THE BACHELOR SERIES 1: The Billionaire's Midnight Ballerina

“Amara! Bumangon ka na!”Napangiwi si Amara Vivienne de Vera nang marinig ang malakas na boses ng kanyang tiyahin sa labas ng pinto. Gusto pa niyang ipikit ang mga mata at magpatuloy sa pagtulog, pero sunod-sunod na ang katok sa manipis na kahoy na pintuan ng kanyang silid.“Amara! Huwag mo akong subukang balewalain!”Napabuntong-hininga siya.Alas-sais pa lang ng umaga. Kakauwi lamang niya ilang oras ang nakalipas mula sa club kung saan siya nagtatrabaho bilang isang dancer. Halos hindi pa nga siya nakakatulog nang maayos nang kailangan na naman niyang harapin ang panibagong araw.“Sandali lang po,” sagot niya, pilit na bumabangon mula sa kama.Mabilis niyang inayos ang gusot na buhok at isinuot ang manipis na cardigan na nakasabit sa gilid ng kanyang kama. Pagkabukas niya ng pinto, agad siyang sinalubong ng matalim na tingin ni Veronica Salcedo.“Nasaan na ang kinita mo kagabi?”Napakurap si Amara. “Good morning din po, Tita.”“Wag mo akong sagutin ng ganyan. Tinatanong kita kung na

Sebastian’s POVI had better things to do than spend my evening drinking at a nightclub.A stack of documents was waiting on my desk, three meetings had been moved to tomorrow morning, and my grandfather had been calling me nonstop since lunch. The last thing I needed was another night out with a group of men who apparently had nothing better to do than drag me away from work.Unfortunately, my friends had other plans.“Come on, Sebastian. You've been staring at those damn reports for hours.”Hindi man lang ako nag-abalang tumingin mula sa phone ko. “And?”“And you're coming with us tonight.”“No.”One of them groaned dramatically. “You didn't even let me finish!”“Was there anything worth hearing?”“God, you're impossible.”Finally, itinaas ko ang tingin ko at binigyan siya ng malamig na tingin. Nagtawanan naman ang iba.Kanina pa nila ako kinukulit, insisting that I needed a break. Apparently, hindi pa sapat ang pagpapatakbo ng kumpanya, pagdalo sa endless meetings, at pakikitungo s

Sebastian's POVHindi ako nakatulog nang maayos kagabi.Even after leaving Vixen Club, nanatili sa isip ko ang mukha ng babaeng matagal ko nang hindi nakikita.Amara Vivienne de Vera.Ilang taon na rin ang lumipas mula nang huli ko siyang makita. Akala ko, tuluyan na siyang magiging bahagi na lang ng nakaraan ko—isang magandang alaala mula sa college days na paminsan-minsan ko na lang maaalala.But last night, everything changed.She was there. Alive, real, and standing only a few feet away from me.And yet, she looked at me as if I were nothing more than another stranger.Ipinikit ko ang mga mata ko habang nakasandal sa headboard ng kama. Ilang beses ko nang sinubukang alisin sa isip ko ang nangyari kagabi, pero sa tuwing ginagawa ko iyon, mas lalo lang bumabalik ang mga alaala.The way she introduced herself.The polite smile she gave me.The distant look in her eyes whenever I asked about her past.The girl who used to spend her free time helping other students with their lessons.