Tragedy Novels & Stories

Ang takot sa aking dibdib ay nadagdagan ng makita ang nagliliyab na kurtina sa may sala. Ang nakaraan na natabunan sa aking alaala pilit bumalik sa aking isipin. Ang kakilakilabot na aking naranasan noong ako ay musmos pa lamang ay unting unting bumabalik. Hindi ako makagalaw habang ang apoy ay lalong lumalaki at nanuyo ang aking lalamunan na walang namutawing salita. Sa ikalawang pagkakataon ang aking buhay ay nasa piligro. Ganoon ba katindi ang aking kasalanan upang ako lagi ay nalalagay sa kapahamakan. Sakit, poot, hinagpis, takot at pagkaawa sa aking sarili ay unti unting nagsilabasan sa aking puso. Hindi ako matatag, mahina ako at pagod na akong magpasensiya pero bakit kailangan humanto

Hindi namalayan ni Karen na tumulo na ang luha sa mga mata niya at hindi magawang ibukas ang bibig. Kitang kita ni Troy kung paano maapiktohan ang mga anak sa kalagayan niya. Maging siya ay parang pinaksakloban ng langit at lupa. Pero hindi niya akalaing ganito ang epikto sa kambal ng kalagayan niya ngayon. Ang akala niya ay tatawa ang mga ito at sabihing karma at deserve niya kung ano mab ang sinapit niya ngayon. Naikuyom niya ang mga kamay at tumulo ang luha sa mga mata. Hindi manlang niya naisip na maaring gawan siya nang masama ni Tanya. Hindi niya lubos naisip unti unti siyang pinapatay ni Tanya sa kabila nang ginawa niya para dito. Mas pinili niya ito kaysa babaeng mahal niya dahil mas

Natapos nila ang movie na parehong tumatawa at ang last movie nila ay drama. "Bili muna tayo pagkain." Sabi ni Zin at nang makabili na Sila ay agad na sila pumasok muli sa Sinehan sa unang tugtog palang ng kanta ay naka ngiti na si Yenna. "Sana happy ending." Bulong niya bago mag simula ang palabas

Hindi man ako ang nasa posisyon ni Agatha ay nasasaktan akong makita siyang nahihirapan at nasasaktan dahil alam ko sa sarili kung hindi niya deserve ang makaranas ng ganito, hindi siya masamang tao para pagdaanan ang bagay na ito. Hangad niya lang naman ay magkaroon ng masaya at kompletong pamilya kasama ang taong mahal niya pero bakit kailangan niyang makaranas ng ganito? Halos kapatid na ang turing ko sa kanya kaya alam kung triple ang sakit na nararamdaman niya ngayon at sa sinabi pa lang ng doctor na mg aposibleng mangyari sa kanya sa mga susunod na araw ay hindi ko alam kung kakayanin ko pang makita siya sa ganoong kalagayan.

Nararamdaman ko rin ang kalungkutan niya at mas lalong dumudoble iyon 'pag nararamdaman ko na. "Jasper," I called him but he just sobbed harder. Mas lalo niya ring binaon ang ulo niya sa balikat ko. His hands are on my side waists. Nararamdaman ko ang mahigpit niyang paghawak sa laylayan ng plain black shirt ko habang patuloy pa rin sa pag-iyak. "What happened-" "My mom, Giovanna. My mom..." He cried harder. It's like his tears are connected to that word. Mom. Her mom became his tears' trigger.

Nina finds herself forever trapped in a nightmarish reality. Helpless and disoriented, she struggles to comprehend what Hades truly wants from her. Is it her innocence? Her body? Her mind? He has already taken all of those, leaving her feeling exposed and vulnerable. Yet, her heart and soul remain untouched, and she clings to the hope that these vital parts of her being are beyond his reach, despite the overwhelming presence of such a monster. Hades embodies the epitome of evil, his very essence suffocating her spirit. Each day feels like an eternity, and she has never experienced such profound exhaustion in her life.

Agad ko na pinatay ang tawag. Thirty seconds. Pinikit ko ang aking mga mata. He don't deserve to die peacefully. Twenty seconds. Si Velasco. Sila ni Grace Chua ang tunay na salarin na pumatay kay Daddy Lo at Mommy La. Ten seconds. Si Grace Chua, ang kan'yang asawa. Five seconds. Four. Three. Two. One. Isang malakas na pagsabog ang naganap sa gusali. He deserves to die!

At halos lahat ng materyal na bagay binibigay nila sa kaniya. Gustuhin man niya itong sumbatan, magsasayang lang siya ng laway. Sarado na ang utak ng babae. Wala na nga ata ito sa katinuan. She sighed. Justice was served. She should celebrate now, right? Pero hindi niya iyon magawa. Siguro ngayon pa lang talaga nagsisimula ang process ng kaniyang pagmu-move on. Sobrang sakit at madilim ng pinagdaanan at alam niyang dadalhin niya na ito hanggang sa kaniyang pagtanda at kamatayan.

Napaiyak siya. Masyadong malaki ang naging epekto ng tragedyang iyon sa kanyang pagkatao. Hindi na bumalik sa normal ang buhay niya. Palagi na ay kinakabahan siya. Natatakot na baka maulit na naman ang mga pangyayari. Actually, hindi naman na niya nahanap ang katahimikan. Siguro nga ay tama ang pasya niya. Hanggat hindi nakukulong si Hector, hanggat alam niyang nabubuhay pa ito ng malaya, hindi niya matatamo ang hinahanap na kapayapaan.

"You said yesterday that you came home to the Philippines, right?" Inglesherong froggy! "Yup!" Maikli kong tugon habang nakatutok sa tv ang mga mata. Nanunood kasi kami ng 'Zombie Land' kahit hindi naman talaga nakakatakot ang zombie. "Why?" "To find myself." I said at ramdam ko ang pag upo nito ng maayos paharap sa akin. "Why?" "To find the past. " - me "Why?" - him.