Nobela ni poisonivy_

Sebastian's POVHindi ako nakatulog nang maayos kagabi.Even after leaving Vixen Club, nanatili sa isip ko ang mukha ng babaeng matagal ko nang hindi nakikita.Amara Vivienne de Vera.Ilang taon na rin ang lumipas mula nang huli ko siyang makita. Akala ko, tuluyan na siyang magiging bahagi na lang ng nakaraan ko—isang magandang alaala mula sa college days na paminsan-minsan ko na lang maaalala.But last night, everything changed.She was there. Alive, real, and standing only a few feet away from me.And yet, she looked at me as if I were nothing more than another stranger.Ipinikit ko ang mga mata ko habang nakasandal sa headboard ng kama. Ilang beses ko nang sinubukang alisin sa isip ko ang nangyari kagabi, pero sa tuwing ginagawa ko iyon, mas lalo lang bumabalik ang mga alaala.The way she introduced herself.The polite smile she gave me.The distant look in her eyes whenever I asked about her past.The girl who used to spend her free time helping other students with their lessons.

Sebastian’s POVI couldn't remember the last time I had been this distracted.Patuloy ang pagtugtog ng music sa private room habang ang babaeng nasa harap namin ay graceful na umiikot sa pole. Her performance was just as captivating up close. Every movement was controlled, every turn deliberate, at bawat transition ay maayos at precise. It was difficult to look away.But I wasn't really watching the performance anymore.I was watching her.Sinusubukan kong hanapin kahit ang pinakamaliit na detalye na magpapatunay sa matagal nang sinasabi ng instincts ko mula nang makita ko siya sa stage.Amara.It had been years.Years since I last saw her. Years since I graduated from university and left behind the awkward, bespectacled version of myself who barely knew how to hold a proper conversation with a woman.And now, after all that time, she was standing only a few feet away from me.Or at least, I thought she was.At first glance, halos hindi ko na makilala ang babaeng nasa harap ko. Iba na

Sebastian’s POVI had better things to do than spend my evening drinking at a nightclub.A stack of documents was waiting on my desk, three meetings had been moved to tomorrow morning, and my grandfather had been calling me nonstop since lunch. The last thing I needed was another night out with a group of men who apparently had nothing better to do than drag me away from work.Unfortunately, my friends had other plans.“Come on, Sebastian. You've been staring at those damn reports for hours.”Hindi man lang ako nag-abalang tumingin mula sa phone ko. “And?”“And you're coming with us tonight.”“No.”One of them groaned dramatically. “You didn't even let me finish!”“Was there anything worth hearing?”“God, you're impossible.”Finally, itinaas ko ang tingin ko at binigyan siya ng malamig na tingin. Nagtawanan naman ang iba.Kanina pa nila ako kinukulit, insisting that I needed a break. Apparently, hindi pa sapat ang pagpapatakbo ng kumpanya, pagdalo sa endless meetings, at pakikitungo s

AMARA'S POV Ilang segundo pa akong nakatayo sa harap ng salamin bago ko tuluyang kinuha ang bag ko.Hindi ko na kailangang tingnan ang sarili ko nang matagal para malaman kung gaano ako kapagod. The dark circles under my eyes were already enough evidence. Kung may award lang sa taong kayang mabuhay sa apat na oras na tulog, malamang matagal na akong nanalo.But unfortunately, walang award sa pagiging mahirap.Pera lang ang kailangan ko.At dahil hindi naman tumutubo ang pera sa puno, kailangan kong kumilos.Paglabas ko ng kuwarto, nadatnan ko si Tita Veronica sa dining area. Abala siya sa pagtingin sa perang ibinigay ko kanina, habang may hawak na tasa ng kape.“Amara,” tawag niya.Napahinto ako. “Po?”“May pasabi pala sa akin ang kapitbahay natin. Nakita ka raw kagabi na may lalaking kausap sa labas ng club.”Napakunot ang noo ko.“Client po siguro.”“Client?” Umismid siya. “At bakit ka may kausap na client sa labas?”“Hindi ko naman po alam kung sino ang tinutukoy nila. Baka nag

“Amara! Bumangon ka na!”Napangiwi si Amara Vivienne de Vera nang marinig ang malakas na boses ng kanyang tiyahin sa labas ng pinto. Gusto pa niyang ipikit ang mga mata at magpatuloy sa pagtulog, pero sunod-sunod na ang katok sa manipis na kahoy na pintuan ng kanyang silid.“Amara! Huwag mo akong subukang balewalain!”Napabuntong-hininga siya.Alas-sais pa lang ng umaga. Kakauwi lamang niya ilang oras ang nakalipas mula sa club kung saan siya nagtatrabaho bilang isang dancer. Halos hindi pa nga siya nakakatulog nang maayos nang kailangan na naman niyang harapin ang panibagong araw.“Sandali lang po,” sagot niya, pilit na bumabangon mula sa kama.Mabilis niyang inayos ang gusot na buhok at isinuot ang manipis na cardigan na nakasabit sa gilid ng kanyang kama. Pagkabukas niya ng pinto, agad siyang sinalubong ng matalim na tingin ni Veronica Salcedo.“Nasaan na ang kinita mo kagabi?”Napakurap si Amara. “Good morning din po, Tita.”“Wag mo akong sagutin ng ganyan. Tinatanong kita kung na