Masukเมื่อ 17 ปีก่อน โลกได้เปลี่ยนไปตลอดกาล ไม่มีใครรู้ว่ามันเกิดขึ้นได้อย่างไร ไม่มีสัญญาณเตือน ไม่มีคำพยากรณ์ ไม่มีใครคาดคิดว่า วันหนึ่งท้องฟ้าจะถูกฉีกออกเหมือนกระดาษ สิ่งที่ปรากฏขึ้นบนโลกถูกเรียกว่า "Gate of Void" ประตูสีดำขนาดมหึมาที่ลอยอยู่เหนือเมืองหลวง มันไม่ได้ปล่อยแสงออกมา แต่มันดูดกลืนทุกอย่าง แสง เสียง เวลา และแม้แต่ความทรงจำ หลังจากวันนั้น โลกไม่ได้เหมือนเดิมอีกต่อไป สัตว์ประหลาดจากอีกโลกเริ่มปรากฏตัว เมืองหลายร้อยแห่งหายไปในคืนเดียว ผู้คนที่เข้าใกล้ประตูมากเกินไปถูกเปลี่ยนเป็นสิ่งมีชีวิตที่ไม่มีใครเรียกได้ว่าเป็นมนุษย์อีก มนุษย์เรียกพวกมันว่า Void Creature สิ่งมีชีวิตจากความว่างเปล่า โลกใหม่ถูกแบ่งออกเป็นสองกลุ่ม ผู้ที่ต่อต้าน Void และผู้ที่ต้องการใช้พลังของมัน มนุษย์ค้นพบว่า หลังจากสัมผัสกับพลัง Void บางคนสามารถควบคุมพลังเหนือธรรมชาติได้ พวกเขาถูกเรียกว่า Children of Void เด็กแห่งความว่างเปล่า แต่พลังนั้นไม่ได้เป็นของขวัญ มันคือคำสาป เพราะทุกครั้งที่ใช้พลัง Void บางสิ่งในตัวพวกเขาจะถูกกัดกิน ความทรงจำ ความรู้สึก หรือแม้แต่ตัวตน
Lihat lebih banyakโลกใบนี้เคยเป็นสถานที่ที่มนุษย์เรียกว่า “บ้าน”
จนกระทั่งวันที่ท้องฟ้าถูกฉีกออก เมื่อ 17 ปีก่อน เหตุการณ์ที่ไม่มีใครสามารถอธิบายได้เกิดขึ้น ประตูสีดำขนาดมหึมาปรากฏขึ้นเหนือท้องฟ้า มันไม่ได้เปิดออกเหมือนประตูทั่วไป แต่มันเหมือนรอยแผลที่ถูกกรีดลงบนโลก ผู้คนเรียกมันว่า... Gate of Void หลังจากวันนั้น โลกก็เปลี่ยนไป เมืองหลายแห่งหายไปจากแผนที่ ผู้คนนับล้านสูญหาย และสิ่งมีชีวิตที่ไม่เคยมีใครพบมาก่อนเริ่มออกมาจากอีกฝั่งของประตู พวกมันถูกเรียกว่า Void Creature สิ่งมีชีวิตจากความว่างเปล่า มนุษย์ที่รอดชีวิตพยายามต่อสู้ พวกเขาค้นพบว่าบางคนสามารถควบคุมพลังที่หลงเหลือจาก Void ได้ คนเหล่านั้นถูกเรียกว่า ผู้ใช้ Void แต่ท่ามกลางผู้คนที่ได้รับพลัง... ยังมีเด็กคนหนึ่งที่แตกต่างออกไป เด็กที่ไม่มีแม้แต่เงาของตัวเอง ไคยืนอยู่หน้ากระจก เด็กหนุ่มอายุ 17 ปี มองภาพสะท้อนของตัวเองอย่างเงียบ ๆ ผมสีดำ ดวงตาสีเข้ม ใบหน้าธรรมดาเหมือนเด็กทั่วไป ไม่มีอะไรผิดปกติ ยกเว้นอย่างเดียว ใต้เท้าของเขา... ไม่มีเงา ไคยกมือขึ้น เงาของมือควรจะปรากฏบนพื้น แต่ไม่มีอะไรเกิดขึ้น เหมือนแสงทุกอย่างรอบตัวเขาปฏิเสธที่จะสร้างเงาให้ "ยังเหมือนเดิม..." เขาพูดเบา ๆ 17 ปีที่ผ่านมา เขาเคยชินกับมันแล้ว ตั้งแต่เด็ก ไคถูกเรียกว่า "เด็กไร้เงา" บางคนบอกว่าเขาเป็นตัวนำหายนะ บางคนบอกว่าเขาไม่ใช่มนุษย์ บางคนถึงกับเชื่อว่าเขาเป็นสิ่งที่หลุดออกมาจาก Void แต่ไม่มีใครรู้ความจริง แม้แต่ตัวเขาเอง ในโรงเรียน เสียงพูดคุยดังไปทั่วห้อง วันนี้เป็นวันที่นักเรียนอายุ 17 ปีต้องเข้ารับการตรวจพลัง Void อย่างเป็นทางการ ทุกคนต่างตื่นเต้น เพราะผลตรวจอาจเปลี่ยนชีวิตของพวกเขา "นายคิดว่าจะได้พลังอะไร?" เพื่อนคนหนึ่งถามไค ไคยักไหล่ "ไม่รู้" "ลืมไป นายคงไม่มีอะไรอยู่แล้วนี่" คำพูดนั้นไม่ได้มีเจตนาร้าย แต่มันก็เป็นความจริง ไคไม่เคยตรวจพบพลัง Void เมื่อถึงเวลาตรวจ นักเรียนแต่ละคนวางมือลงบนเครื่องวัดพลัง แสงสีต่าง ๆ ปรากฏขึ้น ไฟสีแดง น้ำแข็ง สายฟ้า เงา พลังเหล่านี้คือสิ่งที่มนุษย์ใช้ต่อสู้กับ Void จนกระทั่งถึงคิวของไค เขาวางมือลง เครื่องเงียบ ไม่มีแสง ไม่มีเสียง หน้าจอขึ้นข้อความเดียว ERROR เจ้าหน้าที่มองไคด้วยสีหน้าตกใจ "เป็นไปไม่ได้..." ไคถาม "เกิดอะไรขึ้นครับ?" เจ้าหน้าที่ไม่ตอบ เขาเพียงมองลงไปที่พื้น ตรงจุดที่ไคยืนอยู่ ไม่มีเงา คืนนั้น ไคกลับบ้านด้วยความรู้สึกสับสน เขาเปิดประตูห้อง แต่ทันทีที่เข้าไป... เขาพบว่ามีบางอย่างวางอยู่บนโต๊ะ กล่องสีดำใบหนึ่ง ไม่มีชื่อผู้ส่ง ไม่มีที่มา แต่บนฝากล่องมีข้อความเขียนไว้ สำหรับเด็กที่ไม่มีเงา หัวใจของไคเริ่มเต้นแรง เขาค่อย ๆ เปิดกล่อง ข้างใน... มีบางอย่างที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน และเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากภายใน "ในที่สุด..." "เจ้าก็กลับมา" ไคหยุดนิ่ง เพราะเสียงนั้น... เรียกชื่อเขา "ไค"คำพูดของผู้พิพากษาดังก้องไปทั่วสนามรบ "ตรวจพบผู้สืบทอดสองคน" ทุกคนหันมอง Zero พร้อมกัน แม้แต่ Zero เองก็มีสีหน้าตกใจ "เป็นไปไม่ได้..." เขาก้มมองหลังมือของตัวเอง สัญลักษณ์สีดำที่เคยเงียบมาตลอด กำลังเปล่งแสงสีทองอ่อน ๆ เหมือนกับของไค ผู้พิพากษายกมือขึ้น แผ่นแสงรูปวงกลมหลายชั้นปรากฏขึ้นกลางอากาศ ตัวอักษรโบราณนับพันตัวหมุนวนรอบวงแสง ราวกับกำลังวิเคราะห์ข้อมูลของทุกคน ไม่นานนัก เสียงเรียบเฉยก็ดังขึ้น "แก้ไขข้อมูล" "หมายเลขศูนย์" "สถานะเดิม: ล้มเหลว" "สถานะปัจจุบัน: ผู้สืบทอดสำรอง" ไคขมวดคิ้ว "ผู้สืบทอดสำรอง?" ผู้พิพากษามองไค "เมื่อผู้สืบทอดหลักไม่สามารถทำภารกิจได้" "ผู้สืบทอดสำรองจะเข้ามาแทน" Zero กำหมัดแน่น ความทรงจำที่ถูกผนึกไว้เริ่มหลั่งไหลกลับมา เขาเห็นตัวเองในวัยเด็ก ยืนอยู่ในห้องสีขาว ชายสวมหน้ากากหลายคนกำลังจ้องมองเขา หนึ่งในนั้นกล่าวว่า "ถ้าเด็กคนนี้ล้มเหลว" "เราจะสร้างคนต่อไป" Zero ลืมตาขึ้น น้ำตาไหลโดยไม่รู้ตัว "ตลอดมา..." "ฉันเป็นแค่ตัวสำรองงั้นเหรอ" ไคเดินเข้าไปหา "นายไม่ใช่ตัวสำรอง" "นายคือเพื่อนของฉัน" Zero เงยหน้าขึ้น รอยยิ้มเล็ก ๆ ปรากฏข
ท้องฟ้าของอาณาจักรน็อกซ์มืดมิด ไม่ใช่เพราะกลางคืนมาเยือน แต่เป็นเพราะเงาของสิ่งมีชีวิตขนาดมหึมาที่ปกคลุมทั้งผืนฟ้า มันไม่มีรูปร่างที่แน่นอน บางช่วงคล้ายมนุษย์ในชุดคลุมยาว บางช่วงกลับกลายเป็นกลุ่มดาวนับพันที่หมุนวนอยู่ภายในร่างเดียวกัน เมื่อมันเคลื่อนไหว อากาศโดยรอบบิดเบี้ยวราวกับกฎของโลกกำลังแตกสลาย ทุกคนในสนามรบเงยหน้ามองด้วยความหวาดหวั่น แม้แต่ลูเซียนและ Zero ก็ไม่อาจซ่อนสีหน้าตึงเครียดไว้ได้ เสียงจากรอยแยกดังขึ้นอีกครั้ง "ยืนยันการสิ้นสุดของผู้สืบทอดลำดับที่หนึ่ง" "เริ่มการประเมินผู้สืบทอดคนปัจจุบัน" จากนั้น เงามหึมาก็ค่อย ๆ ลดระดับลง จนกลายเป็นร่างของชายคนหนึ่ง เขาสวมเสื้อคลุมสีดำสนิท ไม่มีเครื่องหมายใด ๆ บนร่างกาย ใบหน้าขาวซีดเหมือนหินอ่อน ดวงตาทั้งสองข้างเป็นสีเงินไร้แวว เขาไม่มีอาวุธ แต่เพียงแค่ยืนอยู่ตรงนั้น พื้นดินก็แตกร้าวเป็นวงกว้าง Zero สูดลมหายใจลึก "ผู้พิพากษา..." ชายในชุดดำมองไปรอบสนามรบ ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย "ตรวจพบสิ่งมีชีวิตผิดกฎจำนวนมาก" สายตาของเขาหยุดที่ Children of Void "เด็กทดลอง" จากนั้นมองไปยังชาวน็อกซ์ "ผู้รอดจากการแยกโลก" ส
เสียงโลหะกระทบกันดังก้องไปทั่วอาณาจักรน็อกซ์ เคร้ง! คลื่นพลังสีทองแผ่กระจายออกจากจุดปะทะ จนเมฆเหนือท้องฟ้าฉีกขาดเป็นวงกว้าง อัศวินและทหารทั้งสองฝ่ายต่างถูกแรงลมผลักถอยหลัง ไม่มีใครคาดคิดว่า... ดาบธรรมดาในมือไค จะสามารถรับการโจมตีของผู้สืบทอดคนแรกได้ ผู้สืบทอดคนแรกถอยหลังหนึ่งก้าว เขามองดาบในมือไคด้วยแววตาประหลาดใจ "ดาบเล่มนี้..." ลูเซียนหรี่ตา "เป็นไปไม่ได้" กาเรธเองก็เบิกตากว้าง "ดาบของผู้พิทักษ์..." ไคก้มมองดาบในมือ ดาบเหล็กธรรมดาที่เรนเคยใช้ ตอนนี้กลับเต็มไปด้วยอักษรโบราณสีทองที่ค่อย ๆ ปรากฏขึ้นบนคมดาบ ราวกับมันกำลังตื่นขึ้น "เจ้ารู้หรือไม่..." ผู้สืบทอดคนแรกเอ่ยขึ้น "ดาบทุกเล่มมีความทรงจำ" "อาวุธที่ปกป้องผู้คน จะไม่มีวันเป็นเพียงเศษเหล็ก" ไคกำด้ามดาบแน่น "ฉันไม่สนว่ามันคืออะไร" "ฉันแค่จะหยุดสงครามนี้" ผู้สืบทอดคนแรกยิ้มบาง ๆ "คำตอบเดียวกับข้า..." เขาหายตัวไปในพริบตา ฟ้าว! ดาบสีเงินฟันลงมาจากด้านบน ไคยกดาบรับได้อย่างหวุดหวิด แรงปะทะทำให้พื้นดินใต้เท้าแตกเป็นหลุมลึก ทั้งสองแลกดาบกันอย่างรวดเร็ว หนึ่งครั้ง สิบครั้ง ร้อยครั้ง จนสายตาของคนทั่วไปไม่อาจ
ทั้งสนามรบเงียบสนิท แม้แต่เสียงการต่อสู้ระหว่างกองทัพน็อกซ์กับกองทัพของลูเซียนก็หยุดลง ทุกคนต่างมองไปยังชายในชุดเกราะสีขาว เขายืนอยู่กลางอากาศโดยไม่มีสิ่งใดรองรับ เสื้อคลุมสีขาวสะบัดไปตามสายลม ดาบสีเงินในมือสะท้อนแสงราวกับสร้างขึ้นจากดวงดาว ดวงตาสีทองของเขาจ้องมองไคอย่างสงบนิ่ง ไม่มีความโกรธ ไม่มีความเกลียดชัง มีเพียงความเศร้าที่ลึกจนยากจะอธิบาย "ผู้สืบทอดคนแรก..." ไคพึมพำ "นายคือฉัน...จริงหรือ" ชายในชุดเกราะยิ้มบาง ๆ "ใช่" "และไม่ใช่" เขาค่อย ๆ ก้าวลงจากอากาศ ทุกย่างก้าวทำให้พื้นดินเกิดวงแสงสีทอง "ข้าคือผู้ที่เคยเลือกเส้นทางเดียวกับเจ้า" "ผู้ที่เคยเชื่อว่า..." "'ทุกคนสามารถรอดได้'" ไคกำหมัดแน่น "แล้วทำไมถึงต้องสู้กัน" ชายคนนั้นถอนหายใจ "เพราะข้าล้มเหลว" ภาพนิมิตปรากฏขึ้นรอบตัวทั้งสอง ไคเห็นโลกอีกใบ โลกที่เต็มไปด้วยทะเลสีคราม เมืองลอยฟ้า ผู้คนที่ใช้ชีวิตอย่างสงบ จากนั้น... ทุกอย่างเริ่มแตกสลาย ท้องฟ้าร้าว ทะเลแห้งเหือด ผู้คนสลายกลายเป็นละอองแสง เด็กคนหนึ่งร้องไห้พร้อมยื่นมือมาหาเขา แต่ไม่มีใครช่วยได้ ภาพเปลี่ยนอีกครั้ง โลกที่สอง โลกที่สาม โลกที่












Ulasan-ulasan