ราวกับกำลังวิเคราะห์ข้อมูลของทุกคน ไม่นานนัก เสียงเรียบเฉยก็ดังขึ้น "แก้ไขข้อมูล" "หมายเลขศูนย์" "สถานะเดิม: ล้มเหลว" "สถานะปัจจุบัน: ผู้สืบทอดสำรอง" ไคขมวดคิ้ว "ผู้สืบทอดสำรอง?" ผู้พิพากษามองไค "เมื่อผู้สืบทอดหลักไม่สามารถทำภารกิจได้" "ผู้สืบทอดสำรองจะเข้ามาแทน" Zero กำหมัดแน่น ความทรงจำที่ถูกผนึกไว้เริ่มหลั่งไหลกลับมา เขาเห็นตัวเองในวัยเด็ก ยืนอยู่ในห้องสีขาว ชายสวมหน้ากากหลายคนกำลังจ้องมองเขา หนึ่งในนั้นกล่าวว่า "ถ้าเด็กคนนี้ล้มเหลว" "เราจะสร้างคนต่อไป" Zero ลืมตาขึ้น น้ำตาไหลโดยไม่รู้ตัว "ตลอดมา..." "ฉันเป็นแค่ตัวสำรองงั้นเหรอ" ไคเดินเข้าไปหา "นายไม่ใช่ตัวสำรอง" "นายคือเพื่อนของฉัน" Zero เงยหน้าขึ้น รอยยิ้มเล็ก ๆ ปรากฏข

ท้องฟ้าของอาณาจักรน็อกซ์มืดมิด ไม่ใช่เพราะกลางคืนมาเยือน แต่เป็นเพราะเงาของสิ่งมีชีวิตขนาดมหึมาที่ปกคลุมทั้งผืนฟ้า มันไม่มีรูปร่างที่แน่นอน บางช่วงคล้ายมนุษย์ในชุดคลุมยาว บางช่วงกลับกลายเป็นกลุ่มดาวนับพันที่หมุนวนอยู่ภายในร่างเดียวกัน เมื่อมันเคลื่อนไหว อากาศโดยรอบบิดเบี้ยวราวกับกฎของโลกกำลังแตกสลาย ทุกคนในสนามรบเงยหน้ามองด้วยความหวาดหวั่น แม้แต่ลูเซียนและ Zero ก็ไม่อาจซ่อนสีหน้าตึงเครียดไว้ได้ เสียงจากรอยแยกดังขึ้นอีกครั้ง "ยืนยันการสิ้นสุดของผู้สืบทอดลำดับที่หนึ่ง" "เริ่มการประเมินผู้สืบทอดคนปัจจุบัน" จากนั้น เงามหึมาก็ค่อย ๆ ลดระดับลง จนกลายเป็นร่างของชายคนหนึ่ง เขาสวมเสื้อคลุมสีดำสนิท ไม่มีเครื่องหมายใด ๆ บนร่างกาย ใบหน้าขาวซีดเหมือนหินอ่อน ดวงตาทั้งสองข้างเป็นสีเงินไร้แวว เขาไม่มีอาวุธ แต่เพียงแค่ยืนอยู่ตรงนั้น พื้นดินก็แตกร้าวเป็นวงกว้าง Zero สูดลมหายใจลึก "ผู้พิพากษา..." ชายในชุดดำมองไปรอบสนามรบ ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย "ตรวจพบสิ่งมีชีวิตผิดกฎจำนวนมาก" สายตาของเขาหยุดที่ Children of Void "เด็กทดลอง" จากนั้นมองไปยังชาวน็อกซ์ "ผู้รอดจากการแยกโลก" ส

เสียงโลหะกระทบกันดังก้องไปทั่วอาณาจักรน็อกซ์ เคร้ง! คลื่นพลังสีทองแผ่กระจายออกจากจุดปะทะ จนเมฆเหนือท้องฟ้าฉีกขาดเป็นวงกว้าง อัศวินและทหารทั้งสองฝ่ายต่างถูกแรงลมผลักถอยหลัง ไม่มีใครคาดคิดว่า... ดาบธรรมดาในมือไค จะสามารถรับการโจมตีของผู้สืบทอดคนแรกได้ ผู้สืบทอดคนแรกถอยหลังหนึ่งก้าว เขามองดาบในมือไคด้วยแววตาประหลาดใจ "ดาบเล่มนี้..." ลูเซียนหรี่ตา "เป็นไปไม่ได้" กาเรธเองก็เบิกตากว้าง "ดาบของผู้พิทักษ์..." ไคก้มมองดาบในมือ ดาบเหล็กธรรมดาที่เรนเคยใช้ ตอนนี้กลับเต็มไปด้วยอักษรโบราณสีทองที่ค่อย ๆ ปรากฏขึ้นบนคมดาบ ราวกับมันกำลังตื่นขึ้น "เจ้ารู้หรือไม่..." ผู้สืบทอดคนแรกเอ่ยขึ้น "ดาบทุกเล่มมีความทรงจำ" "อาวุธที่ปกป้องผู้คน จะไม่มีวันเป็นเพียงเศษเหล็ก" ไคกำด้ามดาบแน่น "ฉันไม่สนว่ามันคืออะไร" "ฉันแค่จะหยุดสงครามนี้" ผู้สืบทอดคนแรกยิ้มบาง ๆ "คำตอบเดียวกับข้า..." เขาหายตัวไปในพริบตา ฟ้าว! ดาบสีเงินฟันลงมาจากด้านบน ไคยกดาบรับได้อย่างหวุดหวิด แรงปะทะทำให้พื้นดินใต้เท้าแตกเป็นหลุมลึก ทั้งสองแลกดาบกันอย่างรวดเร็ว หนึ่งครั้ง สิบครั้ง ร้อยครั้ง จนสายตาของคนทั่วไปไม่อาจ

ทั้งสนามรบเงียบสนิท แม้แต่เสียงการต่อสู้ระหว่างกองทัพน็อกซ์กับกองทัพของลูเซียนก็หยุดลง ทุกคนต่างมองไปยังชายในชุดเกราะสีขาว เขายืนอยู่กลางอากาศโดยไม่มีสิ่งใดรองรับ เสื้อคลุมสีขาวสะบัดไปตามสายลม ดาบสีเงินในมือสะท้อนแสงราวกับสร้างขึ้นจากดวงดาว ดวงตาสีทองของเขาจ้องมองไคอย่างสงบนิ่ง ไม่มีความโกรธ ไม่มีความเกลียดชัง มีเพียงความเศร้าที่ลึกจนยากจะอธิบาย "ผู้สืบทอดคนแรก..." ไคพึมพำ "นายคือฉัน...จริงหรือ" ชายในชุดเกราะยิ้มบาง ๆ "ใช่" "และไม่ใช่" เขาค่อย ๆ ก้าวลงจากอากาศ ทุกย่างก้าวทำให้พื้นดินเกิดวงแสงสีทอง "ข้าคือผู้ที่เคยเลือกเส้นทางเดียวกับเจ้า" "ผู้ที่เคยเชื่อว่า..." "'ทุกคนสามารถรอดได้'" ไคกำหมัดแน่น "แล้วทำไมถึงต้องสู้กัน" ชายคนนั้นถอนหายใจ "เพราะข้าล้มเหลว" ภาพนิมิตปรากฏขึ้นรอบตัวทั้งสอง ไคเห็นโลกอีกใบ โลกที่เต็มไปด้วยทะเลสีคราม เมืองลอยฟ้า ผู้คนที่ใช้ชีวิตอย่างสงบ จากนั้น... ทุกอย่างเริ่มแตกสลาย ท้องฟ้าร้าว ทะเลแห้งเหือด ผู้คนสลายกลายเป็นละอองแสง เด็กคนหนึ่งร้องไห้พร้อมยื่นมือมาหาเขา แต่ไม่มีใครช่วยได้ ภาพเปลี่ยนอีกครั้ง โลกที่สอง โลกที่สาม โลกที่

"ไค!" เสียงของเรนดังขึ้นทันทีเมื่อเห็นไคลืมตา แต่ไม่มีคำตอบกลับมา ไคนั่งนิ่งอยู่บนพื้นหินผลึก ดวงตาสีทองของเขาสะท้อนแสงประหลาด ราวกับมองเห็นสิ่งที่ไม่มีใครมองเห็น รอบตัวเขา พลัง Void ไม่ได้ปะทุอย่างรุนแรงเหมือนก่อน กลับสงบนิ่ง สงบนิ่งเสียจนน่ากลัว ลมทั้งอาณาจักรหยุดพัด แม่น้ำสีฟ้าเรืองแสงหยุดไหล แม้แต่เศษหินที่กำลังตกจากกำแพงก็ลอยค้างอยู่กลางอากาศ เหมือนเวลาทั้งโลกหยุดลงชั่วขณะ "เกิด...อะไรขึ้น" หมายเลขสิบสามพึมพำ Zero มองไคด้วยสีหน้าเคร่งเครียด "ไม่ใช่พลังของ Void..." "แต่เป็นพลังที่อยู่เหนือ Void" ลูเซียนค่อย ๆ ลดดาบลง "เขาตื่นแล้ว..." "ผู้สืบทอด" ไคหันมองทุกคนช้า ๆ ในแววตาสีทองของเขา มีทั้งความสับสน ความเศร้า และความเข้าใจบางอย่างที่ไม่มีใครอธิบายได้ เขาเอ่ยขึ้นเบา ๆ "ผมเห็นพวกเขาทั้งหมด..." เรนรีบถาม "เห็นใคร" ไคหลับตา "ผู้สืบทอดทุกคน" "โลกทุกใบ" "และจุดจบทุกครั้ง" ความเงียบเข้าปกคลุม ไคยกมือขึ้นมองสัญลักษณ์สีดำบนหลังมือ ตอนนี้มันเปลี่ยนเป็นวงแหวนสีทองที่หมุนช้า ๆ ราวกับกำลังมีชีวิต "ผมรู้แล้ว..." เขาพูด "ทำไมทุกคนถึงล้มเหลว" ลูเซียนถามทันที "เ

โลกทั้งใบกลายเป็นความเงียบ ไคไม่รู้ว่าตัวเองหมดสติไปนานแค่ไหน เขารู้สึกเหมือนกำลังลอยอยู่ในมหาสมุทรที่ไม่มีน้ำ ไม่มีอากาศ และไม่มีเวลา รอบตัวมีเพียงความมืด แต่ความมืดนั้นไม่ได้ทำให้หวาดกลัว กลับให้ความรู้สึกอบอุ่นราวกับกำลังโอบกอดเขาไว้ "ในที่สุด..." เสียงหนึ่งดังขึ้นจากเบื้องหน้า ไคหันไปมอง แสงสีขาวเล็ก ๆ ปรากฏขึ้นกลางความมืด ก่อนจะค่อย ๆ ขยายเป็นรูปร่างของชายคนหนึ่ง เขาสวมเสื้อคลุมยาวสีขาวบริสุทธิ์ ใบหน้าถูกปกคลุมด้วยหน้ากากเรียบไร้ลวดลาย ไม่มีดวงตา ไม่มีปาก แต่ไคกลับรับรู้ได้ว่าชายคนนั้นกำลังมองเขาอยู่ "คุณคือใคร" ไคถาม ชายคนนั้นเงียบอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนตอบ "ข้ามีหลายชื่อ" "บางโลกเรียกข้าว่า ผู้เฝ้ามอง" "บางโลกเรียกข้าว่า ผู้สร้าง" "แต่ชื่อที่แท้จริง..." "ไม่มีผู้ใดออกเสียงได้" ไคกำหมัดแน่น "คุณคือคนที่ทำลายโลกพวกนั้นหรือ" ชายคนนั้นส่ายหน้า "ข้าไม่เคยทำลายสิ่งใด" "ข้าเพียงคืนทุกอย่างกลับสู่จุดเริ่มต้น" ภาพรอบตัวเปลี่ยนไป ไคเห็นดาวเคราะห์นับล้านดวง บางดวงเต็มไปด้วยผู้คน บางดวงมีเพียงทะเลสีแดง บางดวงเหลือแต่ซากอารยธรรม แล้วทีละดวง... พวกมันก็สลายกลายเป