INICIAR SESIÓN“Hindi mo itinulak?” Mapait na natawa si Alberto. “Ibig mong sabihin, basta ka na lang pagbibintangan ng girlfriend ni Mr. De Dios? Sa tingin mo ba magsisinungaling siya nang walang dahilan?”Napakagat-labi si Kyla. Hindi niya alam kung paano ipapaliwanag ang nangyari nang hindi lalong lumalala ang
Bahagya siyang ngumiti, ngunit walang anumang kabaitan sa mga mata niya.“‘Yung malamig at seryosong Mr. De Dios na nakikita mo, performance lang iyon kapag nasa harap siya ng ibang tao. Kapag nasa pribado na kayo at wala na ang pormal niyang suot, ibang tao ang makikita mo.”Bahagyang kumislap ang
Matapos magsalita ni Alberto, agad niyang hinila palayo si Kyla. Nang tuluyang mawala sa kanilang paningin ang mag-ama, saka lamang inalis ni Sylvie ang tingin niya sa direksiyong kanilang tinahak. Pagkatapos ay kumindat siya kay Caelan, tila sadyang naghahanap ng pagkakataong asarin ito.“Caelan?”
Kahit ayaw aminin ni Kyla, kailangan niyang tanggapin na napakaganda ng babaeng nasa harapan niya. Dahil dito, lalo niyang hinigpitan ang pagkakahawak sa laylayan ng kanyang damit. Hindi pa rin siya handang sumuko."Miss Sylvie..." maingat niyang tanong, bagama't may bahid ng pagdududa at selos sa k
Napatigil si Sylvie.‘Ako, mahilig sa painting?’Napalingon siya kay Caelan na para bang nagtatanong ang mga mata niya, ‘Kailan pa ako naging mahilig sa painting?’Ngumiti lamang ang lalaki na tila walang ginawang mali."Didn't you keep asking me last night na dalhin kita rito?" mahinahon nitong tan
Pagkatapos ng tanghalian, pinarehistro ni Caelan kay Sylvie ang fingerprint niya para sa lock ng villa sa Silver Star Bay. Matapos iyon ay sabay silang nagtungo sa garahe. Pinindot ni Caelan ang remote sa kamay niya, at dahan-dahang umangat ang rolling shutter ng garahe.Sa sumunod na sandali, isang
Hindi nangahas si Noah na magpakita ng kahit anong kakaiba sa harap ni Kian. Pinilit niyang ngumiti. “Siyempre, wala akong tutol.”Kaya’t sabay-sabay silang lumipat patungo sa opisina ni Noah. Maayos at elegante ang interior, eksakto sa imahe niyang palaging ipinapakita.Naglibot ang tingin ni Kian.
“Balita ko,” sabi ni Kerstyn na parang walang interes habang nilalaro ang cellphone, “may alitan kayo ni Miss Wendy.”“Minor disagreement lang ‘yon,” mabilis niyang sagot. “Sibling rivalry.”“Oh.” Wala sa tonong seryoso ang sagot ni Kerstyn. Pagkatapos, parang nagkukuwento lang, idinagdag niya, “The
Iba na siya sa lalaking nasa alaala ni Kerstyn, ang batang may hawak na basketball sa isang kamay, puno ng sigla at init ng kabataan. Ngayon, bagama’t may bahagya pang kabataan sa mukha nito, mas malinaw ang pagiging kalmado at matatag. Diretso ang tindig habang pumapasok sa gusaling pang-negosyo, a
“Masaya,” sagot niya nang walang pag-aalinlangan.“Kung masaya ka, masaya na rin ako.”Sanay si Kerstyn sa ganitong maliliit na laro, mga salitang may lambing, mga titig na may pang-akit, na para bang ang lahat ng emosyon niya ay nasa kamay ni Kian.At tulad niya, tinatamasa rin iyon ni Kian. Hinigp







