80 Million Reasons to Die

บทที่ 1

ภูตสาวในป่าลึก

นายท่านเซี่ยหรือเซี่ยจือหมินคือนักค้าของหายาก เป็นที่นับหน้าถือตาของคนในเมืองหลางเมืองแห่งการค้าของแปลก ไม่ว่าจะเป็นสิ่งของหายากใดที่ท่านต้องการ ขอเพียงมาหานายท่านเซี่ยเท่านั้น ท่านจะได้ในสิ่งที่ท่านปรารถนา

วันหนึ่งนายท่านเซี่ยได้รับมอบหมายงานยาก แต่ได้ค่าเหนื่อยมหาศาลสมแก่การเข้าป่าเองของเขาในรอบหนึ่งปี งานที่ว่านั้นก็คือ…ล่าภูติ!

“นายท่านเซี่ย วันนี้เราคงไม่เจอแล้วกระมัง”

ซูชาคนสนิทของเซี่ยจือหมินเอ่ยด้วยน้ำเสียงติดกังวลเล็กน้อย ดวงตากวาดมองไปโดยรอบ ยามนี้ป่าเฉินเงียบสนิท ไม่มีแม้แต่เสียงร้องของสรรพสัตว์ผิดวิสัยของป่ายิ่งนัก

“ข้าว่าแบบนี้เราถึงมีความหวัง แม้แต่สัตว์ป่ายังเงียบเช่นนี้ แสดงว่าพวกมันกำลังหวาดกลัวบางอย่าง”

เสียงทุ้มต่ำเต็มไปด้วยเสน่ห์เอ่ยขึ้น ดวงตาคมจับจ้องไปยังเส้นทางซึ่งแว่วเสียงของน้ำตก

เขามีความรู้สึกว่าหากตนเดินผ่านเข้าไปในเส้นทางนี้ เขาจะเจอสิ่งที่ตนเองคาดหวังเอาไว้

“เจ้ารอข้าอยู่ที่นี่ หากครึ่งชั่วยามแล้วข้าไม่ออกมา ให้ไปตามคนมาช่วย แต่อย่าเข้ามาคนเดียวเป็นอันขาด”

“แต่ว่า…”

“ไม่เชื่อมือข้าหรือ”

ตวัดสายตาคมกริบมองซูชา สายตาเด็ดขาดที่ถูกนำมาใช้เมื่อกำลังหมดความอดทนกับบางสิ่ง

“ขอรับนายท่าน” ซูชาก้มหน้าลงหลบสายตาเด็ดขาด พยักหน้ารับเชื่อฟังโดยไม่คิดแย้งสิ่งใดอีกแล้ว

“ข้าแค่พูดเผื่อไว้ก่อนเท่านั้น แต่ข้ามั่นใจว่าจะต้องได้สิ่งใดติดไม้ติดมือมาด้วยแน่นอน”

ว่าแล้วก็สะบัดชายเสื้อสีดำเดินเข้าไปทางฝั่งน้ำตก ยิ่งเข้าใกล้เส้นทางน้ำตกมากเพียงใด เขาก็ยิ่งสัมผัสได้ถึงสิ่งที่รออยู่ตรงหน้า มุมปากหยักยกยิ้มเมื่อเห็นสิ่งที่กำลังนอนอยู่บนโขดหิน ภูติสาวผิวขาวไปทั้งกาย!

“พลังอ่อนมาก โดนชิงพลังไปเช่นนั้นหรือ”

เซี่ยจือหมิ่นสัมผัสพลังของภูติสาวตรงหน้าได้เบาบางมาก เมื่อทราบว่าตนสามารถสู้อีกฝ่ายได้ เท้าใหญ่จึงก้าวเข้าไปใกล้อย่างไม่ลังเล แต่เพื่อความไม่ประมาทจึงใช้วิชาเท้าเบาพร้อมปกปิดกลิ่นอายของมนุษย์เอาไว้ ด้วยกะจะจับให้อยู่หมัด!

“นี่…”

ลมหายใจสะดุดเมื่อเห็นว่าภูติสาวหูทั้งสองข้างแหลมชี้ ผิวขาวซีดจนดูเหมือนป่วย ทั้งร่างมีสิ่งปกปิดผิวกายเพียงแค่ยอดประทุมถันและกลางกายสาวเท่านั้น สิ่งที่นางใช้ปกปิดเป็นเพียงเชือกเส้นน้อยสีขาวเหมือนกับผมของนาง

เซี่ยจือหมินไม่ใช่คนขี้ใจอ่อน ทว่าแรกพบภูติสาวตนนี้ เขารู้สึกลมหายใจสะดุด นั่นมิใช่เพราะว่านางแทบจะเปลือยกายต่อหน้าเขา แต่เป็นเพราะแววตาของนางช่างเศร้าหมองเหลือเกิน

เพราะเสียพลังไปหรือไม่นางถึงได้ไม่อันตราย เพราะผ่านความเจ็บปวดมาใช่หรือไม่นางถึงได้เศร้าหมองเพียงนี้ ในหัวเขาตั้งคำถามเช่นนี้ซ้ำ ๆ จนต้องไล่หน้าสะบัดความคิดอันจะพาไปสู่ความใจอ่อน

“ช่วยข้า ด้วย…ได้โปรด”

เสียงหวานเอ่ยออกมาพร้อมไข่มุกเม็ดใสร่วงออกมาจากกรอบตาขนตายาวเป็นแพ ร่างสูงย่อกายลง เข่าข้างหนึ่งชันกับก้อนหิน สายตาไล่มองร่างกายของนางเพื่อหาร่องรอยบาดเจ็บอื่น

“โดนสะกดเช่นนั้นหรือ”

หากร่างกายได้รับบาดเจ็บ ภูติโดยมากจะสูญเสียพลังในการป้องกันตัวเพื่อรักษาบาดแผล ทว่าตอนนี้ภูติสาวตรงหน้าเขาไร้การบาดเจ็บ ทว่าพลังกลับอ่อนมาก ทำให้เขาทราบว่านางโดนสะกดพลังไว้เพียงชั่วคราวเท่านั้น

“นายหญิง ของนายเก่าข้า เป็นคนทำ สตรีร้ายกาจ!”

ประโยคติด ๆ ขัด ๆ ของนางพอจะทำให้เซี่ยจือหมินเข้าใจอยู่บ้าง เขาเดาว่าภูติสาวตนนี้อาจจะถูกนายท่านที่เป็นบุรุษหลงใหลเกินงาม เกินว่าฮูหยินของอีกฝ่ายจะทนไหว สุดท้ายภูติสาวตนนี้เลยถูกสะกดพลังแล้วนำมาทิ้งที่น้ำตกแห่งนี้

เหมือนโชคจะเข้าข้างเขาแล้ว

“อยากให้ข้าช่วยคลายผนึกออกให้หรือไม่”

ภูติอาจจะมีพลังเหนือมนุษย์และสรรพสัตว์ ทว่ามนุษย์ที่มีพลังเพื่อปราบภูติ ผี ปีศาจเช่นเขาแล้วถึงจะเป็นที่น่าเกรงขาม

คำว่า ‘นายท่านเซี่ย’ มิได้ได้มาเพราะโชคช่วย แต่เป็นเขาที่มีความสามารถอย่างแท้จริง เขาไม่เคยทำภารกิจล้มเหลวมาก่อนในชีวิต ครั้งนี้เองก็เช่นกัน

“...ได้โปรด หากท่าน ช่วยข้า ข้าจะยอม เป็นภูติประจำกาย ของท่าน”

เซี่ยจือหมินลอบยิ้มในใจ ด้วยไม่คิดว่าภารกิจในครั้งนี้ของเขาจะง่ายดายโดยไม่เสียเลือดเลยสักนิด

“ตกลง ข้าจะช่วยเจ้า”

เอ่บจบก็ช่วยปลดผนึกให้ภูติสาว นิ้วยาวขีดเขียนกลางอากาศจนเกิดเป็นอักขระอ่านยากสีแดง ภูติสาวสามารถมองเห็นสิ่งนี้ได้ ในใจให้ยินดีที่มีคนกำลังช่วยปลดผนึกให้แก่ตนแล้ว

ดวงตาหวานเศร้ามองชายหนุ่มหน้าดุด้วยความลึกซึ้ง จับจ้องทุกการกระทำของเขาตั้งแต่เริ่มวาดอักขระรวมถึงตอนที่เขาถอดชุดคลุมมาห่มกายให้

ช่างอ่อนโยนนัก ต่างกับบุรุษผู้นั้นโดยสิ้นเชิง