Kalpsiz Alfa'nın Biricik Luna'sı

Avery’nin Bakış Açısı

Bu gece, ilk Çiftleşme Günü'müzde, erkek arkadaşım Ryan ile ilk kez birlikte olmayı kabul etmiştim.

Odasının kapısını hızla açtığımda, onu tam da hayal ettiğim gibi çıplak ve son derece çekici bir halde gördüm.

Ama üzerinde başka bir kadın vardı.

Üvey kız kardeşim Zara.

"Ne oluyor..." Kapı eşiğinde donakaldım.

Zara, yüzü bana dönük şekilde Ryan'ın üzerine tünemiş durumdaydı. Beni fark ettiğinde sırıttı, inledi ve başını eğip Ryan'ın boynunu hafifçe ısırdı.

"Ah evet. Tam da böyle!" diye fısıldadı kulağına doğru soluyarak. Ryan homurdandı, onu havaya kaldırıp altına alacak şekilde ters döndü.

Midem altüst olmuştu. Kusacak gibi hissettim.

Sonra Ryan beni fark etti ve donup kaldı. "Avery," diye nefes nefese fısıldadı.

Suçluluk duygusu yüzüne vurdu ama elleri hâlâ Zara’nın kalçalarındaydı. Odada bir anlık ölüm sessizliği hüküm sürdü.

"Zara ile benim kader eşi olduğumuz ortaya çıktı." Ryan’ın bu sözleri kalbime bir balyoz gibi indi.

Kader Eşi.

Çiftleşme Günlerinde, 19 yaşını doldurmuş kurt adamlar kader eşlerinin kokusunu alıp onları tanıyabilirlerdi.

Kader eşleri arasındaki çekim karşı konulamazdı. Sadece uzaktan birbirlerinin kokusunu alarak bile birbirlerini kızgınlık dönemine sokabilirlerdi. Kader eşleri birbirlerini bulduklarında, birleşip birbirlerini mühürlerler ve tüm hayatları boyunca sürecek, birbirine dolanmış o güçlü çekim bağını kurarlardı.

Bir kader eşine karşı koymanın tek yolu, onunla karşılaşmadan önce seçtiğin bir eşi mühürlemekti. Ryan ve benim bu gece, ilk Çiftleşme Günü'müzde yapmak istediğimiz şey tam olarak buydu.

Benim kader eşimin asla olmayacağını biliyordum çünkü kurdum hâlâ uykudaydı. Herkes kurduna dönüşmeye ve onunla zihinsel olarak iletişim kurmaya başladığında, bende hiçbir hareket olmamıştı.

Yine de kurdumun zihnimin derinliklerinde bir yerde olduğunu hissedebiliyordum. Kimse söylediğime inanmadığı için bu durum, başta kız kardeşim Zara'nın küçük grubu olmak üzere bana zorbalık yapanlar arasında bir alay konusu haline gelmişti.

"Kurtsuz ucube."

"Zavallı insan yalancı."

İçimde bir kurt olmadan geri savaşamayacak kadar zayıf olduğuma inanarak bu sözleri doğrudan yüzüme söylerlerdi.

Yine de ben, Alfa varisi olan Ryan ile birlikteydim. Beni korumak için elinden geleni yapıyordu; ikimiz de birlikte olmamız gerektiğine inanıyorduk.

Bu yüzden bu gece, Çiftleşme Günü'nde, Ryan ve ben birleşip birbirimizi mühürlemeyi planlamıştık, böylece beni sonsuza dek koruyabilecekti.

O, hayatımdaki tek ışık kaynağı olmuştu.

Ama şimdi Zara tarafından elimden alınmıştı.

Ay Tanrıçası bana bunu nasıl reva görebilirdi?

"Zara’yı mı seçiyorsun? Onun bana ne kadar uzun zamandır zorbalık yaptığını bile bile mi?" Boğazıma bir hıçkırık düğümlendi ama onun dışarı çıkmasına izin vermedim.

Onun gözlerinin içine bakarken sesimin titremesinden nefret ediyordum. Hayatımın aşkı olduğunu düşündüğüm adamın gözlerinin içine... Bu gece kendimi teslim edeceğim adamın gözlerine.

Bu özel günü kutlamak için montumun altına seksi iç çamaşırları giymiştim.

Ryan özür dilemek istermiş gibi görünüyordu. Yakışıklı yüzünden kısa bir pişmanlık ifadesi geçti.

Zara kolunu Ryan’ın boynuna doladı ve onu kendine doğru çekti. Yatağın üzerinden bana küçümseyen bir sırıtış gönderdi.

Ryan çenesini sıktı. “Ruh eşleri birbirlerini daha güçlü yapar, Avery.”

“Yani senin için hiçbir şey miydim ben?” Hıçkırığım sonunda kontrolden çıktı.

“Ave…” Ryan’ın yüzü yumuşadı. Zara’dan uzaklaşmaya çalışırken elini bana doğru uzattı.

Ama Zara hemen uzanıp Ryan’ın elini tuttu ve parmaklarını onunkilere geçirdi. Böylece onun hareketini durdurdu. Koyu kirpiklerinin altından bana memnuniyetle parlayan gözlerle baktı.

“Ryan, çiftleşme günü ruh eşinle en güçlü Alfa varisini dünyaya getirmek için en uygun zamandır…” dedi ve çıplak bedenini ona doğru kıvırdı.

Ryan yutkundu. Sonra tekrar eğilip yüzünü Zara’nın boynuna gömdü.

Gözlerinde kurdunun sarı parıltısını görebiliyordum. Bana yeniden baktığında tanıdığım adam artık yoktu. Geriye sadece soğukluk kalmıştı.

“Defol git, insan,” diye hırladı Ryan’ın kurdu.

Gözyaşları yüzümden durmadan akıyordu. Hıçkırıklarımı bastırmaya çalışarak dışarı fırladım ve eski ormana açılan gizli patikalarda koşmaya başladım.

Nereye gidebilirdim ki?

Güvende olduğunu bildiğim tek bir yer vardı. Kendimi iyileştirmeye ihtiyaç duyduğumda hep gittiğim yer.

Ormanın içinde saklı, sessiz küçük bir gölet.

Ay ışığının altında su hafifçe parıldıyordu. Dizlerimi göğsüme çekip göletin kenarına oturdum. Altımdaki serin yosunun taşıdığım yükü biraz olsun hafifletmesine izin verdim.

Boğazımı dolduran gözyaşları yüzünden nefes alışımın hırıltılı sesini duyabiliyordum.

Yavaş yavaş gecenin sesleri etrafımı sardı. Ağaçların arasından geçen rüzgâr… Toprağın üstünde hışırdayan yapraklar…

Sonra farklı bir ses duydum. Daha karanlık, daha uğursuz bir ses.

Uzaktan gelen kurt ulumaları.

Elbette. Bu gece Dolunay Çiftleşme Ayı’ydı. Sürgün kurt sürüleri, özellikle eşi olmayan kurtlar, bu gecede çok daha huzursuz olurdu.

Burada beni birinin bulması düşük bir ihtimaldi ama burası tamamen güvenli de değildi. Sürü kasabasına geri dönmem gerekiyordu.

Gözyaşlarımı kolumla sildim ve ayağa kalkmak üzereydim ki bir koku aldım.

Baştan çıkarıcıydı.

Sarhoş edici derecede güzeldi.

Omurgamın dibinden parmak uçlarıma kadar bedenimin içinde sıcak bir dalga yayıldı. Arzu bedenime sertçe çarptı. Üzerimden akıp geçti ve beni nefessiz bıraktı.

Bu da neydi?

Derin bir nefes daha aldım. O şey her neyse, daha fazlasını istiyordum.

Bedenim onu her zerresiyle arzuluyordu.

O bulanık ve dikkat dağıtan hissin içinde kaybolmuşken bir anda bunun… çiftleşme dürtüsü olabileceğini fark ettim.

Ama bu nasıl mümkün olabilirdi?

Kurdumun uykuda olduğunu sanıyordum.

Her ne olursa olsun, şimdi eve dönmem gerekiyordu.

Yakında bir tehlike vardı ve bu çiftleşme dürtüsünü paylaşabileceğim bir eşim artık yoktu. Seçilmiş bir eş bile.

Başımı sallayıp o baş döndürücü hissi dağıtmaya çalıştım. Ayağa kalkmayı başarıp eve doğru yürümeye başladım ama o sarhoş edici koku bana doğru gelmeye devam etti. Sanki biri koşarak bana yaklaşıyordu.

Çiftleşme dürtüsünü tetikleyen şey bu muydu?

“Delikanlılar, bakın burada ne bulduk,” diye alçak bir ses aniden ağaçların arasından yankılandı. “Çiftleşme dürtüsüne girmiş bir dişi kurt.”

Açıklığa çıkan adama dönüp baktım. Uzun ve ince yapılıydı. Yüzü birkaç günlük kirli sakalla kaplıydı.

Ağaçların arasından başka yabancılar da çıktı. Üzerlerinde yıpranmış kotlar ve deri kıyafetler vardı. Kemerlerinden bıçaklar ve ağlar sarkıyordu.

Ter kokuyorlardı. Bu koku, biraz önce aldığım o baş döndürücü kokuyu neredeyse bastırıyordu.

Bunlar sürgün kurt olmalıydı!

Bunu fark ettiğim anda dehşete kapıldım.

“Bir şey mi arıyorsun, güzelim?” Adamın karanlıkta parlayan dişleri göründü. Gözlerinin yerindeyse koyu gölgeler vardı.

“Hayır, ben gidiyordum zaten.” Sesimin titrediğini duyabiliyordum.

“Neden gidiyorsun?” Adam derin bir nefes çekip havayı kokladı. “Bir eş arıyorsan...” dedi anlamlı bir şekilde. “Ve kesinlikle öyle kokuyorsun ki… sana yardım etmeye istekli birkaç genç delikanlımız olduğuna eminim, değil mi çocuklar?”

Etrafımdan onay mırıltıları yükseldi. Artık arkamda yayılıyor, kaçış yolumu kapatıyorlardı.

“B-Benden u-uzak durun,” diye hırlamaya çalıştım. “S-Sizi istemiyorum!”

Başka bir adam kahkaha attı. “Görünüşe bakılırsa ateşli bir tane bulmuşuz, çocuklar.”

Adam aniden üzerime atıldı. Parmaklarının montumun kenarını yakaladığını hissettim. Beni sertçe kendine doğru çekti.

Bana dokunmaya çalıştığı anda gözlerim yaşlarla doldu.

“ONU RAHAT BIRAKIN!”

Bir ses gökyüzünü yaran gök gürültüsü gibi havada patladı.

Çiftleşme dürtümü tetikleyen o sarhoş edici koku anında etrafımı sardı.