MasukGinaNaupo ako sandali matapos tumahimik ang linya, nakapatong ang mga daliri ko sa maliit na aparato sa tabi ko, tumutunog pa rin ang mga tainga ko sa bawat salitang narinig ko.Ang boses ni Emma, malumanay ngunit matigas ang ulo at ang malamig at galit na boses ni Knox.Bawat salita ay paulit-ulit na tumutugtog sa aking isipan na parang isang kantang hindi ko na kayang patayin.Buntis? Buntis si Emma?Humigpit ang kapit ko sa baso ng whisky na hawak ko, mabilis ang pagtaas at pagbaba ng dibdib ko. Sa isang iglap, hindi ako makapag-isip nang maayos. Pagkatapos ay tumimo sa kaibuturan ng aking mga buto ang kahulugan nito, at may kung anong pumutok sa aking kalooban."Hindi!" sigaw ko, naputol ang boses ko bago ko pa mapigilan.Ibinato ko ang salamin sa buong silid gamit ang lahat ng aking lakas. Bumagsak ito sa sahig at nabasag nang malakas ngunit wala itong nagawa upang pakalmahin ang unos sa loob ko.Itinulak ko ang aking sarili mula sa sopa, n
EmmaKumakabog ang puso ko sa sandaling makita ko siya. Nakatayo si Knox sa pinto, pinupuno ang espasyo ng kanyang presensya, ngunit may kakaiba sa kanya. Namumula ang kanyang mga mata, maitim at pagod, at ang kanyang damit ay dumidikit sa kanyang katawan na parang pinagpapawisan siya nang ilang oras. May kung anong kakaiba sa kanyang mga titig na nagpapasikip sa aking dibdib.“Emma,” sabi niya, ang boses ay magaspang, halos pilit. “Anong ginagawa mo rito?”Mas masakit kaysa sa inaasahan ko ang paraan ng pagbanggit niya sa pangalan ko. Napakalamig at napakalayo, na para bang isa akong estranghero na nakatayo sa kanyang pintuan.Sandaling nanlumo ang puso ko. Ano ba ang inaasahan ko? Na yayakapin niya ako at yayakapin tulad ng dati? Na kakalimutan niya ang lahat at mamahalin na lang akong muli?Lumunok ako nang malalim, pinipilit ang sarili na manatiling matatag. "Pwede ba akong pumasok? Pangako, hindi ko aabutin ang oras mo."Tinitigan niya ako sandali,
KnoxTinitigan ko ulit ang telepono ko, mahigpit ang pagkakahawak ko rito habang nakalapat ang hinlalaki ko sa screen.Ang mga larawan ay tumitig pabalik sa akin na parang buhay ang mga ito, parang tinutukso ako. Si Emma sa kama kasama si Ethan. Naninikip ang panga ko sa sobrang sakit, pero hindi ako nag-iwas ng tingin. Tumataas at bumababa ang dibdib ko, mabagal ngunit mabigat, habang gumagapang ang galit sa mga ugat ko.Alam ko na.Alam ko naman na may mali. Yung tipong mabilis niyang itinatanggi ang lahat. Ngayon, nandito na ito sa harap ko."Bahala na," bulong ko sa sarili ko.Sa isang iglap, muntik ko nang burahin ang mga larawan. Gumalaw ang daliri ko, bahagyang nanginginig pero pinigilan ko ang sarili ko. Hindi, hindi ako pwedeng maging tanga. Ise-save ko na lang ang mga ito, baka magamit pa ang mga ito mamaya. Sa mundo ko, lahat ay may impluwensya.Nabitawan ko ang telepono sa mesa na parang biglang sumunog ang balat ko at sumandal sa upuan k
KnoxAng mahinang tunog ng mga pagpindot sa aking laptop ay pumupuno sa espasyo ng kontrol. Dapat ay nakakatulong ito sa akin na mag-focus ngunit hindi. Ang mga numero sa screen ay magkakasamang lumalabo, at ang mga salitang tinatype ko ay walang kahulugan kahit sa akin.Huminto ako, ang mga daliri ko ay dumampi sa keyboard bago dahan-dahang binawi ang mga kamay ko. Sumandal ako sa upuan ko at nagpakawala ng mahabang buntong-hininga, hinihimas ang sentido ko."Emma," bulong ng pangalan niya sa aking pandinig. Napakalinaw na bumabalik ang alaala, parang ilang minuto lang ang nakalipas. Ang paraan ng pagtayo niya sa harap ng aking mesa, itinatanggi ito nang may bahagyang nanginginig na mga kamay. Ang paraan ng pagsisikap niyang panatilihing matatag ang kanyang boses habang nagsasalita.Tapos ang pagbibitiw niya ay kahapon kasunod ng direktiba ko na magbitiw siya.Napalunok ako nang malalim. Ginawa ko iyon sa kanya, pinaalis ko siya. Ang malamig na paraan ng pa
EmmaAmoy antiseptiko ang lahat, iyon ang unang pumapasok sa isip ko bago ko pa man imulat ang mga mata ko. 'Yung malinis na amoy na pumupuno sa ospital at lalong nagpapapagod sa akin.Ang bigat ng ulo ko, parang hindi akin ang katawan ko. May kaunting kirot sa likod ng mga mata ko at nanghihina ang mga binti at paa ko, parang ilang araw ko nang hindi ginagamit ang mga ito.Dahan-dahan kong iminulat ang aking mga mata, masyadong maliwanag ang liwanag sa itaas ko. Kumurap ako nang ilang beses, sinusubukang mag-adjust. Ang kisame ang unang nag-focus, puti at hindi pamilyar.Bumilis ang tibok ng puso ko. Nasaan ako? Bahagya kong inilingon ang ulo ko, at doon ko siya nakita."Emma!"Puno ng ginhawa ang boses ni Iva habang nagmamadaling lumapit sa akin. Mukhang pagod ang mukha niya pero lumambot ang mga mata niya nang makita niya akong gising."Gising ka na. Diyos ko, tinakot mo ako."Kumunot ang noo ko, mahina at tuyo ang boses ko. “Iva… ano… an
Ang pananaw ni Emma"Sigurado ka ba sa sinasabi mo?" tanong ni Iva, may bahid ng gulat ang boses.Hindi ako gumagalaw sa sofa, eksakto kung paano ako bumagsak pagkauwi ko. Nanlamig ang mga kamay ko, nanikip ang dibdib ko, parang may mabigat na bagay na nakadagan sa akin. Pumunta ako sa HR na umaasang may maliit na bagay, kaunting impormasyon lang, walang seryosong mangyayari. Pero ang sinabi niya sa akin, sinira nito ang lahat ng akala kong alam ko na.“Oo,” bulong ko, halos hindi natitinag ang boses ko habang tumutulo ang mga luha sa aking mukha. “Sabi niya mahigit dalawampung taon nang nakakulong ang aking ama dahil sa pandaraya. Dalawampung taon, Iva… at hindi sinabi sa akin ng aking ina.”“Diyos ko,” buntong-hininga ni Iva, habang nakatakip ang kamay sa bibig. “Teka, nasa kulungan ba siya sa buong panahong ito? Emma…” Dahan-dahan siyang umiling, bakas sa mukha ang hindi makapaniwala. “Kailangan kong sabihin ito, napakasama ng nanay mo dahil itinatago niya sa







