เข้าสู่ระบบ“Kung ganoon, wala na akong ibang kailangang gawin.” Tumayo siya at inayos ang folder na dala niya. “Mauuna na ako. Babalik na lang ako sa bahay.”“Ihahatid kita.”Agad na umiling si Fierra. “Huwag na. Kaya ko namang sumakay ng taxi. Marami ka pa sigurong kailangang asikasuhin sa kumpanya.”Saglit n
Itinulak niya ang dokumento patungo kay Fierra upang mas madali niya itong maabot.“Basahin mo muna. Kung may bahagi kang hindi gusto o may gusto kang baguhin, sabihin mo lang ngayon. We can discuss it.”Tahimik na umupo si Fierra sa upuang nasa tapat ng mesa. Dahil nakaplaster ang kaniyang kanang b
“Unti-unti kong naisip na baka tama nga ang sinabi niya tungkol sa iyo.”Bahagyang bumilis ang tibok ng puso ni Fierra. Hindi niya napigilang ituon ang buong atensiyon sa mga susunod na salita ng lalaki. Mula pa nang magsimula siyang magdisenyo, pinangarap na niyang makilala ang kaniyang kakayahan n
“Ah, ganoon pala… President, dahil magkakilala naman na kayo, hindi na ako makikialam. Kayo na lang po ang mag-usap tungkol sa kontrata. Mauuna na ako.”Pagkasabi nito, mabilis siyang lumabas ng opisina at maingat na isinara ang p***o sa likuran niya. Sa ginawa niyang iyon, para bang kusa na rin niy
Lalong namula si Fierra. Para bang hindi na sapat ang lahat ng kahihiyang nararamdaman niya, kailangan pa talaga siyang kulitin ng lalaking ito sa harap ng ibang tao. Mariin niyang kinagat ang ibabang labi at iniwas ang mukha, hindi malaman kung paano sasagot nang hindi lalo pang napapahiya.“Hindi
Pagdating ng elevator sa pinakataas na palapag, pinangunahan ni Wren si Fierra sa isang mahabang pasilyo hanggang sa huminto sila sa harap ng isang mabigat na pintuang yari sa kahoy. Kumatok muna siya bago marahang itinulak iyon upang bumukas.“President, narito na po ang hinihintay ninyo,” magalang
Halata namang hindi kumbinsido si Kian. Bahagya siyang napakunot-noo, ang boses ay mababa ngunit may diin. “Saan mo naman narinig ang mga tsismis na ’yan?”Ngunit sa halip na sagutin nang diretso, nagpakita si Kerstyn ng isang inosente at tila takot na ekspresyon. Tinaas niya ang kamay at inakbayan
“Then you may leave.” “Opo, Miss Kerstyn.” Nang tuluyang magsara ang pinto ng opisina, ilang segundo ang lumipas bago biglang umalingawngaw ang mababang tawa ni Kerstyn, walang pagtatago, puno ng panunuya. Isang tawang nagsasabing: Talaga bang iniisip n’yo na hindi ko alam ang laro n’yo? Matapos
Makalipas ang ilang oras, muling humarap si Kerstyn sa lapida ng kanyang ina, ngunit sa pagkakataong ito, may kasama na siya.Iniabot ni Kian ang itim na payong sa kanya upang salagin ang ulan. Lumapit siya sa lapida, inilapag ang mga puting krisantemong inihanda niya, at inayos ang ilang matatamis
“Halos ganoon na nga,” sabi ni Avi habang tila may kung anong tinitingnan sa phone, halatang kuntento matapos makipagtawaran. Umupo siya nang maayos at mayabang na suminghot bago biglang nag-seryoso ang tono. “Kerstyn, let me tell you ha, you really have to be careful. Ngayon, mas tuso na ang mga la







