The Billionaire's Wrong Wife

Kung may award para sa pinakamahal na desisyon na ginawa ko sa buong buhay ko, sure akong panalo na ako.

Five million pesos.

Iyon ang presyo para maging asawa ng isang lalaking hindi ko pa nakakausap kahit isang beses.

Correction: isang lalaking limang taon nang walang malay.

At ngayon, nakatayo ako sa harap ng kama niya, suot ang wedding ring na hindi naman dapat para sa akin.

“Congratulations, Mrs. Valmores,” bulong ko sa sarili ko. “Nagawa mong mag-asawa nang hindi man lang nakipag-date. Achievement unlocked.”

Tiningnan ko ang lalaking nakahiga sa kama.

Si Adrian Valmores.

Thirty years old. Billionaire heir. Isa sa mga lalaking nakikita ko lang dati sa business articles at online news kapag may bagong property na binili o may charity event na pinuntahan.

Five years ago, naaksidente siya sa kotse. Severe head injury. Coma.

At ngayon, ako ang legal niyang asawa.

“Hindi pa rin ako makapaniwala,” sabi ko.

Walang sagot.

Obviously.

Huminga ako nang malalim at umupo sa sofa sa tabi ng kama. Hindi ko alam kung saan ako magsisimula. Magandang gabi? Welcome back? Sorry, ako ang pinakasalan mo?

Problema ko na iyon kapag nagising siya.

Kung magising siya.

Napatingin ako sa cellphone ko. May tatlong missed calls mula sa ospital.

Lola.

Agad akong tumayo at tinawagan ang number ng nurse na nakausap ko kanina.

“Hello po, Nurse? Si Mara po ito, apo ni Elena Villanueva.”

“Ah, Miss Mara. We were trying to reach you. Your grandmother’s attending physician wants to discuss her treatment plan.”

Nanlamig ang mga kamay ko.

“May nangyari po ba sa kanya?”

“She’s stable for now, but we need to finalize the next steps. Right now, the doctor just left. Please call us back tomorrow as soon as you can.”

Stable for now.

Tatlong salitang kayang magbigay ng pag-asa at takot nang sabay.

“Okay po. Tatawag ako ulit bukas ng umaga. Thank you.”

Pagkababa ko, binuksan ko ang bank app ko.

Walang laman ang account ko. Well, technically, may laman. Pero hindi sapat para sa hospital bills, gamot, at procedure na kailangan ni Lola.

Ang limang milyon na ipinangako sa akin ni Celestine ay hindi pa rin buong naibibigay sa akin. May bahagi ng sarili ko na naghihintay na baka magbago ang isip niya, baka may hidden condition, o baka paggising ko bukas, mare-realize kong sobrang lala lang ng panaginip ko.

Pero hindi panaginip ang wedding ring sa daliri ko.

At hindi rin panaginip ang bayarin ni Lola.

Kaya kahit gusto kong magwala, wala akong choice kundi magpatuloy.

Three days ago, sa isang pribadong lounge sa hotel, unang beses kong nakita si Celestine de Vera.

Actually, unang beses kong nakita ang sarili ko na may mas magandang buhok, mas maayos na balat, at damit na kayang bayaran ang renta ko nang isang taon.

Pagpasok ko sa lounge, napahinto ako.

Nakatayo siya sa tabi ng bintana, nakasuot ng cream-colored dress. Straight ang likod niya, maayos ang tindig, at kahit simpleng paghawak lang sa wineglass ay parang may training.

Ako naman, naka-blouse na nabili ko sa ukay at sapatos na ilang beses ko nang pinagdikit gamit ang rugby.

Pareho ang mukha namin. Parehong pareho to the point na kahit ako eh nalito sa kung sino itong nasa harap ko.

Kung may gumawa ng photocopy machine para sa tao, malamang kami ang resulta.

“Sit down, please,” sabi niya.

Umupo ako. “Wow. Totoo pala. May kamukha talaga akong mayaman.”

Hindi siya natawa.

Okay. Hindi tayo same humor.

“I’m Celestine de Vera.”

“Alam ko. Nag-G****e ako bago pumunta rito. Sorry, habit. Kapag may nag-aalok ng meeting sa hotel, chine-check ko muna kung scammer o serial killer.”

“I’m neither.”

“Good start.”

Inilapag niya ang isang folder sa mesa.

“I’m going to be direct. I need you to marry Adrian Valmores in my place.”

Napakurap ako.

“Sorry, ano?”

“You heard me.”

“Hindi po ako nag-aalok ng wedding package. Baka maling department ang napuntahan ninyo.”

“I’ll pay you five million pesos.”

Natahimik ako.

Five million.

Sa isip ko, agad kong nakita ang hospital bill ni Lola. Ang mga gamot na hindi ko na kailangang hatiin sa kalahati. Ang mga gabing hindi ko na kailangang magkunwaring busog para lang may makain siya.

Pero may isang tanong na hindi mawala sa isip ko.

“Bakit ako?”

“Because we look identical.”

“May mga kamukha kang tao sa mundo. Bakit hindi na lang kayo gumamit ng wig? Mas mura pa.”

“Mara.”

Napatingin ako sa kanya.

Alam niya ang pangalan ko.

Of course. Kung ako nga nag-G****e sa kanya, malamang mas marami siyang alam tungkol sa akin.

“I don’t want to marry a man who has been unconscious for five years,” she said. “And I don’t intend to spend the rest of my life waiting for him.”

“Edi i-cancel ang engagement.”

“It’s more complicated than that.”

“Lahat naman ng problema sinasabing complicated. Usually, pera o pamilya ang ending.”

For the first time, bahagyang nagbago ang ekspresyon niya.

“Both.”

At dito niya inumpisahang ipinaliwanag ang sitwasyon. Ang pamilya ni Adrian ay umaasang matutuloy ang kasal. May business ties ang dalawang pamilya. Kapag umatras siya, magkakaroon ng eskandalo at mawawala sa kanya ang kalayaang matagal na niyang gustong makuha.

Hindi ko lubos na maintindihan ang mundo niya. Sa mundo ko, ang problema ay kung paano magbabayad ng kuryente. Sa mundo niya, problema ang kung sinong lalaki ang hindi niya gustong pakasalan.

Magkaiba kami ng klase ng problema.

Pero pareho kaming may gustong takasan.

“Gusto mong pumalit ako sa ‘yo,” sabi ko. “Gaano katagal?”

“Indefinitely.”

Napatingin ako sa kanya.

“Meaning?”

“Meaning, I won’t be coming back to take my place. You will live as Adrian Valmores’s wife for the foreseeable future. If Adrian remains unconscious, you’ll remain his wife. If he wakes up, you’ll deal with that too.”

“Wait lang. So kahit magising siya, ako pa rin?”

“Yes.”

“Paano kung makilala niya ako?”

“He won’t know the difference if you learn what you need to know.”

“Hindi ako ikaw.”

“Physically, you are close enough. The rest can be learned.”

Napailing ako.

Ang dali niyang sabihin. Parang pinapamemorize lang niya sa akin ang menu sa restaurant.

“May alam ba ang pamilya niya?”

“No.”

“May alam ba ang doktor?”

“No.”

“May alam ba si Adrian?”

She gave me a cold look.

“Mara, he’s been unconscious for five years.”

“Okay. Sorry. Nag-check lang ako kung may surprise guest.”

Hindi pa rin siya natawa.

Ibinukas niya ang folder. Nandoon ang proposed payment, legal documents, at mga kondisyon. Hindi simpleng role-play ang hinihingi niya. Kailangan kong iwan ang dating buhay ko at mamuhay bilang siya. Ang limang milyon ay kabayaran para sa pagkuha ko sa buong buhay na dapat ay kanya.

“May isang condition ako,” sabi ko.

“Go on.”

“Yung pera, kailangan kong magamit para sa treatment ng lola ko. Hindi puwedeng may condition na hindi ko siya puwedeng puntahan o kausapin.”

“Your grandmother’s medical expenses will be covered separately from the five million. You’ll be able to contact the hospital and visit her, provided you arrange it discreetly.”

Tinitigan ko siya. “At kung umatras ako?”

“You can refuse now.”

“At pagkatapos kong pumirma?”

“Then you’ll be expected to honor the agreement.”

Walang pagbabanta sa boses niya. Hindi niya kailangan. Alam naming pareho na ang limang milyon ay sapat para baguhin ang buhay ko, at ang pangangailangan ko sa pera ang pinakamalaking hawak niya sa akin.

“Bakit hindi ka na lang magpakasal sa ibang lalaki?” tanong ko.

“Because Celestine needs to marry Adrian.”

Diretso. Malamig. Walang pag-aalinlangan.

At doon ko naintindihan na hindi ito simpleng pabor. Gusto niyang palitan ang buhay niya ng buhay ko, at ayaw na niyang bumalik.

“Fine,” sabi ko sa wakas. “Pero gusto kong malinaw lahat ng terms. At kapag may nalaman akong puwedeng makapahamak sa akin o sa lola ko, I expect you to tell me.”

“Agreed.”

Hindi ko alam kung bakit, pero mas kinabahan ako sa mabilis niyang pagsang-ayon kaysa kung nakipagtalo pa siya.

At heto ako ngayon, tatlong araw pagkatapos ng meeting na iyon, kasal na sa isang comatose billionaire.

May kumatok sa p***o.

“Mrs. Valmores? Would you like anything before we turn in for the night?”

Isang nurse ang sumilip sa silid.

“I’m fine, thank you,” sagot ko, pilit na ginagaya ang kalmadong tono ni Celestine.

Pagkasara ng p***o, agad akong napahawak sa dibdib ko.

“Grabe. Isang sentence pa lang, pagod na ako.”

Kinuha ko ang cellphone ko at binuksan ang message mula sa hospital billing department. Nandoon ang estimate ng susunod na treatment ni Lola.

Napapikit ako.

Kailangan kong magtagumpay rito. Hindi dahil gusto kong maging mayaman. Hindi dahil gusto kong maging Mrs. Valmores.

Kundi dahil gusto kong makitang makauwi ulit si Lola.

Habang inilalagay ko ang cellphone sa mesa, may napansin akong puting envelope sa ilalim ng p***o.

Walang pangalan.

Walang return address.

Binuksan ko iyon.

May isang litrato sa loob.

Si Adrian, bago ang aksidente, nakatayo sa tabi ng itim niyang kotse.

Sa likod ng litrato, may nakasulat na isang pangungusap.

Celestine, what happened five years ago was not an accident.

Napatitig ako sa mensahe.

Tapos, dahan-dahan akong napalingon kay Adrian.

“Okay,” bulong ko. “Mukhang may bonus level pala itong kasal na ‘to.”

At sa unang gabi ko bilang asawa niya, na-realize kong baka hindi lang pera ang kapalit ng pagpasok ko sa buhay ng mga Valmores.

Baka buhay ko mismo.