BÖLÜM 4

Dane

Ben ölçülerini alırken far tutulmuş tavşan gibi donup kalmıştı. Sandığımdan da ufak tefekti. Neredeyse bir deri bir kemik kalmıştı. Ellerimi biraz daha yukarı kaydırsam dışarı fırlayan bütün kaburgalarını hissedebilirdim. Onu bu durumda görmek beni kahretti. Güçlü olmalıydı. Kudretli olmalıydı. Damarlarında Alfa kanı dolaşıyordu.

Onu ölçerken yüzünü buruşturduğunu da gördüm. Bu korku değildi, acıydı. O bol hizmetçi elbisesinin altında bir şey saklıyordu.

"Bir şey söylemek istediğini biliyorum, o yüzden söyle gitsin. Trey'in kafana kazıdığı zırvalarla ilgilenmiyorum. Birinin sana soru sormasını beklemek zorunda değilsin. İstediğini söylemekte özgürsün. Yaralı mısın?"

"Hayır."

Yalan söylüyordu. Bunu hissedebiliyordum.

Cevabını desteklercesine başını salladı. O sırada siyah saçlarından bir tutam tokasından kurtulup yüzüne düştü.

Neah, çözülmesi zor bir kız olacaktı. Aç bırakılarak geçen bir hayat onu kendini korumaya fazlasıyla alıştırmıştı. Trey'e ona yaptıklarının bedelini ödetecektim.

"Bir şey söylemen gerekiyor, Neah. Zihnini okuyamam. Seni mühürlediğimde en azından ne hissettiğini bileceğim."

"Beni mühürlemek mi?"

Gözlerinin daha fazla büyüyebileceğini sanmıyordum.

"Evet, seni mühürleyeceğim."

Bu fikir karşısında tamamen afallamıştı. Pembe dudakları hafifçe aralandı ve bana bakmaya devam etti.

Bildiğini sanmıştım. Bu kadar gönüllü gelmesinin sebebinin bu olduğunu düşünmüştüm. Beta'm, onu gelinim olarak istediğimden emin olup olmadığımı sorup durmuştu. Tuhaf bir kokusu olduğuna hiç şüphe yoktu ama beni ona çeken bir şey de vardı. Onu ilk gördüğümde gözlerimi ondan alamamıştım. Kurdum Aero da onun için deliye dönüyordu. Gerçi onun hakkında tek kelime etmemişti. Dün onu eve getirmediğim için hâlâ bana bozuktu.

"Siz... Beni buraya mühürlemek için mi getirdiniz?"

Bir adım geri attı ve mutfak adasına çarptı. Hafifçe yüzünü buruşturdu ve acısını hemen gizleyip yüzünü gevşetti.

"Trey sözleşmeyi okuma zahmetine girseydi, senin kölem değil, gelinim olacağını görürdü. Ayrıca kendisi ya da o akıl almaz derecede aptal eşi bundan sonra sana bir şey yapmaya kalkarsa, o sürünün benim, daha doğrusu senin olacağını da okumuş olurdu. Ben seni hiç satın almadım, Neah. Sen zaten en başından beri bana aittin."

"Ben bir katilim." diye fısıldadı. "Sizin gibi biri neden beni gelini olarak istesin?"

'Kan.' diye hırladı Aero, düşüncelerimi bölerek.

Bakışlarımı onun bol elbisesine indirdim. Ellerimi beline sardığım yerde bir kan lekesi belirmişti.

"Bu ne? Yaralı mısın?" diye sordum. Ona neredeyse hiç dokunmamıştım bile.

Eliyle lekeyi kapattı. "Bir şey değil. Sadece sürekli bir yerlere çarptığım için açılıp duran bir kesik. Orada olduğunu unutuyorum."

Unutmak mı? Bir yarayı nasıl unutabilirdi?

'Neden iyileşmiyor?' Aero'nun paniğini hissedebiliyordum. 'Bizimle olalı iki saat bile olmadı ve şimdiden bir tür yarası var.' Onu koruma arzusu çok güçlüydü.

Yetileri bağlandığı için iyileşemediği aklıma gelmemişti. Bu bağı çözebilecek birini bulmam gerekecekti, hem de hemen.

"Göster bana!"

"İyiyim." diye mırıldandı.

Bu cümleyi duymaktan şimdiden bıkmıştım.

"Bu bir seçenek değil." dedim. "Eğer bana göstermezsen, bakmanın bir yolunu kendim bulmak zorunda kalacağım."

Kalbi bir anlığına tekledi. Mutfağa bakındı. "Daha... daha mahrem bir yere gidebilir miyiz?"

"Mahrem mi?" Böyle şeyleri hiç umursamazdım. Hangi Kurt umursardı ki?

Başını hafifçe salladı ama hâlâ bakışlarını benden kaçırıyordu. Sanki doğrudan gözlerime bakmaktan korkuyordu.

'Ofis.' dedi Aero.

'Ben de onu önerecektim zaten!' diye çıkıştım Aero'ya. Zihnimin karanlık bir köşesine çekilirken gözlerini devirdiğini hissettim.

"Bu taraftan." Kapıyı işaret ettim.

Neah beni bekledi ve hemen arkamdan geldi. Kan kokusu giderek güçleniyordu. Bu sadece küçük bir kesikten fazlasıydı. Bunu zaten biliyordum.

***

Ofiste uzaktan kumandaya bastım ve jaluziler inerek güneş ışığını kesti. Neah tereddüt etti. Sonra yavaşça elbisesinin düğmelerini açmaya başladı, ancak sadece büyük kan lekesinin olduğu yere kadar açtı. Geri kalanını benden saklı tutuyordu.

Elbiseyi kenara çekti. Yara yaklaşık on santim uzunluğundaydı ve şimdiden epey enfeksiyon kapmıştı.

"Gördünüz mü, iyiyim." diye fısıldadı.

"Bunu söylemeyi bırakmalısın."

Sustu ve düğmeleri yeniden iliklemeye başladı.

"Hayır." diyerek ellerini tuttum, başka bir morluk çarpmıştı gözüme. "Diğerlerini de görmeme izin ver."

Ona bir seçim hakkı vermedim.

Parmaklarım elbisenin kalan düğmelerini koparırken nefesi kesildi.

Üzerindeki sporcu sütyeni de iç çamaşırı da yıpranmış hâldeydi. Ama asıl ilgilendiğim şey morluklardı. Her yeri mosmordu, kırbaçlardan kalma izler vardı. Kalça kemikleri ve kaburgaları da dışarı çıkmıştı.

Onu döndürüp elbiseyi üzerinden çekince, sırtının da aynı durumda olduğunu gördüm. Ancak ilginç bir şekilde, göğsünün üzerinde ve uyluklarının altında hiçbir şey yoktu. Kolları da tamamen yarasızdı.

Birinin böyle bir şey yapması için tek bir sebebi olabilirdi. Ya o kişiye yaptıklarını saklamak ya da dışarıya karşı görüntüyü korumak. Misafirlerin görmesini istemiyorlardı. Daha da önemlisi, toplantının bir ay öncesinden ayarlandığını hesaba katarsak, benim görmemi istemiyorlardı.

Elbisesini düzelterek ince bedenine sıkıca sardı.

"Bir doktora görünmen gerekiyor."

"Bu..." Yüzümdeki öfkeyi görünce sözü yarım kaldı. "Eninde sonunda hep iyileşir."

"Bunu Trey mi yaptı?" diye sordum, dişlerimi sıkarak. Elimle bedenini işaret ettim.

Mavi gözlerini yere indirdi.

"Cassandra?"

Hâlâ cevap vermedi.

"Trey'in peşinde dolaşan o pislik mi? Üçü birden mi?"

Elbiseyi bedenine daha da sıkı sardı ve sessizce başını salladı. Elini yüzüne götürdü, yanağına dokunup kaçan bir gözyaşını sildi.

"Başka biri var mı?"

"Sürü." diye fısıldadı.

'Hepsini öldüreceğim.' diye hırladı Aero.

Sıraya girmesi gerekecekti.

"Anne babana yaptığın iddia edilen şey yüzünden mi?"

Başını salladı.

"Bundan senin sorumlu olduğuna inanmıyorum."

Başını bana doğru kaldırdı. Gözleri sonunda benimkileri bulduğunda kaşları çatıldı. "Kurtboğan Kanı yüzünden mi?"