The First Lap

Pagsapit ng 7:30 kinabukasan, ginawa kong pansamantalang command center ang executive conference room. Nakalatag sa mesa ang financial statements. May dilaw na tab ang mga kontrata ng supplier. Sa whiteboard, minapa ko ang cash flow ng Montenegro Motors at isinulat sa pula ang isang pangungusap, "Hindi iisang krisis angproblema,ginawa ito para maitago ang mga krisis.

Huminto si Rafael sa pintuan.

“Maaga ka.”

“Late ka.”

“7:30 pa lang.”

“Saktong sakto.”

Gumalaw ang tingin niya sa mga dokumento. “Gaano ka na katagal dito?”

“Sapat para madiscover ang tatlong kahulugan ng urgent and procurement.”

“Welcome home.”

“Hindi ako umuwi.”

“Nasa buikding kang designed by your mom.”

“Ibig sabihin, gusali itong may sentimental value.”

Naglagay siya ng manipis na folder sa tabi ng mga report ko. “Revised schedule ng racing division.”

“Original schedule ang kinukuha ko.”

“Luma na iyon.”

“Mas kailangan ko nga. Gusto kong malaman kung kailan tumigil sa paggana ang plano.”

Sumandal siya sa mesa, kalmado ang tindig pero hindi ang atensiyon. Tinuruan siya ng racing na tipirin ang bawat galaw. Kahit nakatayo lang, parang starting grid ang pakiramdam ng silid.

“Racing ang inuuna mong imbestigahan” sabi niya."

“Lahat ay sinusuri ko. Ito ang pinakamalaking kumakain ng pera.”

“Ito rin ang face of the company in public".

Hindi kumikita ang isang bagay dahil lamang nakikita ito ng publiko.”

“Gumagawa ito ng brand value.”

“Hindi nagbabayad ng invoice ang brand value kapag more than 40 percent ang gastos ng team.”

“Namumuhunan tayo para sa susunod na season.”

“Nangungutang kayo laban sa susunod na season.”

Tumigas ang mukha niya. “Summary lang ang binasa mo.”

“Sapat para malaman kong kailangan ko ang buong files.”

"Do you think i'm hiding something?”

“Sa tingin ko, lahat may itinatago.”

“Kasama ako?”

“Pumipirma ka sa performance budgets. Ayon sa statistics oo.”

. “Umalis ka nang limang taon at bumalik na iniisip na corrupt ang lahat dito.”

“Umalis ako dahil naniniwala ang lahat dito na ang katapatan ay hindi pagtatanong.”

“Hindi lahat.”

Masyadong pamilyar ang katahimikan pagkatapos noon.

Sa sumunod na dalawang oras, tinanong ko ang mga department heads tungkol sa logistics vendors, equipment lease, sponsorship costs, at isang consultant na kapareho ng warehouse ng supplier ang registered address. Iisa lang ang kanilang mga sagot, legacy arrangement, urgent decision, confidential negotiation.

Diretsong sumagot si Rafael hanggang sa tumama ang mga tanong sa team niya. Nang imungkahi ng finance na isuspend ang isang test session, nagdilim ang mukha niya.

“Hindi pwedeng icancel ang test na iyon.”

“Dalawang milyong piso ang gastos,” sabi ko.

“Tinutukoy nito kung viable ang aero package.”

“Pwede bang simulation ang magbigay ng data?”

“Hindi sa track conditions na inaasahan natin.”

“Kung ganoon, bawasan ang personnel na bibiyahe.”

“Ang mga bibiyahe ay iyong mga kailangang naroon.”

“Rafael.”

Nagtagpo ang mga mata namin. “Hindi mo pwedeng bawasan ang race team na parang underperforming department.”

“Hindi ko ito binabawasan. I am asking you to explain every cent.”

“Napatunayan ko na.”

“Saan?”

Mas mabigat ang bagsak ng tanong kaysa sa inaasahan ko. Nag iba ang expression sa kanyang mukha..

Pagkatapos ng meeting, maingat niyang tinipon ang mga papel.

“Are you happy now?,” sabi niya.

“Sa pagrepaso ng mga iregularidad?”

“Sa pag uusisa sa mga tao sa bagay na mahalaga sa kanila.”

“Nasisiyahan ako sa linaw.”

“Palagi ka naman ganyan.”

Napansin ko ang old silver ring sa hintuturo niya, binili namin iyon sa roadside market when we turned 18i. Sabi niya, magpapaalala iyon para manatiling matatag ang kapit niya. Tinawag ko siyang madrama.

“Ibigay mo sa akin ang kumpletong racing files,” sabi ko.

“Makukuha mo.”

“Ngayon.”

“I said you'll receive it.”

“Parang may ginagawa kang pabor.”

“Parang apat na oras lang ang tulog ko.”

“Pwede ka sanang natulog.”

“May simulator session ako.”

“Siyempre.”

Sumulyap ang tingin niya sa mukha ko. “Parang dismayado ka.”

“Pagod lang.”

“Ganoon din iyon”.

“Dati, natutulog ka bago ang mahahalagang araw.”

“Dati ,you where always there before those things start”

Ayan na naman ang pamamaalam na hindi natapos ng alinman sa amin.

Ipinatong ko ang dalawang kong kamay sa mesa. “Nandito ako para magtrabaho.”

“Alam ko.”

“Kung ganoon, stop accusing me in every conversation.”

“Hindi ko ginagawa.”

“Ginagawa mo.”

Bumaba ang boses niya. “Umalis ka nang hindi man lang nagsasabi sa akin.”

“Sinabi ko kay Eduardo.”

“Hindi ako si Eduardo.”

“Hindi, isa kang 22 years old na galit na galit noon. Hindi ko akalaing gugustuhin mong magpaalam ako sayo.”

“Hindi mo tinanong.”

“At hindi mo ako sinundan.”

Natigilan siya.

Sa wakas, sinabi niya, “Nasa office mo ang files.”

Tanghali nang dalhan ako ni Matteo ng kape habang nakatayo ako sa likod ng glass wall na nakatanaw sa garahe. Katabi ng race car si Rafael, tumatawa sa sinabi ng mekaniko. Mas bata siyang tingnan kapag nagiging careless siya.

“Nakatitig ka,” sabi ni Matteo.

“Nagmamasid ako ng operasyon.”

“30 seconds mo nang pinagmamasdan si Rafael.”

“Bahagi siya ng operasyon.”

“Technically.” Iniabot niya ang kape. “Pumunta siya sa airport noong gabing umalis ka.”

Mabilis akong humarap. “Ano?”

Isang oras daw siyang nanatili sa parking area. Hindi pumasok.

“Bakit ngayon mo lang sinasabi?”

“Dahil paulit ulit kang nagprepretend na it's not important. I'm not asking you to forgive. Huwag mo lang baguhin ang nakaraan because its easier to carry.”

Sa kabilang bahagi ng garahe, napatingin sa amin si Rafael.

Nang gabing iyon, hinanap ko ang archived correspondence ng kumpanya. Sinabi kong bahagi iyon ng imbestigasyon. Nagsisinungaling ako. Binuksan ni Matteo ang tanong na hindi ko na kayang isara.

Dalawang beses nang nailipat ang lumang corporate email server, pero may legal archive pa. Sinala ko ang pangalan ko at ang buwan ng pag alis ko.

Wala sa una. Pagkatapos, nakita ko ang isang scanned memorandum na nakalakip sa private board packet na may petsang tatlong araw matapos akong umalis. "Request : Lia Santiago-return to Montenegro motors for strategic revisions."

Si Rafael ang nag create.

Binuksan ko ang dokumento nang nanginginig ang mga kamay.

Sumulat siya kay Eduardo, hindi bilang kapatid na humihingi ng tulong, kundi bilang direktor ng racing division na humihiling na ibalik ako bilang independent strategist. Inilarawan niya ang kakayahan kong tukuyin ang mga nakatagong liability, patatagin ang pamumuno, at protektahan ang pamilya laban sa pagbebenta ng board.

5 years na ang nakakalipas ang date na nakalagay sa request.

Hindi lang siya basta naghintay na bumalik ako.

Palihim niya akong gustong pabalikin halos agad matapos akong umalis.

Sa ibaba ng memo, may sulat kamay si Eduardo, "Not now, she needs to find herself first".

Tinitigan ko ang pirma ni Rafael hanggang lumabo ang mga letra.

Sa loob ng lahat ng taong iyon, inakala kong hinayaan niya akong umalis nang hindi lumalaban.

The truth hurts.

He wished for me to return, pero tinago iyon ni Eduardo.