The Sin Of Wanting You

CHAPTER 1

Apat na taon ang nakalipas mula nang makita ko si Kaelith Draven na may kasamang ibang babae sa isang hotel. Apat na taon mula nang durugin niya ang puso ko, at apat na taon kong ipinangakong hinding-hindi na ako magiging babaeng iiyak dahil sa isang lalaki. Pero ngayong gabi, babalik ako sa buhay niya. Hindi bilang ang babaeng iniwan niyang wasak, kundi bilang babaeng magpaparamdam sa kanya kung gaano kasakit ang mawalan ng taong tunay na nagmahal sa kanya.

“Alessandra, sure ka na ba rito?” tanong ni Mireya habang inaayos ang laylayan ng itim kong damit. “Kapag nakita mo siya, baka makalimutan mong galit ka sa kanya.”

Tiningnan ko ang sarili ko sa salamin. Itim na fitted dress na may slit sa kanang bahagi ng legs at backless sa likod,kitang kita hubog ng aking katawan,simpleng hikaw, pulang lipstick, at ngiting ilang linggo kong pinagpraktisan.

“Hindi ko siya mahal,” sagot ko.

Napairap si Mireya.

“I'm serious.”

“Then why have you asked me three times if he's attending tonight?”

Hindi ako nakasagot. Dahil alam kong naroon siya. Alam kong makikita niya ako. At gusto kong makita niya kung ano ang nawala sa kanya.

Apat na taon na ang nakalipas, nagpunta ako sa isang hotel para sorpresahin si Kaelith. Anniversary namin noon, at balak kong yayain siyang magbakasyon kasama ko. Pero bago pa ako makarating sa silid niya, nakita ko ang isang babaeng lumabas mula roon, suot ang kamiseta nito. Sumunod si Kaelith, at nang makita niya ang babae, hinawakan niya ang baywang nito.

Hindi ko na kailangan ng ibang paliwanag.

Nang makita niya ako, agad niyang binitiwan ang babae at lumapit sa akin.

“Alessandra, wait. Let me explain.”

Pero wala na akong gustong marinig. Tinanggal ko ang singsing na ibinigay niya sa akin at inilapag sa palad niya.

“Keep it. You clearly have better things to do.”

Umalis ako nang hindi lumilingon. Hindi ko siya hinayaang habulin ako, at hindi ko sinagot ang mga tawag niya. Sa loob ng apat na taon, itinuring kong patay na ang pagmamahal ko sa kanya.

But tonight, handa akong patunayang kaya ko nang humarap sa kanya nang hindi bumibigay.

Pagpasok namin sa ballroom, agad kong narinig ang mahinang bulungan ng ilang bisita. Hindi ko sila pinansin. Tumingin ako sa paligid hanggang sa makita ko ang lalaking matagal kong pinangarap na makalimutan.

Nakatayo si Kaelith sa tabi ng bar, nakasuot ng itim na suit na lalong nagbigay-diin sa tindig niya. May kausap siyang dalawang lalaki, pero natigil ang pagsasalita niya nang makita ako.

Nawala ang ngiti sa mukha niya.

Good.

I smiled at him.

Hindi ako umiwas. Sa halip, naglakad ako patungo sa bar at umorder ng wine. Alam kong nakatingin pa rin siya sa akin. Ramdam ko ang mga mata niya sa bawat hakbang ko, at kahit nakakainis aminin, bumilis ang tibok ng puso ko.

“Alessandra Veyne.”

Nasa likuran ko na siya.

“Kaelith Draven.” Dahan-dahan akong humarap. “It's been a long time.”

“Four years.”

“Good memory.”

“Hard to forget the woman who disappeared from my life.”

Napangiti ako nang bahagya. “You seem to be doing well without me.”

Tumingin siya sa akin nang matagal. “And you seem happy.”

“Very.”

“I'm glad.”

Hindi ko inaasahang sasabihin niya iyon. Mas gusto kong makita siyang galit, nagseselos, o nagsisisi. Mas madali sanang isagawa ang plano ko kung nagpakita siya ng kahinaan.

“May kasama ka ba ngayong gabi?” tanong niya.

“Why? Are you interested?”

“I'm asking.”

“At ako naman, hindi ko kailangang sagutin ang lahat ng tanong mo.”

Bahagyang ngumiti siya, pero may lungkot sa mga mata niya. “Still stubborn.”

“Still unfaithful?”

Biglang nawala ang ngiti niya.

“Alessandra—”

“Don't.” Itinaas ko ang kamay ko. “We are not doing this tonight.”

Tumalikod ako at lumapit sa isang lalaking kakilala ko mula sa event. Si Adrian, isang business consultant na ilang beses nang nag-aya sa akin ng dinner. Ngumiti siya nang makita ako at nag-alok ng inumin.

Tinanggap ko ang alok niya.

Hindi ko kailangang lumingon para malaman na nakatingin si Kaelith sa amin.

“Your ex?” bulong ni Adrian.

“Something like that.”

“Do you want me to make him jealous?”

Napatawa ako. “Is it that obvious?”

“Only to someone who's watching you watch him.”

Hindi ko alam kung matatawa ako o maiinis. Pero nang ilagay ni Adrian ang kamay niya sa likod ko habang may ipinapakita sa akin, nakita kong humigpit ang panga ni Kaelith.

At nakaramdam ako ng kakaibang kasiyahan.

Hindi pa ako tapos.

Makalipas ang ilang minuto, nagpaalam ako kay Adrian at lumabas sa terrace para makahinga. Tahimik doon, malayo sa ingay ng party. Ngunit hindi nagtagal ay narinig ko ang pagbukas ng p***o.

“Enjoying yourself?” tanong ni Kaelith.

Hindi ako lumingon. “Very much.”

“Adrian seems to like you.”

“Maybe I like him too.”

“Do you?”

Humarap ako sa kanya. “Why does it matter?”

“Because I want to know.”

“Four years ago, you had no problem making me feel like I didn't matter. Why should you care now?”

Napayuko siya sandali. “You're right. I don't have the right to ask.”

Hindi ko inaasahan ang sagot niya. Inihanda ko ang sarili ko sa pakikipagtalo, hindi sa lalaking marunong umamin na wala na siyang karapatan sa akin.

Lumapit siya nang isang hakbang, ngunit nanatili siyang may distansiya.

“I missed you,” sabi niya.

Napatawa ako nang mahina, pero walang saya. “You should've thought of that before you took another woman to your hotel room.”

“I know.”

“Did you love her?”

“No.”

“Did you want her?”

Matagal siyang natahimik. “I made a choice that hurt you. I won't insult you by pretending otherwise.”

Mas masakit ang sagot niyang iyon kaysa sa anumang palusot. Dahil sa wakas, hindi na niya tinatakasan ang ginawa niya.

“Then live with it,” sabi ko.

Tumalikod ako, ngunit tinawag niya ako.

“Alessandra, can I ask one thing?”

“Last question.”

“Did you ever stop loving me?”

Nanikip ang dibdib ko. Gusto kong magsinungaling, pero alam kong hindi ko kayang sabihin ang sagot nang hindi nanginginig ang boses ko.

“That's none of your business.”

Dumaan ako sa tabi niya, ngunit bago ako tuluyang makapasok, hinawakan niya nang marahan ang kamay ko. Hindi niya ako hinila. Hinintay lang niyang tumingin ako sa kanya.

“I'm sorry,” sabi niya.

Tiningnan ko ang kamay niyang nakahawak sa akin. Dati, sapat na ang isang yakap niya para mapatawad ko ang lahat. Ngayon, kahit simpleng paghawak niya ay nagpapaalala sa akin ng sakit na pinagdaanan ko.

Dahan-dahan kong inalis ang kamay ko.

“Your apology doesn't give you back what you lost.”

Pumasok ako sa ballroom nang hindi lumilingon.

Pero habang naglalakad ako, alam kong hindi pa tapos ang gabing iyon. Nakita ko sa mukha niya ang pangungulila, naisip kong baka gumana ang plano ko.

Aakitin ko siya. Hahayaan kong bumalik ang pagnanasa at damdaming matagal naming itinago. Ipaparamdam ko sa kanya kung gaano kasarap mahalin at kung gaano kasakit ang mawalan.

At kapag tuluyan na siyang nahulog sa akin, saka ko siya iiwan.

Gaya ng ginawa niya sa akin.

Ngunit nang tumingin ako sa likuran ko, nakita kong nakatayo pa rin si Kaelith sa may pintuan ng terrace, nakatingin sa akin na para bang may gusto pa siyang sabihin.

Nang magtama ang aming mga mata, bahagya siyang ngumiti.

At sa kabila ng lahat ng galit ko, bumilis na naman ang tibok ng puso ko.

Damn him.

Hindi ko dapat nakalimutan ang isang bagay: ang paghihiganti ay madaling planuhin kapag malayo ka sa taong gusto mong saktan.

Pero kapag ang taong iyon ay nakatayo sa harap mo, nakatingin sa iyo gaya ng dati, at ang puso mo ay tumitibok pa rin para sa kanya, hindi na ganoon kadaling sundin ang sarili mong mga patakaran.