Ang Bangaan

Dumating ang tawag nang alas-nuwebe y disiotso ng Huwebes ng umaga, habang nakikipagnegosasyon ako sa isang supplier na tumigil na sa pagpapanggap na pasensiyoso.

“Ms. Santiago,” hingal na sabi ng operations manager, “kailangan n’yo pong pumunta sa arena.”

“Bakit?”

“Si Matteo po.”

Nakatayo na ako. “Ano ang nangyari?”

“May banggaan sa practice. Masama ang bagsak niya.”

20 minutes ang byahe. Sa travel, paulit-ulit kong sinabi sa sarili kong nadadapa ang mga atleta. Nabalian na ng daliri si Matteo noong college, nabiyak ang labi sa playoff, at minsan ay naglaro kahit may pasa sa tadyang dahil sabi niya, kailangan daw ng team ang guwapong mukha niya sa telebisyon.

Iba ito.

Natagpuan ko siya sa medical room, may ice pack na nakabalot sa braso.Maputla ang mukha niya at namamaga ang cheekbone.

“Andito na siya,” sabi niya. “Ang favorite kong management consultant.”

“May concussion ka?”

“Emosyonal lang.”

Tumingin sa akin ang trainer. “Posibleng bali ang braso at may mild concussion. Pinapakuha na ng scan. Hindi siya dapat mag isa ngayong gabi.”

“Ako na ang mag-uuwi sa kanya.”

“Hindi pwede,” sabi ni Matteo. “May trabaho siya.”

“May kotse rin siya.”

Tinangka niyang tumayo at napangiwi ito.

Bumukas ang p***o. Pumasok si Rafael naka dark team jacket, halatang alang alala

“How bad is it?”

“Posibleng bali ang braso,” sabi ng trainer. “Hinihintay pa ang result ng x-ray.”

Tumingin si Rafael kay Matteo, saka sa akin. “I will take you home.”

“Ako ang mag uuwi sa kanya".

“Kapatid niya ako.”

“At ako lang ang makakapagpasunod sa kanya sa mga utos ng doktor.”

Itinaas ni Matteo ang mabuting kamay. “Objection your honors! , nakakatakot kayong dalawa kapag nag-aalala.”

Sa ospital, kinumpirma ng unang scan ang bali na kailangang immobilize pero hindi kailangan ng operasyon. Mild ang concussion. Nagbigay ang doktor ng mga strict rules and warning, na agad namang sinubukang almahan ito ni Matteo.

“Walang screen time?” ulit niya. “Dok, buhay ko yun.”

“Then read some books, para naman may bago kang madiscover.”

“Pwede bang magbasa ng menu?”

“Kung may magbabasa nito para sa iyo.”

“Ako ang magbabasa,” sabi ko.

Mukhang nanalo si Matteo. Nanatili si Rafael sa tabi ng bintana, tahimik, at hindi umupo kahit minsan.

“Hindi ka dapat sumugod sa hit na iyon,” sabi ni Rafael nang umalis ang doktor.

“Laro iyon.”

“Hockey iyon.”

“Nakita mong paparating ang defender.”

“At nakita mo ang corner sa Monza pero dinaanan mo pa rin nang todo.”

“Trabaho ko iyon.”

“Trabaho ko rin iyon.”

Lumapit si Rafael. “It's not your work to destroy yourself just for a regular-season game.”

Tinitigan ni Matteo ang brace. “Hindi mo pwwedeng sabihin iyan, minsan din naman hindi ka din maingat sa sarili mo.”

Nagsalita ako bago tuluyang mag away ang dalawa. “Uuwi tayo.”

Sa estate, inayos ko si Matteo sa living room, kasama ang tubig, gamot, at sopas na tinawag niyang kaparusahan. Dumako si Rafael sa kusina at bumalik na may dalang toast.

“Ikaw ang gumawa niyan?” tanong ko.

“Toast lang naman iyan, so easy to make”

“Hindi iyon ang tanong ko.”

“Dalawang ingridients lang naman.”

Kumagat si Matteo. “Woo marunong ng magluto si Rafael.”

Maya-maya, habang natutulog si Matteo, umupo ako sa tabi niya at inayos ang ice pack.

“Does it hurt a lot?” bulong ko.

“Mga level 7 sa sakit.”

“Sabi mo ospital level 3 lang."

“Sinusubukan kong magmukhang matapang.”

“You don't need to pretend in front me”.

Dumilat ang isa niyang mata. “You always say that, na talagang naniniwala ka”

“Naniniwala ako.”

“Kung ganoon, bakit ka umalis?”

Tumingin ako sa mga bintana habang umuulan sa labas. “Dahil hindi ko alam kung paano manatili coz even me i don't know myself anymore".

"Pagkamatay ni Mom, naging mas cold si Eduardo, you tried to make him laugh, nagtrabaho si Rafael hanggang bumagsak, and i manage everything. Akala ko kung aalis ako, matututo kayong tumayo nang kayo kayo lang.”

“Natutunan ba namin?”

“Hindi.”

“Ikaw?”

“You were in a rush.”

“Natutunan kong tumayo sa ibang lugar.”

“Hindi iyon kapareho ng pagiging masaya.”

“Don't be sentimental you just had a concussion.”

“Sentimental naman ako lagi. Minsan nag microwave ako metal na kutsara para sa science.”

“Muntik mo nang sunugin ang bahay.”

“Mapanganib din naman kasi ang science.”

Bumalik si Rafael na may dalang kumot. Pinaupo siya ni Matteo. Isang oras kaming tatlo sa living room after ng ilang taon. Sinuri ko ang mga gamot. Nag text si Rafael sa coach. Nakatulog si Matteo while leaning on my shoulders.

Nang tumahimik ang silid, tumingin sa akin si Rafael.

“Magpahinga ka rin.”

“May trabaho ako.”

“You always have work .”

“At palagi kang may karera”

“Baka pareho tayong may iniiwasan.”

“Ikaw ba?”

Humigpit ang kapit niya sa baso.

Bago siya makasagot, gumalaw si Matteo. Bumaling ako para tingnan ang mukha niya, at nagbago ang ekspresyon ni Rafael, takot, hindi galit, at may kaunting pangamba.

Nang gabing iyon, nadatnan ko si Rafael sa garahe..

“Dapat nagpapahinga ka,” sabi ko.

“Ikaw rin dapat.”

“Hindi ako ang nagmamaneho nang dalawang daang kilometro bawat oras kapag galit.”

“Hindi na ako gaya ng dati magmaneho, at hindi mo pa ito nakikita.”

“Kilala kita.”

“Hindi,” sabi niya. “Dilo you even know who i was back then?.”

“Sinusubukan kong kilalanin kung sino ka ngayon.”

Mas mukhang takot kaysa galit ang pagmumukha niya.

“Huwag,” sabi niya.

“Bakit?”

“Dahil baka payagan kitang gawin iyon.”

Mula sa bahay, tumawag si Matteo para humingi ngtubig. Ako ang unang lumingon.

Kinabukasan, sinamahan ko si Matteo sa appointment niya sa espesyalista. Nagbiro siya sa buong physical examination hanggang sabihan siya ng doktor na maghintay sa labas habang binabasa ang x-ray.

Alam ko na agad na may masamang balita.

Naglagay ang doktor ng ikalawang report sa mesa. “This is an old MRI. Ginawa itilo after ng kaniyang old injury, 6 weeks ago".

Tinitigan ko ang date. “Bakit wala ito sa records?”

“Tumanggi ang pasyente na ibigay ito sa team.”

Itinago ni Matteo ang report.

Lumambot ang boses ng doktor. “Malaki ang damage sa ligament. Pinalala ng injurykahapon ang kawalang stability. Maaaring makatulong ang operasyon sa function, pero kahit may rehabilitation, hindi tiyak ang pagbabalik niya sa professional hockey. Maaaring magdulot ng permanenteng pinsala kapag nagpatuloy siya."

Nanlamig ang mga kamay ko. “How sure is it dok?”

Nagtagpo ang mga mata namin. “Maaaring hindi na siya muling makapaglaro sa professional level.”

Sa labas, nakangiti si Matteo sa isang nurse na parang walang nagbago sa mundo.

Itinupi ko ang report at inilagay sa bag. Hindi lang niya itinago ang isang injury.

Itinago niya ang posibilidad na ang hockey,ang career niya, ang pinakamamahal niyanh bagay, ang kinabukasang binuo niya ay maaaring matapos na.