The Line that' s been Crossed

Nagsimula sa kape ang board meeting at nagtapos sa dugo sa tubig.

Tatlong araw kong binuo ang paunang stabilization plan: i-freeze ang mga hindi kailangang gastos, muling makipag negotiate sa mga supplier, paghiwalayin ang sponsorship costs sa racing operations, at ilagay ang racing division sa budget na nakabase sa performance.

Alam kong hindi matutuwa ang board kapag nakita akong dala ito.

Siyam na direktor ang nakapalibot sa mahogany table. Nasa unahan si Eduardo, maputla pero tuwid ang upo. Nasa kanan si Rafael bilang representativenng racing division. Inutusan si Matteo na manatili sa bahay, kahit nagpadala siya sa akin ng tatlong mensaheng humihingi ng update at isang litrato ng isang pinaghihinalaang mukha sa board.

Kay Victor Salcedo ang nasa picture, matagal nang business partner ni Eduardo.

“Bago tayo magsimula,” sabi ni Victor, “I want to question Ms. Santiago being appointed."

“You can question it anytime youbwant,” sabi ko.

“Isinama ka ni Eduardo sa ilalim ng emergency clause nang walang naganap na botohan sa board.”

“Controlling shareholder si Eduardo.”

“Legalmente. Pero may governance practices ang kumpanyang ito.”

“Na nabigong matukoy ng 14 percent overspending sa isang division.”

Unti unting nawala ang ngiti niya. “Kailangan namin ng experienced oversight, hindi improvisasyon ng pamilya.”

“I strongly agree.” Ikinonekta ko ang laptop sa screen. “So i am prensenting you my findings, and i'm notaskimg for your trust".

In the span of 14 minutes, inilatag ko lahat ng problema, changed cash flow, unapproved advances, automatic renewals, pinalobong vendor contracts at mga client sa manufacturing na napabayaan because you prioritize the racing event that the public see.

After I finished napasandal si Victor, "5 days ka pa lang dito".

"Correction it's 6 days".

"Anim na araw pa lang pala and yet you accusing higher officials of mis management".

"I just said na may pattern".

"Patterns that can destrot the trust of investors".

"Broken trust? 2 sponsors ang nagrepaso ng kontrata nila".

Tinanong nga isang board of director kung nirerekomenda ko bang isuspend ang racing.

"No, I recommend to stop the pretension na that racing will work without responsibilities".

Humarap si Victor kay Rafael. "Did you hear that? Nilalagay niyo ang motorsport under sa supervision ng isang taong walang experience sa devision na iyon."

Tahimik pa rin si Rafael. "She has experience in financial reconstructing".

"Kaya ba nitong masabi kung paano dinedevelope ang isang sasakyan?"

"Hindi", sagot niya. Pero alam nito kung may maniningil sa company ng dalawang beses para sa isang trabaho".

Kumipot ang mata ni Victor. "Defend her right now".

"I am only defending the facts."

Sumikip ang dibdib ko, not because kailang ko ng kakampi , but because he chose to stand up sa harap ng board.

Muling kinausap ni Victor ang board, "iniwan niya ang pamilyang ito 5 years ago. Now she comes back and trying to claim a spot, and threaten to crumble ang company na tinayo ni Eduardo. Bakit naman maniniwala sa kanya ang iba na importante sa kanya ang results?"

I know that tactic, aatakihin ang credebility, dadaanin sa emosyon at ipakitang walang kakayahan ang anumang reaction.

"You don't need to beleive me", sabi ko. Iverify niyo ang trabaho ko".

Tumawa siya ng mahina, "hindi ka Montenegro".

Narinig ko na ang nga katagang iyon ng madaming beses. Hindi related, hindi tunay na kapamilya. Pero dapat hindi na yun masakit.

Rafael push back the chair.

"You are too much".

Kita ang pagkatuwa ni Victor. "Sinasabi ko lang ang totoo".

"You used it as an insult".

"Wala siyang karapatan sa kumpanyang ito".

"She has a contract, may authority galing kay Eduardo, and it's only her that discover and reveals the whole financial statements for the last few month". Nanatiling kontroladi ang boses ni Rafael. "Kung mali siya, show us in which part. Huwag niyong kwestyunin ang kanyang karapatan na umupo sa mesa habang may nanawalang pera".

Tahimik ang lahat.

Sa wakas nagsalita si Eduardo, "That's enough Rafael".

Natapos ang meeting after 20 minutes. Huminto si Victor sa tapat ng kinauupuan ko.

"Nilulunok ng lugar na ito ang mga taong nagbabalak iligtas ito", bulong niya.

"Then beware, baka mapagkamalan kang ikaw ang nagkalulo nito".

Naglaho ang kanyang mga ngiti.

Nagsimulang manginik ang kamay ko pag alis niya. Nainis ako na napansin yoon ni Rafael.

"You faced it properly", sabi niya.

"Hindi mo kailangang makialam".

"I just defefended my job".

"Ofcourse ano pa nga ba?"

"Lia". umamo ang mukha biya. "His wrong".

"Saang part?, sa pagsabi niyang hindi ako tunay na Montenegro?"

"Tungkol sa sinabi niyang wala kang lugar dito".

Biglang pumasok ang mga salita sa espasyong matagal ko nang sinara.

"I don't need this place".

"Hindi iyon ang ibig kong sabihin".

"Sapat na ang sinabi mo para maintindihan ko".

Lumapit siya. "Ang ibig kong sabihin, hindi mabubura ng iyong pag alis ang ating pinagsamahan".

"Bata pa tayo noon".

"We are family".

May papel na nalaglag mula sa folder ko. Sabay kaming napyuko para pulutin ito. Biglaang nagdikit ang aming mga daliri, walng ibang ibig sabihin, pero pamilyar at nakakapanakit".

Si Rafael na ang unang umiwas.

"Mateo is asking if umiyak ba si Victor", sabi niya.

Natawa ako kahit hindi dapat.

Pinanuod niya ako habang patapos sa pagtawa.

"Don't look at me like that".

Bago pa kami parehong makapagsalita, biglang bumukas ang p***o. Nandoon si Eduardo, may hawak na frame.

"Lia, I need to talk to you".

"Mag isa," dagdag niya ng papaalis na si Rafael.

Nang magsara ang p***o ay saka nagsalita si Eduardo. "Victor is dangerous kapag naiipit".

"Kung ganon alam mong may nililihim siya".

"Ang alam ko lang ay natatakot siya".

"From what?"

"The company recovered from debt, pero hindi natin ito maliligtas sa magtataksil".

"You called me here to look where the leak came".

"Tinawag kita kasi alam kong mahahanap mo iyon".

I opened the folder, "Hahanapin ko ito".

That afternoon bumalik ako ng opisina, at may nakita akong envelope sa table ko. Walang nakalagay kung sino ang nagpadala at wala ding sulat kung ano ang laman nito.

May picture sa loob at matutuwa rito ang board.

Nagvibrate ang phone ko bago pa ako makahinga. Sunod sunod ang mga messages, mga board of directors, employee at unknown numbers. Naisend na ang picture sa isang bussiness account.

Hindi lamang attack kay Rafael ang leak. It was designed to look like i compromised, para sirain ang investigation ko, at gawing issue ng favoritism ang private connections namin.

After that may isa pang message galing sa assistant ni Victor. "Resign now, Don't wait the board to make you leave".

I looked at the photo, bumilis ang tibok ng puso ko.

May isang board member na nag cross ng line at pinili niya ang isang litrato na siguradong magmumukha kami guily ni Rafael bago pa namin aminin ang feelings namin sa isa't isa.