Kabanata 0006

Tatlong araw ang nakakaraan buhat ng masangkot sa isang aksidente si Vanessa. At ngayon ang araw ng pagdischarge niya at ngayon rin ang araw na ibibigay ni Seb ang proposal niya para rito. Aalis kasi ng bansa next month kaya kailangan niyang maisaayos ang lahat lahat.

"Sir!" gulat na wika ni Vanessa ng magising siya na nasa tabi niya na ulit si Seb ang daddy ng batang si Evan na naging kaibigan na rin niya.

"Yes! Kung okay ka na. Paki basa ito at kapag okay sayo paki sign na lang." mariing wika ni Seb at inabot sa kamay niya ang documents na kanina lang ay hawak nito. Naguguluhan man pero tinanggap na rin niya.

Binasa niya ang nakasulat. "Hired Nanny for his son Evan ang sasahurin niya ay 50,000 kada buwan plus allowance na 20,000 sa mga necessity niya. Nanlaki ang mga mata ni Vanessa at hindi siya makapaniwala sa kanyang nababasa ngayon.

"Okay ba sayo?" tanong ni Seb.

"Sir, hindi ba masyadong malaki 'to?" tanong ni Vanessa. Ngayon lang siya sasahod ng ganyang kalaki sa lahat ng aging trabaho niya. At kahit nga sa tatlong trabaho niya kada araw. Hindi niya sinahod ang ganyang kalaki kaya para siyang nalula talaga.

"Malaki o kulang? Magsabi ka lang Vanessa at aayusin ko ang kontrata. Kung okay sayo paki sign na at para maiuwi na kita sa bahay." diretsahang wika ni Seb at walang paligoy ligoy. Mas lalong nagulantang si Vanessa sa pinagsasabi nito.

"Sir!" iyon lang nasabi niya at pinirmahan na niya ang kontrata dahil baka magbago pa isip ng boss niya at sayang ang singkwental mil kada buwan.

Pagkatapos niyang pirmahan ang mga documents. Inabot niya agad ito kay Seb at kinuha niya rin.

"Okay, wala ka naman ng ibang gamit na kukunin sa tinutuluyan mo? Nabanggit sa akin ni Evan na sa school ka natuloy. Alam ko matutuwa ang anak ko kapag nalaman niyang ikaw na ang Nanny niya. Sana lang Vanessa gawin mo ng maayos ang trabaho mo. Maliwanag ba?"

Sa dami ng sinabi ng kanyang boss. Tumango lang siya dahil hindi niya naman inintindi talaga dahil nga lula pa din siya sa singkwenta mil na sasahudin niya kada buwan.

Nahihiya rin siya ng alisin ng nurse ang dextrose niya. Nakayuko lang siya dahil hindi naman niya alam kung anong isasagot sa sinabi ng nurse at gusto na lang sana niyang lamunin siya ng lupa ngayon na.

"Ma'am ang swerte mo sa asawa mo. Nang dinala ka dito talagang kita sa mukha niya ang pag-aalala. Alam mo rin na palagi siyang nabisita sayo. Kinikilig na nga kaming lahat dito." kwento ng nurse na parang wala ang boss niya sa loob ng kwarto.

"Nurse, hindi ko siya asawa. Boss ko ho siya." wika niya dahil nahihiya na talaga siya at baka kung ano pang isipin nito sa kanya.

"Ayy! Ganun ba. Sorry, sir." hinging paumanhin ng nurse kay Seb ng lumingon ito.

"Okay lang." sagot ni Seb sabay tawa.

Pero ang nurse hiyang hiya ng maka alis sa kwarto.

Nang sila na lang ang naroon sa loob. Biglang kumabog ang dibdib niya ng paglakas lakas.

"Okay ka na ba? Kung okay ka na tara na at dadaanan pa natin si Evan sa school." ani ni Seb dahil totoo naman at malapit na rin ang uwian ng kanyang anak.

Tumayo na si Vanessa at nauna ng naglakad. Sumunod na lang si Seb sa kanya. Pagdating nila ng elevator. Pinauuna sana niya si Seb. Pero ng marinig niya ang sinabi nito.

"Mauna na kayo sir." ani niya.

"Ladies first." sagot nito.

"Sabi ko nga." bulong niya.

Pumasok na siya sa loob ng elevator at sumunod na si Seb.

Nang pipindutin na niya ang G button meaning ground floor. Naunahan siya ni Seb at nahawakan niya ang kamay nito. Agad niyang inalis dahil para siyang na ground or nakuryente.

Wala lang naman kay Seb iyon at hindi niya napasin.

Pagkababa nila ng ground floor. Nauna siyang lumabas at kumaripas ng lakad. Nakasunod pa rin si Seb sa kanya.

Tinawag lang siya nito ng mali ang pinupuntahan nito.

"Vanessa, nandito ang sasakyan ko."

"Ho?" Natigilan siya sa paglalakad.

"Ang sabi ko nandito ang sasakyan ko sa parking lot. Sumunod ka na lang." ani ni Seb at ganun nga ang kanyang ginawa.

Habang naglalakad si Vanessa. Hindi niya alam kung ano nga bang buhay ang tatahakin niya sa bahay ni Seb kasama ang anak nitong si Evan. Mabait si Evan pero ang daddy kaya nito at ang mga makakasama niya sa bahay ng mga Starch.

"Bahala na nga." usal ni Vanessa ng makasakay sa passenger seat.

Pumasok na rin si Seb sa loob ng sasakyan. At pinasibat ito papalayo ng ospital patungo naman sa school ng kanyang anak. Alam ni Seb na ikakatuwa ni Evan na malamang makakasama na nito ang kaibigan. Lalo na't nasagot ang request nito na tulungan niya ang kaibigan ng kanyang anak. At sure naman si Seb na magiging masaya si Evan kapag malaman mamaya.

Maya maya lang nakarating na sila ng school. Naunang bumaba si Seb pero hindi na sumunod pa si Vanessa. Ayaw niyang may makakita sa kanya at magka issue pa.

Hinintay na lang niya si Evan. Pag baba ni Seb sinundan na lamang niya ng tingin ito.

Hindi rin naman nagtagal. Natanaw na niya ang mag-ama na papalit sa sasakyan. Pagbukas ng pintuan ng passenger. Nanlaki ang mga mata ni Evan ng makita si Vanessa.

"Ate Van? Ikaw ba yan?" gulat ang rumihistro sa mukha ni Evan ng makita siya.

"Oo ako 'to Evan." sagot ni Vanessa.

Pumasok na ito sa loob ng ayain niyang pumasok. Hindi pa rin makapaniwala ang bata na nasa harapan niya si Vanessa.

"Ate Van akala ko kung napaano ka na. Sabi sabi kasi nila naaksidente ka. Grabe ang lungkot ko ng di kita makita.."

"Talaga ba? Okay naman ako. Yeap naasikdente nga ako pero salamat sa tulong niyo ng dad mo at okay na ako.

"What?? Si Dad ang tumulong sayo? Kaya pala--" Natahimik si Evan.

Nakikinig lang si Seb sa dalawa habang nagdadrive. At tama nga siya magkasundo ang dalawa at panatag na siya kung sakaling aalis na siya next month dahil may mag-aalaga na sa anak niya kapag wala siya.