The Mafia King's forced Vow

LIA'S POV

"Lumabas ka sa dilim," utos niya ang boses niya ay malalim at mababa ngunit sapat na para manginig ang aking buong katawan.

Dahan-dahan akong humakbang palabas mula sa aking pinagtataguan ang aking mga kamay ay nanginginig, ang aking lalamunan ay tuyong-tuyo nang tumayo ako nang harap sa kanya, napagtanto ko na mas matangkad siya kaysa sa inaakala ko kailangan kong tumingala nang mataas para makita ang kanyang mukha.

"Nakita mo ang lahat," sabi niya hindi ito tanong ito ay isang pahayag isang katotohanan na alam niyang alam ko rin.

Pinilit kong magsalita kahit nanginginig ang aking labi "Hindi po wala po akong nakita masyado po akong malayo madilim po rito"

Ngumiti siya isang ngiting hindi umabot sa kanyang mga mata, isang ngiting malamig at mapanganib hinawakan niya ang aking baba nang mariin, hindi masakit pero sapat na para hindi ako makaiwas ng tingin.

"Huwag mong subukan na magsinungaling sa akin, maliit na bulaklak nakita ko ang anino mo nakita ko ang takot sa iyong mga mata. At sa mundong ginagalawan ko ang mga nakakakita ng hindi dapat nakikita ay hindi pinapayagang magkwento"

Nanlamig ang buong katawan ko ito na ba ang katapusan ko? Matatapos ba ang buhay ko dito sa madilim na eskinita dahil lang napadaan ako sa maling oras at maling lugar? Napaisip ako sa aking kapatid sa aking tindahan sa lahat ng mga pangarap na hindi ko pa nagagawa ang luha ay nagsimulang mamuo sa aking mga mata, ngunit pinilit kong pigilan ito ayokong makita niyang ganito ako kahina.

Tila nakita niya ang takot na pilit kong itinatago binitawan niya ang aking baba at umatras nang isang hakbang, isinuksok ang kanyang kamay sa bulsa ng kanyang amerikana tumingin siya sa kanyang tauhan na nakatayo sa dulo ng eskinita, pagkatapos ay ibinalik ang tingin sa akin.

"May dalawang pagpipilian ka" simula niya, ang bawat salita ay malinaw at mariin na parang batong inilalagay sa ibabaw ng mesa. "Pumili ka nang mabuti, dahil ang desisyong gagawin mo ngayon ang magtatakda kung mabubuhay ka pa hanggang bukas ng umaga."

Huminga ako nang malalim, kahit na ang bawat paghinga ay parang tinik na tumutusok sa aking dibdib. "Ano po ang mga pagpipilian?"

Tinitigan niya ako nang diretso sa mga mata.

"Una," itinaas niya ang isang daliri, "maaari kitang panatilihing tahimik ngayon din walang makakaalam walang maghahanap sa iyo matatapos ang lahat sa gabing ito, at ang pangalan mo ay mawawala na parang bula walang magiging bakas na ikaw ay naging bahagi ng mundong ito."

Napalunok ako, at hindi ko napigilan ang pagtulo ng isang luha mula sa aking mata. Ito ang kamatayan. Ito ang katapusan. "At... at ang pangalawa?"

Tila naghintay siya ng sandali bago sumagot, na parang sinusuri kung handa ba akong makinig sa kung anong alok niya.

"Ang pangalawa," nagpatuloy siya, "magiging akin ka hindi dahil gusto kita, hindi dahil may pagtingin ako sa iyo kailangan kita sa ngayon, may mga kalaban akong naghihintay lamang na magkamali ako may mga tao sa loob mismo ng aking organisasyon na nagtutulungan pabagsakin ako kung magkakaroon ako ng asawa isang babae na kilala, respetado, at inosente magbibigay ito sa akin ng imahe ng katatagan at pagiging pamilyadong tao nagiging takip ka magiging alibi ko magiging harap ko sa mundo habang tinatapos ko ang mga gawaing kailangang gawin."

Napakurap ako, hindi makapaniwala sa naririnig ko. "Asawa po? Magpapanggap po ba ako?"

"Sa simula, oo. Pero sa harap ng lahat ng pamilya ko, ng mga kaaway ko, ng buong mund ikaw ang asawa ko at kailangan mong gampanan ang papel na iyon nang perpekto walang pagkakamali walang pag-aalinlangan. Sa loob ng isang taon, mananatili ka sa aking bahay, sasama sa mga okasyon, at magiging Mrs. D'Amico sa paningin ng lahat. Kapalit nito..." tumigil siya sandali, "...ligtas ka ligtas ang pamilya mo walang gagalaw sa inyo at sa pagtatapos ng kontrata isang taon mula ngayon bibigyan kita ng sapat na salapi para mabuhay ka at ang pamilya mo nang maayos habang-buhay mapapalawak mo ang tindahan mo, mapagtatapos mo ang pag-aaral ng kapatid mo, at hindi mo na kailangang mag-alala tungkol sa pera kailanman."

Ang alok ay nakakatakot ngunit nakakaakit din kaligtasan kapalit ng isang taong pagpapanggap sa piling ng lalaking kinatatakutan ng lahat ngunit alam ko rin ang kabilang panig kung gagawa ako ng mali, kung magkakamali ako, hindi lang ang sarili ko ang mapapahamak.

"At kung tatanggi ako?" tanong ko, kahit na alam ko na ang sagot.

Lumapit siya ulit, ang kanyang mukha ay ilang pulgada lamang ang layo sa akin ang kanyang amoy mamahaling pabango na may halong usok at bakal ay napuno ang aking pandama.

"Kung tatanggi ka hindi ka makakauwi sa pamilya mo ngayong gabi at ang munting tindahan ng bulaklak na mahalaga sa iyo mawawala rin ito walang makakapigil sa akin kaya pumili ka, Lia. Buhay at kinabukasan ng pamilya mo o ang katapusan ng lahat."

Ang pagpili ay parang pagitan ng apoy at malalim na dagat pero alam ko na ang sagot hindi pa ako handang mamatay. May mga taong umaasa sa akin kung tatanggi ako, hindi lang ako ang mawawala mawawala rin ang pag-asa nila.

Tumingin ako sa kanyang mga mata mga matang punong-puno ng dilim, misteryo, at kapangyarihan na hindi ko kayang labanan huminga ako nang malalim, pinunasan ang aking luha, at tumango.

"Sige," bulong ko, ang boses ko ay mahina ngunit matatag. "Tinatanggap ko ang pangalawang pagpipilian."

Isang mabilis na pagbabago ang dumaan sa kanyang mukha halos hindi mapapansin, ngunit naramdaman ko ito. Isang pagkilala na hindi ako sumuko nang madali. Inabot niya ang kanyang kamay malamig, matigas, ngunit matatag at inilahad ito sa akin.

"Mula sa sandaling ito na hawakan mo ang kamay ko," sabi niya nang seryoso, "ikaw ay pag-aari ko ang bawat galaw mo, bawat salita mo, bawat desisyon mo dadaan muna sa akin huwag kang magtitiwala sa kahit sino maliban sa akin at huwag mong kalilimutan sa mundong ito, ang pinakamapanganib na bagay ay hindi ang mga kaaway sa labas kundi ang pagtitiwala sa maling tao. Lalo na sa akin."

Dahan-dahan kong inabot ang kanyang kamay nang magdikit ang aming mga palad, naramdaman ko ang isang pagsusumpaan na hindi nakasulat sa papel. Isang kasunduan na magbabago sa takbo ng aming mga buhay.

"Hindi ko po kakalimutan," sagot ko. "Handa na po ako."

Hinila niya ako nang bahagya patungo sa kanyang itim na sasakyang nakaparada sa dulo ng kalsada. Nang sumakay kami at sumara ang p***o, parang isinara ko na rin ang p***o sa aking dating buhay tumingin ako sa labas ng bintana habang paalis ang sasakyan, at nakita kong unti-unting nawawala ang liwanag ng aking dating mundo.

Sa tabi ko, tahimik si Rocco, nakatingin sa madilim na kalsada sa harap namin hindi ko alam kung ano ang naghihintay sa akin sa kanyang mundo ang alam ko lang  pumasok ako sa isang mundong puno ng lihim, panganib, at mga patalim na nakatanim sa dilim at ang tanging sandata na mayroon ako ay ang aking katapatan at ang pag-asang balang araw, makakalaya rin ako mula sa lalaking kinatatakutan ng lahat at mula sa pusong baka sa huli, siya pa ang mananakaw nito sa akin.

 TO BE CONTINUE