LOGINAuthor's POVAng kanyang mga hininga ay napunit mula sa kanya habang tumatakbo siya sa pasilyo, habang ang bodyguard ay nahihirapang makasabay habang nangunguna sa daan.Nakarating siya sa kanyang pinto at hindi huminto, itinulak niya ito nang nakabukas gamit ang isang desperadong lakas.Ang kanyang mga mata ay naghanap sa kwarto nang ligaw… hanggang sa mahanap niya siya.Si Aria ay nakaupo sa kama ng ospital, maputla, pagod, habang ang doktor ay dahan-dahang hinihila ang walang lamang IV tube mula sa kanyang kamay.Isang maliit na daing ang tumakas sa kanya nang dumulas ang karayom palabas.Iyon lang ang kailangan.Tinawid ni Vincent ang kwarto sa iisang hanay ng malalaki at matatalas na hakbang, isinasara ang distansya sa loob ng ilang segundo.Inilagay ng doktor ang isang cotton pad laban sa kamay ni Aria at ibinalot ang isang maliit na bandahi sa palibot nito. Nagbigay siya ng isang malambot na ngiti kay Aria at humakbang sa tabi para umalis.Nakarating si Vincent sa kanya at hini
Author's POVBalaan: Pagpapasakit / TortureAng amoy ng dugo ay umahon sa silid nang napakalalim na naramdaman itong buhay, makapal, tulad ng bakal, at nakakapit sa hangin.Ang nanginginig na paghinga ay umaalingawngaw sa kadiliman ng silid—ang uri ng hininga na ibinibigay ng isang katawan kapag ito ay nasa gitna ng buhay at kamatayan.Nakahiga siya sa malamig na sahig, walang damit mula ulo hanggang paa, bawat piraso ng damit ay napunit noong panahon ng pagpapahirap. Ang kanyang balat ay isang mapa ng karahasan: mga pasa na namumukadkad sa kulay ube, mga hiwa na nakatatak nang malalim, at natuyong dugo na matigas laban sa kanyang balat.Ang kanyang mga daliri… Wala na ang mga ito.Bawat isa ay binunot.Ang raw at punit na laman ay nanginginig sa bawat mahinang paghinga, at ang mga patak ng dugo ay tahimik na dumudulas mula sa mga ito.Halos patay na siya, nakakulong lamang sa pagitan ng dalawang mundo.Ang mga hakbang ay umaalingawngaw sa basement, mabagal at mabigat.Ang katawan sa
Author's POVBago pa may makasagot sa kahit sino, ang pinto ay marahas na bumukas.At naroon siya.Nakatayo si Vincent sa pintuan—wasak, sugatan, at bahagyang naipapanatili ang sarili na nakatayo.Isang makapal na bandahi ang nakabalot sa palibot ng kanyang ulo.Ang kanyang buhok ay magulo, nakadikit sa kanyang noo dahil sa pawis.Ang kanyang kanang kamay ay natatakpan ng semento, ang puting ibabaw ay may mantsa ng natuyong dugo.Ang kanyang kaliwang braso ay nakabitbit nang matigas sa isang sling.Mukha siyang isang taong ginapang ang sarili sa impyerno para lamang makarating sa kanya.Sa likod niya, isang junior doctor ang nagmadaling pumasok, naghahabol ng hininga.“Sir, pakiusap! Katatapos niyo lang pong magising mula sa kritikal na kalagayan!” sigaw ng staff boy, humahawak sa mga tubo.“Hindi kayo pwedeng tumakbo nang ganito! Hinila niyo ang IV pin at nagdudugo na naman ang kamay niyo, pakiusap tumigil kayo!”Ngunit hindi man lang tumingin si Vincent sa kanya.Ang kanyang mga mat
Author's POVAng ospital ay nasa gitna ng kaguluhan, ang mga nars ay tumatakbo pabalik-balik, at bawat segundo ay naramdamang nakabitin sa isang manipis, nanginginig na sinturon.Ang hangin ay may amoy ng gamot, takot, at pawis. Napakaraming buhay ang nakikipaglaban para manatiling buhay nang sabay-sabay.Ang mga pinto ng surgical room ay marahas na bumukas.Isang doktor ang humakbang palabas, ang kanyang mukha ay nawalan ng kulay, ang noo ay nagpapatak ng pawis. Ang kanyang paghinga ay matindi na parang lumabas lang siya mula sa isang digmaan. Hinila niya ang kanyang mga guantes gamit ang nanginginig na mga daliri habang si Adrian ay nagmamadali patungo sa kanya.“Doktor… maayos lang ba ang lahat?” tanong niya, hindi matatag ang boses.“Ginoong Adrian… napakakumplikado po.”Ang kanyang boses ay nabasag sa pagod. “Uminom siya ng gamot na nagpabagal sa tibok ng puso ng sanggol… at ngayon ang bata ay hindi na sumasagot.”Ang mukha ni Adrian ay namutla.Nagpatuloy ang doktor, ang kanyang
Author's POVAng kanyang kamay ay ibinalot sa kanyang bukung-bukong habang ginagalad niya siya sa magaspang na rooftop.Ang kanyang pagsubok na palayain ang sarili ay nag-iwan sa kanyang mga kamay na nagkagasgas laban sa malamig na semento, nag-iiwan ng mga bakas ng nabasag na tisyu mula sa kanyang mga kamay at dugo.Sumisipa siya, nagkakamot, nakikipaglaban para palayain ang sarili, ngunit ang hawak nito ay bakal, ang lakas nito ay napakahimangis.Pagkatapos ay bigla siya nitong binitiwan. Ang kanyang katawan ay napatid, bumabagsak nang matindi laban sa lupa. Ang epekto ay nagpadala ng isang matalas, nakakabulag na sakit na pumutok paitaas sa kanyang mga binti.Isang iyak ang pumunit sa kanyang lalamunan bago pa niya ito mapigilan.Sinubukan niyang gumapang pabalik, ang kanyang mga palad ay nag-iiwan ng bakas ng dugo habang humahampas nang matindi laban sa semento, hanggang sa ang kanyang likod ay bumagsak laban sa pader.Ang kanyang hininga ay nanginginig, ang mga luha ay dumadaloy
Author's POVAng mga salita ay umaalingawngaw sa kanyang isip tulad ng isang sumpa. Ang kanyang mga tuhod ay nanginginig habang ang kanyang lalamunan ay nasusunog sa mga emosyon—mainit, ngunit hindi siya nagpadala ng kahit isang tunog mula sa kanyang bibig.Ang ngiti ni Nisha ay lumawak sa katahimikan; laging nag-e-enjoy siyang panoorin ang lakas ng iba na nababasag.Ang mga luha ni Aria ay dumulas pababa, ngunit sa ilalim ng takot, may isang bagay—galit na nagpapakulo nang mainit.Lumapit si Ritik nang mas malapit, ang kanyang anino ay lumalamon sa kanyang nanginginig na katawan. “Tanga ka,” asik niya, mahigpit ang panga. “Bwisit na bwisit na ako sa 'yo. Hindi ko makita kung ano ang nakita ng bastardong si Vincent sa 'yo.”Naglabas siya ng isang mababa at keuweltang tawa, ang kanyang mga mata ay tumatakbo sa kanya na parang basura siya. “Baka lang napakasama ng lasa niya.”Sa tabi niya, si Nisha ay ngumisi. “Ganiyan din ang naiisip ko,” ibinulong niya.Ang mga labi ni Ritik ay kumurb







