Novel-novel oleh JJOSEFF

Lumingon sa akin ang aking anak, pero naka kunot noo ito ng marinig ang pagtawag sa pangalan niya."Mama.... ?" "Go to your room," instead na sagutin ko siya ay pina-paakyat ko na lamang sa kanyang kwarto. Sumunod naman ito na tumakbo sa hagdan."Bakit mo naman sinabi yan?" inis na tanong ko."Hahaha. sinusubukang ko lang naman tawagin niya akong papa. Gues what? Sinabi naba ni Alexa sa iyo na buntis siya?""Ee ano naman ngayon, do we have to celebrate that?" tanong ko sa kanya."Yes, kayong dalawa ni Ole ang special guest. Darating din ang ilan sa mga close friends ko sa negosyo." nakangiting sinabi ni Kuya Jayson. Naka uwi na pala siya at sa ganitong oras pa ako sinurpresa."Congratulations!" sinabi ko sa mahinanong boses."Hanggang ngayon ba ay galit ka pa din sa akin?" tanong niya at umupo sa sofa malapit sa akin."Wala namang saysay kung magagalit ako sayo. Gayong tapos na ang lahat." sagot ko sa kanya."Gaano ba talaga ka halaga sayo ang tumira sa Isla ng Siargao?""Hindi lang

"The deal is closed." sinabi ko sa dalawang negosyanteng kaharap ko."Abah.. gumagaling ka na ata sa pagnenegosyo!" sinabi ni Luciana na nagdadalang tao. Nakapangasawa siya ng isang mangingisda sa bayan ng Arayat. Limang taon matapos mamatay si Tantan. Ang akala ko noon ay silang dalawa ang magkakatuluyan, hindi pala."Kumusta naman si Candice..?" tanong ko kay Alice."Ayon, ayaw humiwalay sa afam niya. Parang pugita na parating nakapulupot.." nagtawanan kaming tatlo dahil sa pagbibiro ni Candice."Ehh ikaw Talya.. kumusta na kayong dalawa ng anak mo? Malaki na rin si Olifiano. Ayaw mo bang hanapan ng Tatay yan..?" tanong ni Luciana."Hindi na... Masaya na ako na kaming dalawa lang..""Eeh maghahanap pa rin ng tatay iyan.." bulong ni Luciana sa akin. Malapit lang kasi sa kinauupuan namin an

Ang lalaking ito ay masyadong mapangahas, magaspang, at mapuwersa. Siya ay 23 taong gulang at masyadong mapusok.Napahawak ako sa likod ng lalaki, senyales na nakikiusap ako na tigilan ang kasalukuyang ginagawa."Hmpp!!" unggol ko.Isang pagbulusok ang sumunod na pangyayari, na maramdaman ang hapdi na tumutusok sa aking private part. Mabilis ang pangyayari na hindi ko inaasahan. Ngunit nang mag-laon ay ginagawa na niya ito sa slow-motion na parang pagpa-plantsa lang ng damit."I want you more..." sinabi niya na itinigil ang kanyang paghalik at seryosong nakatingin sa aking mukha na naka-kunot noo.Nagpatuloy ang paglabas pasok ng dalawang daliri niya, hanggang sa ito ay parang nagugustuhan ko na rin, dahilan na nakita ng lalaki kung paano ako mag-moan.Ang naiinis na itsura ay napalitan ng pagmamakaawa. Kagat labi akong nakatingin sa lalaki na kasalukuyang gi

Hinawakan ko ang kanyang baba, itinaas ko ang aking mukha para mabasa ko ang bawat nuance ng kanyang ekspresyon."For the third time, why are you here?" tanong ko sa kanya.Ngunit ang kanyang kamay ay nagtagal, hinimas ang isang hibla ng aking buhok sa likod ng aking tainga. Nakatingin siya sa akin na para bang may kailangang sasabihin."You know why." Bumuntong hininga siya at ibinaling ang pisngi sa palad ko. Hawak niya ang aking kamay na parang aso na nagpapa-amo."Nakapag-desisyon na ako. Tungkol sa sinabi mo noon. Hayaan mo sanang pag aaralan ko ang kaso mo.""Malaking kaso ang maari mong hahawakan, maraming kilalang personalidad ang madadamay, politiko at ibang mga opisyales na nagtatrabaho sa gobyerno. Kaya mo bang maparusahan sila?" tanong ko sa kanya."Gagawin ko.." sagot nito.

Nagliwanag ang mukha niya, unang nakita ko ang mahabang balbas niya at katangusan ng ilong. Papunta sa itaas nito, ay ang kanyang mga mata, na derektang nakatingin sa akin."From the very first, I already trust you. But my son failed to analyze how to run my business. Even though, I still hope that it will be corrected by you, but I did not expected that some of my investors has a big dream too. Big Boss is one of my top investors, but he cheat on me. And even steal something from me." paliwanag niya."Don Geralt?" bangit ko. Nagulat ako sa biglang pagkikita namin ngayon

"Take this all" sigaw ni Bigboss sa kanyang dalawang taohan. Agad kumilos ang dalawa at nilagay ang dalawang malaking bag na itim sa tabi.Marahan akong gumapang na hawak-hawak ang taenga ko sa kanan, sira pa rin ang aking pandinig. Nag-echoe lang sa akin ang mga tunog at kalaskas sa paligid. Sumunod ay hinila ako ng isa sa mga taohan at lumabas ng basement. Paglabas ng warehouse ay agad sumalubong sa amin ang malakas na pagsampal ng hangin, bumaba ang isang helicopter sa second floor at naunang sumakay si Big Boss na paika-ika, dahil hindi niya hawak ang kanyang baston.Pinasok ng mga taohan sa loob nito ang dalawang malaking bag na naglalaman ng mga kinuha nila sa

Nanigas si Andrea. Agad na tumayo si Jobert, na ang kamay ay nasa kanyang nakatagong baril. Manatili ka sa likod ko. Parang nanghihina ang puso ni Andrea, nanikip ang dibdib niya. Alam na niya kung sino iyon. Hindi na kailangang sumuri, hindi na kailangang sumilip sa bintana. "Jobert..." bulong niya, nagkakabiyak ang boses. "Hindi siya aalis..." "Huwag kang matakot.. nandito ako..." bulong ni Jobert sa kanya. Umikot ang hawakan ng pinto, na hindi sapilitan. Hindi para sirain ito. Pagkatapos ay umikot pa uli nang kalmado, katulad sa isang tao sa labas na may tiwala sa sarili. Bumukas ang pinto. At pumasok si Don Rafael. Napatigil sa paghinga si Andrea. Nanlaki ang kanyang mga mata, nang makita muli ang isang taong handang papatay sa kanya. Samantalang si Don Rafael na nakatayo sa kanyang harapan, ay hindi nakasimangot ang mukha nito kahit galit. Hindi ito marahas o walang kontrol. Ngunit sa kanyang ikini-kilos ay mas masahol pa ito kaysa isang hayop. Masakit sa pu

Nakatayo si Don Rafael sa harap ng malalapad na salaming bintana ng kanyang silid, habang ang liwanag ng papalubog na araw ay tumatama sa kanyang mukha at nagbibigay rito ng ginintuang kulay, ngunit hindi nito napawi ang unos na namumuo sa kanyang kalooban. Mahigpit na nakakuyom ang kanyang mga kamao sa kanyang tagiliran, at halos mamuti ang kanyang mga buko sa tindi ng pagkakadiin. Sa labas, nananatiling tahimik ang kanyang malawak na ari-arian, isang katahimikang tila may bigat, na wari’y ang buong mundo ay nagpipigil ng hininga... naghihintay sa kanyang susunod na hakbang. Biglang dumating sa likod niya ang tatlo sa kanyang mga tauhan na nakayuko ang mga ulo. Walang naglakas-loob na tumingin sa kanyang mga mata. "Anong sinabi ninyo?" tumataas niya'ng boses. Tila nagbabadya ng isang panganib. Isa sa mga taohan ay mabilis na napalunok na walang pang salitang binanggit, kaya umalingawngaw ang tunog sa buong silid. "Sir... nahanap na namin ang babae... nasa isang barrio. Sa is

Biglang bumuhos ang malakas na ulan. Nanatiling tahimik ang karagatan, tila ba’y nakikinig sa bawat patak na humahalik sa ibabaw nito. Sa malayo, kumikislap ang maliliit na ilaw na parang mga bituin na naligaw sa dagat, at may mga bangka ng mga mangingisdang dahan-dahang inaanod ng alon. Samantalang dito sa may pang-pang, sa may madilim na bahagi, may dalawang taong dinaramdam ang init sa bawat isa. Umuungol kasabay ng bawat pagpatak ng ulan sa lupa. Inaalis ni Jobert ang kanyang isang hintuturo mula sa bibig ni Mitch, na kanina pa ginagawa'ng tsupon ni Mitch, animo'y isang batang sinisipsip ang tamis, ang tamis mula sa lalaking kanyang nagugustuhan. Kasabay ng kanyang pag-ungol. Naglabas pasok sa kanyang maliit na kweba ang "makamandag na cobra" na alaga ni Jobert na sobrang natitigasan dahil sa makipot ito... at mamasa-masa pa dahil sa kalandian ng dalaga. Magaling sumabay si Mitch, dahil sa bawat kadyot, a itinu-tulak miya ang kanyang butt, pasalubong, pagkatapos ay marahang gum

Nagmamadaling lumakad si Jobert papunta sa paligid ng bahay, unang inikot ang likod-bahay, saka ang bakuran kung saan madalas tumambay si Andrea sa umaga. Tiningnan niya ang bawat sulok, sa ilalim ng puno ng niyog, sa gilid ng lumang poso, maging sa lumang duyan na gawa sa lubid, wala. Tinawag niya pangalan nito nang ilang ulit. "Andrea!" Walang tugon. Tanging hampas lang ng alon at lagaslas ng hangin. Sunod niyang pinuntahan ang daan papuntang tabing-dagat. Sumiksik ang kaba sa dibdib niya habang pinagmamasdan ang bakas ng mga paa sa buhangin, pero hindi siya sigurado kung kay Andrea ang mga iyon. "Andrea, nandito ka ba?" Lumakad siya hanggang marating niya ang dalampasigan. Hanggang maka apak ang mga paa niya sa buhangin na nadadaanan niya, pero patuloy pa rin siya, hindi alintana ang pagod at bigat ng katawan. Wala pa ri

Napatulala na parang tinamaan ng kidlat si Rick matapos marinig ang pangalan na binanggit ni Andrea. Jobert Bagatsing. Isa sa mga pinagkakatiwalaang tao ni Don Rafael. Mapanganib. Mahirap hanapin loyal sa walang iba kundi sa sarili niya at sa pera na makukuha niya. Ang pangunahing trabaho nito ay ang pagtatago sa dilim kasama si kamatayan. Natatakot na bumulong si Rick, "Oh Shit.. Andrea... anong ginawa niya sa iyo...?" Biglang nanghina ang katawan ni Andrea. Hanggang sa lumihis ang kamay niya mula sa pagkakahawak ni Rick. “ANDREA!” Napasigaw si Rick, marahas siyang niyugyog. "Hindi...hindi, hindi, hindi! Damn it! Gumising ka!" Pero hindi gumagalaw si Andrea. Bahagyang tumaas ang kanyang dibdib. Ang kadiliman sa buong paligid ay tila bumabalot sa kanilang dalawa. Sa labas, umuungol ang hangin. Sa loob, napuno ng gulat na hininga ni Rick ang katahimikan. Naisip niya na ang pinuntahan niya dito ay walang kwenta, napunta lang sa wala. Pero isa lang ang mahalaga ngayon...

Nanginginig ang mga braso ni Andrea habang gumagapang sa malamig na semento na sahig, ang mga daliri ay nakaunat patungo sa kahoy na upuan na parang ito na ang huling pag-asa niya. Habang unti-unting lumalabo ang kanyang paningin sa mga luha, ang kanyang tibok ng puso ay napakalakas, napakasakit, sa kanyang mga tadyang. Hinawakan niya ang isang paa ng upuan, nakikiskisan ang mga pako dito habang pilit niyang hinihila ang sarili.Nadulas ang kanyang mga tuhod, muling bumagsak ang kanyang katawan.Sumigaw siya, hindi lang dahil sa sakit, kundi sa takot... malalim, at nakalulungkot na takot.