Home / Romance / 7 NOCHES PARA DECIR ADIÓS / CAPÍTULO 62. Una desesperación distinta

Share

CAPÍTULO 62. Una desesperación distinta

Author: Day Torres
last update Petsa ng paglalathala: 2026-07-17 20:53:49

CAPÍTULO 62. Una desesperación distinta

Jordan permaneció inmóvil. El impulso de avanzar salió de su cabeza con absoluta normalidad, pero sus piernas simplemente no obedecieron. Fue apenas un segundo. Quizá dos. Lo suficiente para que una descarga helada le recorriera la espalda.

Intentó mover el pie derecho. Nada. El izquierdo. Nada. Solo sentía una presión extraña, como si ambas piernas hubieran dejado de pertenecerle. Entonces, tan repentinamente como había aparecido, la sensación desapareci
Patuloy na basahin ang aklat na ito nang libre
I-scan ang code upang i-download ang App
Locked Chapter
Mga Comments (5)
goodnovel comment avatar
Sarah Cruz
Los síntomas se parecen al ELA, será eso lo que tenía el papá de Jordan? Esa enfermedad es tremenda.
goodnovel comment avatar
Sarah Cruz
Tal vez por eso el viejo Blackwood puso la cláusula de que si Jordan falta antes que el nieto cumpla 18 sea Byron quien administre su fondo.
goodnovel comment avatar
Ysanchez
será por eso que hace rato el cuerpo no le respondió.
Tignan lahat ng Komento

Pinakabagong kabanata

  • 7 NOCHES PARA DECIR ADIÓS   UVPO. CAPÍTULO 43. Prohibido besar al guardaespaldas

    UVPO. CAPÍTULO 43. Prohibido besar al guardaespaldasLa puerta se abrió como una sentencia de desastre, y Darío Rivera los examinó con expresión satisfecha.—¡Ah, están vivos!—Todavía —saludó Sloan, procurando parecer un ciudadano respetable.Sammy apareció detrás de su marido con una sonrisa sospechosamente amplia.—¡Buenos días, niños!—¿Qué hacen aquí a estas horas? —Alejandra se cruzó de brazos.—Venimos a comprobar que no se hayan matado durante la primera noche —respondió Darío—. Tu madre estaba preocupada.—¡Yo no estaba preocupada! —replicó Sammy—. Solo quería saber cómo les había ido.Sus ojos recorrieron la camisa mal abotonada de Sloan, el cabello desordenado de Alejandra y los cojines desperdigados por el suelo.Su sonrisa se ensanchó.—¡Veo que han sobrevivido estupendamente!Sloan sintió que las orejas comenzaban a arderle. ¿Ella sabía?...Pero Darío, completamente ajeno a la situación, le dio una palmada en el hombro.—Me alegro, muchacho. ¡Sabía que podrían aprender a

  • 7 NOCHES PARA DECIR ADIÓS   UVPO. CAPÍTULO 42. Un pago por compensación.

    UVPO. CAPÍTULO 42. Un pago por compensación.Alejandra estaba despeinada, con los ojos entrecerrados, y el pecho subiendo y bajando con respiraciones irregulares. Sloan no supo ni cómo se deshizo del resto de su ropa, pero unos segundos después su erección latía contra la intimidad de Alejandra. Se metió entre sus piernas, sintiendo su sexo todavía sensible y húmedo del orgasmo.—Dime Superboy de nuevo… —medio ordenó y medio suplicó.—¡Eres un…! —siseó Ale mirándolo a los ojos y él sostuvo la mirada mientras empujaba hacia adelante, entrando en ella centímetro a centímetro. El calor lo envolvió, apretado, resbaladizo, intenso, y ambos dejaron escapar un sonido al mismo tiempo: él un gruñido gutural, ella un jadeo agudo.Sloan se quedó quieto un momento, completamente dentro de ella, sintiendo cómo sus paredes se ajustaban a su grosor. Luego empezó a moverse, lento al principio, sacando su miembro antes de volver a hundirse completamente. Cada embestida empujaba a Alejandra contra los

  • 7 NOCHES PARA DECIR ADIÓS   UVPO. CAPÍTULO 41. Del odio al amor hay un sofá

    UVPO. CAPÍTULO 41. Del odio al amor hay un sofáSu lengua era cálida, peligrosa, demandante, pero lo mejor de todo, fueron las palabras que articuló con ella.—¡Joder, Superboy… como que te sobra ropa!—¡Síííííí! —exclamó él levantando los brazos con gesto victorioso.—¿¡Qué fue!? —preguntó ella espantada.—¡Me dijiste Superboy! —se emocionó Sloan agarrando su cara entre las manos y besándola con afusión—. ¡Volviste a decirme Superboy!—¡Eso se me escapó, no es porque te lo merezcas! —replicó ella apuntándole con el índice—. Te has pasado más de media vida quejándote porque te llamara así.—¡Lo sé, lo sé! ¡Fui un idiota, un estúpido, un animal…!—Oye, oye, tampoco te maltrates…—Pero no lo seré nunca más. Dime Superboy… anda, dime Superboy.Alejandra levanto una ceja.—¿Es mi impresión o acabo de desbloquearte un nuevo fetiche? —murmuró, pero no tuvo tiempo de seguir provocándolo porque… bueno porque Sloan ya no necesitaba más provocaciones para descontrolarse.Para eso ya tenía a Ale

  • 7 NOCHES PARA DECIR ADIÓS   UVPO. CAPÍTULO 40. Wonder Woman

    UVPO. CAPÍTULO 40. Wonder WomanAlejandra entró en el apartamento de Sloan con su bolsa de ropa en una mano y la persistente sensación de estar cometiendo una estupidez monumental.¡Pero al final eso era lo suyo!Sin embargo, aquella noche todo parecía diferente.Sloan cerró la puerta y se quedó mirándola. Alejandra lo miró también. Ninguno dijo nada.—Bueno... —murmuró ella finalmente.—Bueno —repitió él.Otro silencio incómodo, largo…—¡Joder, cuando nos besamos nos entendemos más! —jadeó ella de repente, soltando la bolsa sobre el sofá—. ¡Yo es que no sé cómo hacer esto!Sloan se pasó una mano por el cabello.—Yo tampoco.Ella soltó una risa nerviosa.—¡Fantástico! ¡Dos adultos perfectamente funcionales incapaces de compartir un apartamento!—He compartido este apartamento contigo antes.—Sí, pero entonces me odiabas.Sloan la contempló durante unos segundos.—Ese es precisamente el problema.—¿Cuál? —preguntó Alejandra dejándose caer en el sofá.—Que no sé cómo demonios pasé de un

  • 7 NOCHES PARA DECIR ADIÓS   UVPO. CAPÍTULO 39. Castigados por portarse mal

    UVPO. CAPÍTULO 39. Castigados por portarse malSloan había enfrentado a jueces federales, fiscales implacables y empresarios capaces de destruir una compañía con una llamada telefónica. Sin embargo, jamás había sentido tanto miedo como cuando escuchó la voz de Darío Rivera al otro lado de la puerta.—¡Sloan! ¡Muchacho, abre!Alejandra seguía sentada sobre el escritorio, con el cabello revuelto y una expresión de absoluto terror.—¡¿Qué hace aquí?! —susurró.—¡No lo sé!Ambos se miraron. Después miraron los documentos esparcidos por el suelo.—¡Dios mío! —exclamó Alejandra—. ¡Va a matarnos!Sloan se acomodó apresuradamente la camisa.—Tranquilízate.—¡Tú tranquilízate! ¡Tienes la boca roja!Él se pasó el dorso de la mano por los labios.—¡Tú también!Alejandra saltó del escritorio y comenzó a arreglarse la blusa. Sloan recogió sus lentes del suelo, se los puso y respiró profundamente. Fue inútil. Los dos estaban colorados, despeinados y jadeantes.—¡Sloan! —insistió Darío—. ¡Me dijeron

  • 7 NOCHES PARA DECIR ADIÓS   UVPO. CAPÍTULO 38. Agua y fuego

    UVPO. CAPÍTULO 38. Agua y fuegoEl mundo giraba demasiado lento, y su corazón demasiado rápido. Y aquello la enfureció todavía más. Lo empujó bruscamente, jadeando con desesperación y tratando de recomponerse.—¡Sloan…!—Perdóname —murmuró él retrocediendo.—¡¿Qué diablos estás haciendo?!Sloan se pasó una mano por el cabello y la miró con una expresión que Alejandra jamás le había visto.—Ese es el problema, que no lo sé… solo sé que me estoy volviendo loco por ti.—No digas eso… ¡¡No puedes decirme estas cosas de repente!—¿Y qué quieres? ¿Qué te las diga despacito? ¿Por niveles? —replicó él.—¡No…! Digo… ¡no sé! ¡Llevas años tratándome como si fuera la peor molestia de tu vida! —exclamó Alejandra y Sloan abrió la boca, pero ella no lo dejó hablar—. ¡Siempre me regañabas! ¡Siempre querías que dejara de molestarte, que me callara, que me marchara! ¡Hasta me hacías listas de reglas para que no invadiera tu espacio!Su voz se quebró ligeramente mientras apartaba la mirada y de su garga

Higit pang Kabanata
Galugarin at basahin ang magagandang nobela
Libreng basahin ang magagandang nobela sa GoodNovel app. I-download ang mga librong gusto mo at basahin kahit saan at anumang oras.
Libreng basahin ang mga aklat sa app
I-scan ang code para mabasa sa App
DMCA.com Protection Status