Tragedy Novels & Stories

Ang takot sa aking dibdib ay nadagdagan ng makita ang nagliliyab na kurtina sa may sala. Ang nakaraan na natabunan sa aking alaala pilit bumalik sa aking isipin. Ang kakilakilabot na aking naranasan noong ako ay musmos pa lamang ay unting unting bumabalik. Hindi ako makagalaw habang ang apoy ay lalong lumalaki at nanuyo ang aking lalamunan na walang namutawing salita. Sa ikalawang pagkakataon ang aking buhay ay nasa piligro. Ganoon ba katindi ang aking kasalanan upang ako lagi ay nalalagay sa kapahamakan. Sakit, poot, hinagpis, takot at pagkaawa sa aking sarili ay unti unting nagsilabasan sa aking puso. Hindi ako matatag, mahina ako at pagod na akong magpasensiya pero bakit kailangan humanto

Hindi namalayan ni Karen na tumulo na ang luha sa mga mata niya at hindi magawang ibukas ang bibig. Kitang kita ni Troy kung paano maapiktohan ang mga anak sa kalagayan niya. Maging siya ay parang pinaksakloban ng langit at lupa. Pero hindi niya akalaing ganito ang epikto sa kambal ng kalagayan niya ngayon. Ang akala niya ay tatawa ang mga ito at sabihing karma at deserve niya kung ano mab ang sinapit niya ngayon. Naikuyom niya ang mga kamay at tumulo ang luha sa mga mata. Hindi manlang niya naisip na maaring gawan siya nang masama ni Tanya. Hindi niya lubos naisip unti unti siyang pinapatay ni Tanya sa kabila nang ginawa niya para dito. Mas pinili niya ito kaysa babaeng mahal niya dahil mas

Kahit anong pilit ko na h'wag magkagusto sa kanya, pero parang hindi ko kayang gawin lalo na kung palagi kaming nagkikita at nagkakasama. Pagkalipas ng halos labinlimang minuto, bumungad na sa amin ang matayog na gusali ng kumpanya. Sa sobrang laki nito, tila ba pinapaalala sa akin kung gaano kalayo ang agwat ng mundo namin ni Zach. Siya, ang boss. Ako, isang ordinaryong empleyado lang. Bukod pa rito'y, sa ilalim ng batas, magkapatid kaming dalawa. Kagaya ko, family oriented din siya, kaya mahalaga sa amin ang salitang 'pamilya'.

Nang matapos ang movie ay tahimik sila pareho at nag salita lang si Yenna ng makalabas Sila sa Mall. "I hate a sad ending story." Bulong nito at napatingin naman si Zin sa kaniya. "It's not sad, nakahanap siya ng bagong mamahalin at kaya siyang mahalin." Sabi ni Zin tukoy sa drama na pinanood nila.

Hindi ako si Luke na sunod sunuran para lang magmukhang perpektong anak. Namatay si Mommy dahil sa sakit, hindi niya 'yon sinabi sa amin kaya hindi agad naagapan. Kung sna ay hindi niya itinago sa amin ay buhay pa siya hanggang ngayon. Sobrang nadepress si Dad ng mawala si Mommy at sinisisi niya ang sarili niya na hindi niya man lang nagawang maipagamot ito kahit na mayaman kami.

Nararamdaman ko rin ang kalungkutan niya at mas lalong dumudoble iyon 'pag nararamdaman ko na. "Jasper," I called him but he just sobbed harder. Mas lalo niya ring binaon ang ulo niya sa balikat ko. His hands are on my side waists. Nararamdaman ko ang mahigpit niyang paghawak sa laylayan ng plain black shirt ko habang patuloy pa rin sa pag-iyak. "What happened-" "My mom, Giovanna. My mom..." He cried harder. It's like his tears are connected to that word. Mom. Her mom became his tears' trigger.

"You know, little dove, it’s amusing when you think you can fight me. You're not speaking to just anyone; you’re addressing the most dangerous mafia boss in this city." She looked at him with defiance in her eyes, but tears began to well up. "I don't care who you are! I am just a commoner trying to survive! You... you took everything from me. Everything. My freedom, my body, my... my innocence." The last word came out almost as a whisper, and she sobbed softly, the weight of her despair crashing down on her. She gasped when Hades grabbed her leg as if she were nothing. Fumbling, she felt as though he had snatched away her very essence. Suddenly, he was on top of her, and a wave of fear washe

Bago pa nahila ni Rios ang gatilyo bigla naman bumukas ang pinto. "Daphne!" Galit na sigaw ni Beatrice. Nasa likuran niya si Gertrude na may kasamang dalawang pulis. "Again?" Aniya sa akin ni. Beatrice na nakatingin sa mga tauhan ni Rios na wala ng buhay. Pumunta naman sa aking likuran si Sanjo. "Pinatay niya si Mommy! Namatay ang aking ina dahil sa putang-inang Madrigal na ito!"

At halos lahat ng materyal na bagay binibigay nila sa kaniya. Gustuhin man niya itong sumbatan, magsasayang lang siya ng laway. Sarado na ang utak ng babae. Wala na nga ata ito sa katinuan. She sighed. Justice was served. She should celebrate now, right? Pero hindi niya iyon magawa. Siguro ngayon pa lang talaga nagsisimula ang process ng kaniyang pagmu-move on. Sobrang sakit at madilim ng pinagdaanan at alam niyang dadalhin niya na ito hanggang sa kaniyang pagtanda at kamatayan.

Napaiyak siya. Masyadong malaki ang naging epekto ng tragedyang iyon sa kanyang pagkatao. Hindi na bumalik sa normal ang buhay niya. Palagi na ay kinakabahan siya. Natatakot na baka maulit na naman ang mga pangyayari. Actually, hindi naman na niya nahanap ang katahimikan. Siguro nga ay tama ang pasya niya. Hanggat hindi nakukulong si Hector, hanggat alam niyang nabubuhay pa ito ng malaya, hindi niya matatamo ang hinahanap na kapayapaan.