เข้าสู่ระบบHuminto ang sasakyan sa tapat ng bahay. Naunang bumaba si Jaelan at umikot sa kabilang bahagi upang pagbuksan siya ng p***o. Iniabot nito ang malaking kamay sa kaniya.Sandaling pinagmasdan ni Fierra ang kamay nitong may mahahabang daliri at malinaw na mga buko bago marahang iniabot ang sarili niyan
Hindi na sinagot ni Fierra ang mensahe ni Jaena. Ibinaba niya ang cellphone at ipinagpatuloy ang pagkain ng almusal. Ngunit nang muling tikman niya ang lugaw, napansin niyang halos lumamig na ito. Medyo tumigas na rin ang mga crab roe bun na inihanda ni Jaelan. Dahan-dahan niya itong nginuya habang
[May trabaho ako sa opisina. Nasa kaldero ang almusal mo. Bumalik ako mamayang tanghali.]Kinuha ni Fierra ang papel at binasa iyon nang dalawang beses. Pagkatapos, maingat niya itong tinupi at ipinasok sa ilalim ng kanyang unan.Pangatlong sulat na iyon.Sandali siyang nag-isip bago muling inilabas
Matagal na pinagmasdan ni Fierra ang kanilang mga kamay. May kung anong init siyang naramdaman na hindi lamang nagmumula sa palad ni Jaelan. Sa pagkakataong iyon, hindi na niya naisip na bumitaw. Hinayaan niyang hawakan siya nito habang magkasama silang naglakad palabas ng pasilyo ng ospital, pumaso
“Uncle…” Paos na paos ang boses ni Adrian, halos hindi na makilala. Para bang pilit niyang inilalabas mula sa kaibuturan ng kanyang dibdib ang mga salitang iyon. “Alam mo ba kung ano ang naging papel niya sa buhay ko? Alam mo ba kung gaano siya kahalaga sa akin?”Diretsong sinalubong ni Jaelan ang k
Palagi siyang pinagbibigyan ni Jaelan. Kahit hindi nito direktang sinasabi, ramdam niyang iginagalang nito ang bawat desisyon niya at hindi siya kailanman pinipilit sa mga bagay na hindi pa siya handang harapin.Dahan-dahang iniangat ni Fierra ang tingin at sinulyapan si Adrian. Nakatitig ito sa kan
Halata namang hindi kumbinsido si Kian. Bahagya siyang napakunot-noo, ang boses ay mababa ngunit may diin. “Saan mo naman narinig ang mga tsismis na ’yan?”Ngunit sa halip na sagutin nang diretso, nagpakita si Kerstyn ng isang inosente at tila takot na ekspresyon. Tinaas niya ang kamay at inakbayan
“Then you may leave.” “Opo, Miss Kerstyn.” Nang tuluyang magsara ang pinto ng opisina, ilang segundo ang lumipas bago biglang umalingawngaw ang mababang tawa ni Kerstyn, walang pagtatago, puno ng panunuya. Isang tawang nagsasabing: Talaga bang iniisip n’yo na hindi ko alam ang laro n’yo? Matapos
Makalipas ang ilang oras, muling humarap si Kerstyn sa lapida ng kanyang ina, ngunit sa pagkakataong ito, may kasama na siya.Iniabot ni Kian ang itim na payong sa kanya upang salagin ang ulan. Lumapit siya sa lapida, inilapag ang mga puting krisantemong inihanda niya, at inayos ang ilang matatamis
“Parang ‘sowing discord’ ito sa Thirty-Six Stratagems, ’di ba?” Sandaling nag-isip si Wendy. Kung siya ay isang tagalabas na walang alam sa loob ng laro, malamang ay maniniwala talaga siya sa palabas na ito. Masyadong malinis, masyadong eksakto, parang isang maingat na itinanim na bitag.Ngunit may






