The Ruthless Billionaire Owns Me

ELARA’S POV

Nakatayo ako sa harap niya, nanginginig ang mga kamay ko habang mahigpit kong hawak ang laylayan ng aking damit. Pinipigilan ko ang panginginig na bumubuga mula sa aking mga paa hanggang sa dulo ng aking mga daliri. Hindi ako sanay na may nakatingin sa akin nang ganyan — parang bawat galaw ko ay sinusuri, bawat salita ko ay tinitimbang kung totoo o hindi. Ang mga mata niya ay maitim at malalim, walang kahit anong bakas ng pagkakaunawaan. Tanging lamig at poot ang naramdaman ko mula sa kaniya.

"Dumating ka na," sabi niya, ang boses ay mababa at seryoso, tila ba bawat salita ay pinipili niya nang maingat. "Akala ko ba tatakbuhan ka na ng ama mo."

Huminga ako nang malalim, pinilit kong patatagin ang sarili ko kahit halos hindi na ako makahinga sa kaba. "Hindi po ako tumatakbo," sagot ko, tinitigan ko siya kahit takot na takot ako. "Nandito ako dahil kailangan kong maging dito. Tuparin ang kasunduan."

Tumawa siya nang mapait — isang tawa na walang halong saya, kundi punong-puno ng panunuya. "Kasunduan? Tawag mo iyan? Ipinagbili ka niya sa akin, Elara. At tinanggap ko ang alok niya. Hindi dahil gusto kita. Kundi dahil kailangan kong makita siyang magbayad sa lahat ng ginawa niya sa pamilya ko. At ikaw ang kabayaran niya."

Napapikit ako nang bahagya sa sinabi niya. Masakit pakinggan, pero alam kong totoo iyon. Wala akong karapatang magreklamo. "Hindi ko po kasalanan ang nakaraan ninyo," mahina kong sabihin, pero sinigurado kong narinig niya iyon.

Lumapit siya nang isang hakbang. Ang paglapit niya ay hindi nakakatakot, pero may bigat na nagpapabilis ng tibok ng puso ko. "Alam ko iyan. Pero ikaw ang nasa harap ko ngayon. Kaya huwag mong asahan na magiging mabait ako sa iyo. Hindi kita bibigyan ng dahilan para manatili ka rito nang masaya. Huwag kang aasa sa akin. Naiintindihan ba?"

"Opo. Naiintindihan ko po."

"Ulitin mo."

"Hindi niyo po kailangang maging mabait. Nandito ako para tuparin ang kasunduan. Gagawin ko ang bahagi ko. Babayaran namin ang utang namin sa inyo sa pamamagitan ng pananatili ko rito."

Tinitigan niya ako nang matagal, tila sinusuri kung nagsasabi ba ako ng totoo. "Mabuti naman. Kasi kung aasa ka sa akin, masasaktan ka lang. Huwag kang maghahanap ng pagmamahal dito. Wala akong maibibigay sa iyo ganoon. Ang puso ko ay matagal nang sarado."

"Hindi po ako humihingi ng pagmamahal. Babayaran lang namin ang utang namin sa inyo. Kapag tapos na... makakalabas na ako. Makakabalik na ako sa dati kong buhay."

"Kapag tapos na?" Umiling siya at humakbang palayo nang kaunti. "Wala nang 'kapag tapos na'. Kapag dinala kita sa mansyon ko, doon ka mananatili hangga't hindi ko sinasabing pwede ka nang umalis. Ikaw ay akin ngayon, Elara. Lahat ng gagawin mo, lahat ng pupuntahan mo — alam ko. At huwag mong susubukan na magtago ng sikreto mula sa akin. Nakikita ko ang lahat. Huwag mong subukan ang talasanto ko."

"Hindi po ako magtatago. Wala naman po akong itinatago. Wala rin naman po akong pupuntahan."

"Tingnan natin kung ganoon pa rin ang sasabihin mo paglipas ng ilang buwan. Hindi ako ang lalaking kilala mo sa mga kwento. Ako si Damon Valtierra. At ang pagiging malupit ay hindi pagkakamali — iyon ang disenyo ko. Iyon ang naging takbuhan ko sa mundong puro panloloko lang ang alam."

"Hindi ko po kayo kilala nang lubusan. Pero hindi ibig sabihin na kailangan nating maging kaaway. Maaari tayong maging magalang sa isa't isa kahit wala tayong pagkakaibigan."

"Hindi rin tayo magkaibigan. Tayo ay mag-asawa lamang sa pangalan. Sa labas, maganda ang ating kwento — magkasama, masaya, perpekto. Sa loob... huwag mong asahan na kakausapin kita nang maayos kung hindi kailangan. Ang bahay na iyon ay magiging tahanan mo lang sa pangalan, hindi sa puso."

"Sige po. Tatanggapin ko iyan. Pero hilingin ko lang ang isang bagay — huwag niyo po akong saktan nang higit pa sa kailangang tiisin. Tao lang din po ako at nasasaktan."

Tumahimik siya sandali. Tinitigan niya ang mukha ko na parang sinusuri kung seryoso ba ako o nagpapanggap lang. Sa mga mata niya, nakita ko ang pag-aalinlangan — parang hindi siya sanay na may nagsasabi sa kaniya ng ganoon.

"Hindi kita sasaktan kung hindi mo ako guguluhin. Pero huwag mong subukan na baguhin ako. Walang sinuman ang nakagawa noon, at lalong hindi ikaw ang makakagawa noon. Marami na ang sumubok at nabigo silang lahat."

"Hindi ko po balak baguhin kayo. Tinatanggap ko kung sino kayo. Ang hinihiling ko lang ay respeto — kahit konti lang."

"Mabuti iyan. Kasi marami ang sumubok na baguhin ako at nabigo sila. Huwag mong isipin na ikaw ang magiging eksepsyon. Walang espesyal sa iyo, Elara."

"Hindi po ako nag-iisip ng ganoon. Alam ko ang lugar ko. At alam ko kung hanggang saan lang ang aking hangganan."

"Talaga? At nasaan nga ba ang lugar mo, Elara?"

"Dito po. Sa loob ng mansyon ninyo. Hangga't hindi pa nababayaran ang utang namin. At pagkatapos... sa labas ng buhay ninyo. Maglalakad ako palayo at hindi na babalik."

Ngumiti siya nang mapait — isang ngiting hindi nakararating sa kaniyang mga mata. "Maganda ang plano mo. Pero tandaan mo — ang taong ipinagbili sa akin ay hindi na malaya. Kaya huwag kang magugulat kung balang araw ay hindi na kita papayagang umalis. Minsan, ang bagay na binayaran mo, ayaw mo nang pakawalan kahit tapos na ang lahat."

"Hindi po ako aalis nang walang paalam. May integridad po ako. Hindi ako katulad ng inaakala ninyo."

"Integridad?" Umiling siya at tinitigan ako nang matalim. "Ang ama mo ay wala niyan. Kaya huwag mong ipagmalaki ang isang bagay na baka wala ka rin pala. Madaling sabihin iyan kapag wala ka pa sa gitna ng pagsubok."

"Magkaiba po kami ng ama ko. Hindi niyo po ako kilala. At hindi patas na husgahan niyo ako base sa ginawa niya."

"Dito ka nakatira ngayon. Kaya kilala kita higit pa sa inaakala mo. Makikita ko kung sino ka talaga. Makikita ko kung gaano katotoo ang mga salita mo kapag mahirap na ang sitwasyon."

"Sige po. Subukan niyo. Bigyan niyo ako ng pagkakataong patunayan kung sino ako. At kung makita niyong mali ako... pwede niyo akong palayain nang mas maaga."

Huminto siya sandali, tila nag-iisip kung dapat ba siyang sumang-ayon. Sa huli, huminga siya nang malalim at tumango nang bahagya.

"Oras ang magsasabi niyan. Halika na. Dadalhin kita sa lugar kung saan matututunan mo ang lahat ng tuntunin ko. At sana, huwag mong ipagsisihan na pumayag ka rito."

Sumunod ako sa kaniya papunta sa malaking pintuan ng kaniyang sasakyan. Ang bawat hakbang ko ay mabigat, alam kong papalapit na ako sa bagong kabanata ng buhay ko — isang kabanata na hindi ko pinangarap, pero kailangan kong harapin. Bago niya isara ang p***o, hinarap niya ako sa huling pagkakataon.

"Isang huling paalala, Elara. Huwag kang magpapanggap na okay ka lang para mapagaan ang loob ko. Mas gusto ko pa ang pagiging totoo kahit masakit, kaysa sa pagpapanggap na walang halaga. Kung masaya ka, ipakita mo. Kung nasasaktan ka, sabihin mo. Huwag kang magtago sa likod ng 'opo' at 'hindi po' palagi. Naiintindihan ba?"

"Naiintindihan ko po. At salamat... sa paalala."

"Magandang simula iyan. Huwag mong sirain ang unang araw mo."

Isinara niya ang p***o at umikot papunta sa pagmamaneho. Nakaupo ako sa loob ng sasakyan, hawak-hawak ang aking sariling kamay habang pinapanood ang paglabo ng mga ilaw ng lungsod sa labas ng bintana. Alam kong mahirap ang magiging bukas. Alam kong hindi magiging madali ang pagsasama namin. Pero alam ko rin hindi ako magpapatalo. Hindi dahil gusto kong patunayan sa kaniya na mali siya. Kundi dahil kailangan kong patunayan sa sarili ko na hindi ako ang katulad ng inaakala niya. At balang araw, sana... makita niya ako hindi bilang kabayaran, kundi bilang ako si Elara.

TO BE CONTINUE