Chapter 7: Welcome Home, Princess

Lumipas ang ilang araw matapos lumabas ang DNA test.

Opisyal nang kinilala ni Adrian si Lily bilang kanyang anak.

Pero kahit ganoon, hindi pa rin alam ng publiko ang buong katotohanan. Tanging ang pamilya Montenegro, si Claire, at ang personal doctor lamang ang nakakaalam ng resulta.

Ayaw ni Adrian na maging sentro ng tsismis ang anak niya.

Gusto niyang protektahan si Lily sa anumang kapahamakan.

⸻

Maagang nagising si Lily.

Masaya itong tumatakbo sa sala habang yakap ang paborito niyang teddy bear.

“Mommy!”

Lumabas si Sophia mula sa kusina.

“Bakit ang aga mong gising?”

Ngumiti nang malaki ang bata.

“Excited po ako!”

“Bakit?”

“Sabi ni Daddy, susunduin niya tayo ngayon.”

Napangiti si Sophia, pero may halong kaba.

Kagabi, tumawag si Adrian.

May gusto raw itong ipakita sa kanilang mag-ina.

Hindi sinabi kung saan.

Hindi rin sinabi kung ano.

⸻

Eksaktong alas-nuwebe ng umaga, huminto ang isang itim na luxury SUV sa harap ng apartment.

Pagbukas ng pinto, bumaba si Adrian.

Simple lang ang suot niya ngayon—white polo, dark jeans, at sneakers.

Hindi siya mukhang CEO.

Mas mukha siyang isang ordinaryong ama na susundo sa kanyang pamilya.

Pagkakita ni Lily, agad itong tumakbo.

“Daddy!”

Agad siyang yumuko at sinalo ang anak sa isang mahigpit na yakap.

“Good morning, Princess.”

Napangiti si Lily.

“Good morning po!”

Lumapit naman si Sophia.

“Good morning.”

“Morning.”

Sandaling nagkatitigan ang dalawa.

Hindi pa rin sila sanay sa bagong sitwasyon.

Pero pareho nilang alam na ginagawa nila ito para kay Lily.

⸻

Habang nasa biyahe…

Panay ang kuwento ni Lily.

“Daddy!”

“Alam mo po ba, perfect ako sa spelling!”

“Really?”

“Yes!”

“What was the hardest word?”

“Butterfly!”

Napatawa si Adrian.

“And you spelled it correctly?”

“Of course!”

“Proud ako sa’yo.”

Biglang ngumiti nang malaki si Lily.

Napansin iyon ni Sophia.

Noon lang niya nakita ang anak na ganoon kasaya.

⸻

Makalipas ang halos isang oras…

Huminto ang sasakyan sa harap ng isang napakalaking gate.

Nanlaki ang mga mata ni Lily.

“Wooow!”

“Castle po ba ’yan?”

Napatawa si Adrian.

“No.”

“It’s our home.”

“Our?”

Napatingin ang bata kay Sophia.

“Mommy?”

Tahimik lang si Sophia.

Hindi niya alam na dito pala sila pupunta.

Unti-unting bumukas ang malaking gate.

Pagpasok ng sasakyan…

Mas lalo pang nanlaki ang mga mata ni Lily.

May napakalawak na hardin.

May fountain sa gitna.

May playground.

May swimming pool.

At isang napakalaking mansion.

“Daddy…”

“Ang laki…”

Ngumiti si Adrian.

“Do you like it?”

Tumango ang bata.

“Super!”

⸻

Pagbaba nila ng sasakyan…

Nakasalubong nila ang mga kasambahay.

Lahat ay nakapila.

“Good morning, Sir.”

Pagkatapos ay sabay-sabay silang yumuko kina Sophia at Lily.

“Good morning, Ma’am.”

“Good morning, Young Miss.”

Nagulat si Sophia.

“Hindi na kailangan…”

Ngumiti ang head maid.

“Utos po ni Sir Adrian.”

Napatingin siya kay Adrian.

“Why?”

Simple lang ang sagot nito.

“Because you deserve respect.”

Hindi na nakapagsalita si Sophia.

⸻

Habang iniikot ni Adrian si Lily sa mansion…

Parang batang ngayon lang nakakita ng amusement park ang maliit na bata.

“Daddy!”

“May playground!”

“Daddy!”

“May library!”

“Daddy!”

“May movie room!”

Natatawa lang si Adrian.

Lahat ng excitement ni Lily ay tila nakakahawa.

⸻

Huminto sila sa isang kulay pink na pinto.

“Princess.”

“I have a surprise.”

Binuksan niya ang pinto.

Pagkakita ni Lily…

Natulala siya.

Napakaganda ng kwarto.

Pink at white ang theme.

May malaking canopy bed.

May bookshelf.

May art corner.

May stuffed toys.

At may malaking teddy bear na halos kasinlaki niya.

Unti-unting napuno ng luha ang mga mata ni Lily.

“Daddy…”

“Para po sa’kin?”

Tumango si Adrian.

“Yes.”

“Ipinagawa ko ito pagkatapos kong malaman na anak kita.”

Tahimik na tumingin si Lily sa buong kwarto.

Pagkatapos ay tumakbo siya pabalik kay Adrian at mahigpit itong niyakap.

“Thank you…”

“Daddy…”

Napapikit si Adrian habang niyayakap ang anak.

Pakiramdam niya ay unti-unti nang napupuno ang limang taong pagkukulang niya.

⸻

Sa kabilang banda…

Tahimik na naglalakad si Sophia sa hallway ng mansion.

Hindi niya maiwasang maalala ang huli niyang pagpunta rito.

Limang taon na ang nakalipas…

Dito rin siya pinahiya.

Dito rin sinabi sa kanya ni Don Alejandro na hindi siya karapat-dapat para kay Adrian.

Bigla siyang napahinto nang marinig ang isang pamilyar na boses.

“I never expected you’d come back.”

Dahan-dahan siyang napalingon.

Nakatayo si Don Alejandro.

Pareho silang natahimik.

“Good afternoon, Sir.”

Malamig ang tingin ng matanda.

“So…”

“You finally came back.”

Hindi nagpatinag si Sophia.

“Hindi ako bumalik para sa mansion na ito.”

“Bumalik ako dahil kailangan ng anak ko ang kanyang ama.”

Sandaling natahimik ang matanda.

Bago pa siya makasagot…

May isang matinis na boses ang narinig nila mula sa entrance.

“Adrian!”

Lumingon silang lahat.

Isang elegante at magandang babae ang mabilis na pumasok sa mansion.

Nang makita niya si Sophia…

Biglang nagbago ang ekspresyon niya.

Ikaw pala ang babaeng dahilan kung bakit nagbago si Adrian.

Mahigpit niyang kinuyom ang kanyang designer bag.

At sa isip niya, iisa lang ang naging desisyon.

Hindi niya hahayaang mabuo ang pamilyang ito.