CHAPTER 4

Scarlett's POV

The soft rays of the morning sun streamed through the curtains, gently landing on my face.

Marahan akong napamulat at ilang beses na napakurap bago inabot ang cellphone sa bedside table.

7:12 A.M.

A small smile unconsciously formed on my lips.

"Today's my day off." Sa wakas matapos ang ilang araw na halos puro trabaho ang inatupag ko, magkakaroon din ako ng pagkakataong makasama ang kapatid ko.

Mabilis akong bumangon sa kama at nagtungo sa banyo upang maghilamos. Ilang minuto lamang ang lumipas ay nakapagbihis na rin ako ng simpleng puting blouse, maong na pantalon, at puting sneakers.

I tied my hair into a neat ponytail before grabbing my sling bag.

Pagkabukas ko ng p***o ng aking silid, tahimik pa ang buong mansion.

Iilan pa lamang ang mga boy guards na abala sa pagkilos habang ang mga iba Naman ay nagsisimula nang magpuntahan sa Gym binati pa Ako ng mangilan ngilan sa kanila.

"Hi Bellamy"bati ni cent sa akin

"Goodmorning Bellamy" bati Naman ni James.

"Hiiiiiiiiiii Bellaaammmyyyy" Masiglang bati sa akin Ng Isang to sino paba edi si ash Wala namang iba.

"Hi" bati ko pabalik sakanya sabay kaming lumakad sa hallway.

"San ang punta mo?"

"Sa ano ahm sa hospital". Nag dalawang isip Kong tugon sakanya.

"ahhh, Gusto mo samahan kita?"

"H-Huh? No, it's okay. I can take a taxi." Ash shook his head.

"Come on. I'm off duty today." ah day off nya rin pala today.

Parehas kaming sumakay ng elevator Wala ni isa samin Ang nag salita Hindi ko na sya sinagot sa sinasabi nya na Sasamahan nya Ako Nakakahiya Naman Kasi sakanya.

maya Maya lang ay nakarating na kami sa baba Mabilis Akong lumabas at sumanod Aya sakin naabutan kopa si Mr, Reyes sa sala

"Good morning, Mr. Reyes." napalingon siya sa akin at bahagyang ngumiti.

"Good morning, Miss Scarlett." Huminto ako sa harapan niya.

"I'm leaving now." Tumango siya.

"I'll be visiting my younger sibling at the hospital. Mr. Sebastian already approved my day off yesterday, so I just wanted to let you know before I leave."

"I understand." Bahagya siyang ngumiti.

"Take your time, Miss Scarlett. Just be back before evening."

"Yes, Mr. Reyes. Thank you." Nag-alinlangan akong tumingin kay Mr. Reyes ng Makita nyang nakasunod si ash sa likod ko.

Ngunit tumango lamang ito.

"Ah Kasama ko po pala si ash" mahinang sambit ko.

"It's fine, Miss Scarlett." napabuntong-hininga ako bago ngumiti.

"Thank you... I appreciate it." I see ash grinned.

"Great! Let's go before the traffic gets worse." Ngingiti ngiting Sabi nya.

Magkatabi kaming naglakad palabas ng mansion hanggang sa marating namin ang malawak na garahe. Halos mapanganga ako sa dami ng nakaparadang sasakyan.

May mga luxury sedans, SUVs, at ilang sports cars na hindi ko man lang alam ang pangalan.

"How many cars do they even have?" bulong ko sa sarili napangiti si Ash nang mapansin ang reaksyon ko.

"First time seeing the garage?" tumango ako.

"It's... huge." He laughed.

Lumapit siya sa isang itim na Mercedes-Benz S-Class at pinindot ang unlock button ng susi.

Beep.

Agad na kumislap ang headlights nito.

Binuksan niya ang passenger door at magalang na tumabi.

"Ash Are you sure? Baka makaabala pa ako."

Ash chuckled.

"Don't worry about it."

"After you, Miss Bellamy." bapatawa ako.

"You don't have to do that."

"I know." napangisi siya.

"But it's my job to be a gentleman."

Napailing na lang ako habang sumasakay sa sasakyan kahit kaylan talaga tong si ash andaming pakulo.

Ilang segundo pa ang lumipas, isinara ni Ash ang p***o bago umikot sa driver's seat at pinaandar ang kotse.

Unti-unti kaming lumabas ng garahe ng mansion patungo sa ospital.

Tahimik na umandar ang sasakyan palabas ng malaking gate ng mansion.

Hindi ko maiwasang mapatingin sa labas ng bintana habang unti-unting lumalayo ang mansyon. Ilang araw pa lamang akong nagtatrabaho roon, ngunit pakiramdam ko'y napakarami nang nangyari.

"So..." basag ni Ash sa katahimikan. "How are you doing?" napalingon ako sa kanya.

"Hmm?"

"I mean..." bahagya siyang ngumiti. "Are you getting used to working at the mansion?"

Napabuntong-hininga ako.

"I guess so, the first few days Kasi were really hard I was nervous all the time." napatawa siya.

"Are you scared of sir Sebastian?" seryoso nitong tanong sa akin.

"hmm hindi naman, hindi Naman talaga sya nakakatakot. kapag Galit lang siguro Ganon nakakatakot sya tignan." Sagot ko sakanya.

mahabang Lintanya ko Wala syang naging sagot Mula rito.

" Ilang taon kana nga pala?".

" hmm 23" mabilis kong sagot sa kanya.

"Oh I thought you're 20, napaka Bata mong tignan" Mahinang sambit nya at patawa tawa.

"Ikaw ba?"

"I'm 25" Ah so 25 na sya kuya ko pala to eh hahaha

"Excuse me?" napatingin siya sa akin mula ulo hanggang paa bago napailing ulit.

"Sa laki ng katawan kong 'to, mukha ba akong isip-bata, Bellamy? Seriously?"

natatawa niyang sabi habang itinuro ang sarili niyang matipunong pangangatawan napatawa ako..

"Hindi naman sa katawan mo..." pigil ang tawa kong sagot.

"Nasa ugali mo kasi. Para kang batang hindi nauubusan ng energy."

" Ah Akala ko 18 muka Ka Kasing isip Bata eh" pambibiro sakanya.

" Sa Ganda Kong

"Anyway.." muling nagsalita si Ash.

"Tell me about your sibling." agad akong napangiti.

"My younger brother?" tumango siya.

"Yeah."

"What's he like?"

Napatingin ako sa mga kamay kong nakapatong sa kandungan ko bago ako bahagyang ngumiti.

"He's the reason why I'm working this hard my parents passed away a few years ago so... it's just the two of us." saglit na natahimik ang loob ng sasakyan.

"I'm sorry," mahina niyang sabi ngumiti lang ako at umiling.

"It's okay I promised my parents that I'd take care of him and no matter what happens i'll keep that promise." ssglit na napatingin si Ash sa akin bago siya ngumiti.

"He's lucky to have a sister like you, Bellamy."

napangiti ako.

"I think Im the lucky one."

"Why?" saglit akong natahimik bago ako ngumiti.

"Because all this time... hindi ako ang lumalaban para sa kanya." bahagya akong napabuntong-hininga.

"Siya ang lumalaban para sa akin." napatingin ako sa labas ng bintana.

"Every time he opens his eyes... he always tells me, 'Ate, don't cry. I'll get better.'"

Napangiti ako kahit bahagyang nangilid ang luha ko.

"He's the one lying on that hospital bed..."

"...but he's always the one comforting me."

Napalunok ako.

"So tell me, Ash..." mahina kong tanong.

"How could I ever give up... when the person who's suffering the most is still fighting just to stay by my side?"

Tahimik na nagpatuloy ang biyahe, habang ang sasakyan ay unti-unting papalapit sa ospital.

Oh shoot I forgot How can he eat this fruits when he's in coma for months I hope he will wake up soon.

"What's wrong?" tanong niya napakagat ako sa labi.

"I just realized..." mahina kong sabi.

"My brother has been in a coma for months. he can't even eat these."

Natahimik si Ash bago siya bahagyang ngumiti.

"Then we'll share them with the nurses later."

"Or... we'll save them for the day he wakes up." napangiti ako kahit bahagyang kumirot ang dibdib ko alam Kong pinapagaan nya Ang pakiramdam ko.

"I hope that day comes soon."

Ilang minuto pa ang lumipas bago tuluyang huminto ang sasakyan sa harap ng St. Matthew Medical Center.

Unti-unti kong pinakawalan ang seatbelt ko at napatingin sa malaking gusali sa harapan namin.

"Ready?" tanong ni Ash habang pinapatay ang makina tumango ako.

Pareho kaming bumaba ng sasakyan. Kinuha ko ang paper bag na puno ng prutas, ngunit bago ko pa iyon mahawakan nang maayos ay inagaw na iyon ni Ash.

"Ash..."

"I'll carry it."

"No, it's okay. Kaya ko naman." he shook his head.

"Come on, Bellamy. Let me help you." napabuntong-hininga na lang ako.

"Fine... thank you."

"You're welcome." magkatabi kaming naglakad papasok ng ospital. Agad akong sinalubong ng malamig na hangin mula sa air conditioner at ang pamilyar na amoy ng disinfectant.

Hindi ko maiwasang kabahan.

Matagal ko na ring hinihintay ang araw na ito lumapit kami sa information desk.

"Good morning," bati ko sa nurse.

"Good morning, Ma'am. How may I help you?"

"I'm here to visit my younger brother, Caleb Bellamy." ngumiti ang nurse at agad na tiningnan ang computer.

"Room 312, third floor."

"Thank you."

"You're welcome." naglakad kami ni Ash patungo sa elevator habang hinihintay naming bumukas ang p***o nito, napansin nyang tahimik na ako napalingon sa akin si Ash.

"Nervous?" mahina akong tumango.

"It's been two weeks, I miss him." bahagya siyang ngumiti.

"I'm sure he's been waiting for you too."

Ding.

Bumukas ang elevator tahimik kaming pumasok at pinindot ni Ash ang third floor.

Habang unti-unting umaakyat ang elevator, hindi ko mapigilang mapahigpit ang kapit ko sa strap ng aking bag.

Dahan-dahang bumukas ang elevator.

Humugot ako ng malalim na hininga bago ako lumabas. Hindi ko alam kung bakit, pero sa tuwing pupunta ako rito, parang mas bumibigat ang bawat hakbang ko.

"Room 312..." mahina kong bulong.

Tahimik kaming naglakad ni Ash sa mahabang pasilyo. Tanging ang mahinang tunog ng mga makina at yabag ng mga nurse ang maririnig.

Hanggang sa huminto ako sa tapat ng isang p***o.

Room 312 napatitig ako rito nang ilang segundo.

"Go ahead," mahinang sabi ni Ash ngumiti ako at bahagyang tumango.

Marahan kong hinawakan ang doorknob at dahan-dahang itinulak ang p***o unti-unting bumungad sa akin ang silid na napakatahimik.

Sa gitna ng kuwarto ay naroon ang kapatid ko.

Nakahiga siya sa hospital bed, nakakabit sa iba't ibang makina. Ang mahinang tunog ng heart monitor ang siyang pumupuno sa buong silid.

Beep... Beep... Beep...

Parang may kumurot sa puso ko hindi ko namalayang namuo na pala ang luha sa aking mga mata.

"It's been two weeks..."

Mahina akong ngumiti kahit nanginginig ang labi ko.

"I'm here..." Dahan-dahan akong lumapit sa kanya hanggang sa marating ko ang tabi ng kama at umupo marahan kong hinawakan ang malamig niyang kamay.

"Hi, sleepyhead..." bahagya akong natawa kahit nangingilid ang mga luha ko.

"I'm sorry... I'm sorry it took me this long to visit you." napayuko ako.

"I got a job...I finally found one, I know you'll be happy when you hear that." napahigpit ang hawak ko sa kanyang kamay.

"So don't sleep for too long, okay? I still have so many stories to tell you." tahimik lang siyang nakahiga walang tugon ngunit pinili kong pinapaniwala Ang Sarili Kong naririnig niya ang bawat salitang sinasabi ko.

Sa likuran ko, tahimik lamang na nakatayo si Ash ni hindi manlang siya nagsalita tahimik lang niyang pinagmasdan ang kapatid ko.

"It's not the kind of job I dreamed of, but it's enough It's enough to pay for your medicines." napatingin ako sa mukha niya.

Tahimik parin siyang nakapikit parang natutulog lang.

"I know..." napalunok ako. "You would probably tease me if you saw me wearing a maid's uniform." mahina akong natawa habang pinapahid ang luha sa gilid ng aking mata.

"You'd probably say... Ate, bagay sa'yo."

Napailing ako.

"You little brat." unti-unti akong natahimik.

Humigpit ang hawak ko sa kamay niya.

"I miss you, I miss hearing your voice, I miss fighting with you over the TV remote. I even miss how messy you leave your room. Miss you so much Caleb" natawa ako nang mahina, ngunit agad ding napalitan iyon ng katahimikan.

"Wake up..." mahina kong bulong.

"Please...I've been pretending to be strong every day. but I'm tired, Ethan... bumangon ka na I don't want to do this alone anymore."

Tuluyan nang pumatak ang mga luha ko.

Naramdaman ko ang marahang pagpatong ng isang kamay sa balikat ko napalingon ako si Ash hindi siya nagsalita.

Ngumiti lang siya nang bahagya, sapat na yon upang iparamdam sa akin na hindi ako nag-iisa huminga ako nang malalim at mabilis na pinunasan ang aking mga luha.

"I'm sorry..." mahina akong natawa.

"I didn't mean to cry in front of you."

Tahimik na umiling si Ash.

"You don't have to apologize, Sometimes...The strongest people are the ones who cry when no one's looking."

Mas lalo akong napaluha sa sinabi niya. Hindi ko alam kung bakit, pero sa unang pagkakataon matapos ang napakahabang panahon pakiramdam ko may nakakita rin sa bigat na matagal ko nang pasan Thankyou for being their ash.

Mahina akong ngumiti habang hinahaplos ang likod ng kamay ni Caleb.

"Oh, by the way..." mahinahon kong sabi.

"May gusto pala akong ipakilala sa'yo." bahagya akong lumingon sa likuran ko.

"Ash..." nagulat ito nang marinig ang pangalan niya.

"Me?" ngumiti ako at tumango.

"Come here." nag-aalangan siyang lumapit sa kama. tumayo siya sa tabi ko at nahihiyang kinamot ang batok.

"Uh... hi." napatawa ako nang mahina.

"He's Ash, Isa siya sa mga bodyguards sa mansion kung saan ako nagtatrabaho. He drove me all the way here today." napatingin ako kay Caleb at muling ngumiti.

"And... he even insisted on coming with me."

natawa si Ash.

"Parang ang bait-bait ko naman pakinggan."

sarcastico nyang sabi napailing ako.

"Huwag kang epal, Ikaw ba nag papakilala ha?"

"Hoy!" natatawa niyang reklamo natawa rin ako bago muling bumaling kay Caleb.

"Don't worry, I'm doing okay the people there... they're nice Especially this guy." tinuro ko si Ash gamit ang hinlalaki ko.

"Kulit nga lang." napahawak si Ash sa dibdib niya na parang nasaktan.

"Wow, Yan ba ang introduction mo sa'kin?" napatawa ako.

"Edi ano?"

"may nakalimutan Ka." napangiwi siya.

"Ano?? parang nasabi Kona lahat?." natatawang Sabi ko sakanya.

"Gwapo Bellamy Gwapo nakalimutan mong Sabihin." Napailing ako sabay Marahan syang pinag masdan, Hindi Naman talaga maikakailang Pogi sya Sa kisig ba Naman ng katawan nito at Ang mala abo nyang mata na animoy nakikiusap at Ang mahaba nyang pilik mata na nag bigay Buhay sa mga mata nya duon palang Makikita mo ng may itsura sya Idagdag pa Ang mapula nyang labi.

"Ahh gago hahahaha."

"Ouch" Sabay hawak sa dibdib. Kunwariy nasasaktan pareho kaming natawa.

Muli akong bumaling sa kapatid ko mahina akong ngumiti habang hinahawakan ang kamay niya.

"You would've liked him...Makulit siya pero mabait Feeling ko magiging magkaibigan kayo, Gaya ng Sabi nya Gago daw sya" Hahaha mahina Akong tumawa sabay lumingon sakanya.

"Correction Gago, Pero gwapo" natatawang Sabi nya sabay kindat sa akin.

pag katapos naming mag biruan muling tumahimik ang buong silid tanging ang mahinang tunog ng heart monitor ang maririnig.

Beep... Beep... Beep...

"Ahem Uhmm I bought you something." muli nyang salita at inangat ni Ash ang basket na hawak niya at nahihiyang ngumiti.

"I know you can't eat these yet..." mahina niyang sabi habang inilalapag ang bag sa maliit na mesa. "But when you wake up... I'll buy you anything if you want." natahimik ako.

Napangiti ako habang pinagmamasdan si Ash.

"See?" mahina kong sabi kay caleb.

"I told you, There are still good people in this world." marahan kong hinaplos ang buhok ng kapatid ko.

"You have to wake up soon." bulong ko sakanya at hinalikan sya sa noo. marahang bumukas ang p***o.

"Good morning, Miss Bellamy." napalingon ako nurse ni caleb ang pumasok, may hawak na chart.

"Good morning." lumapit siya sa kama ni Caleb at sinuri ang nakakabit na mga makina. Sinilip niya rin ang dextrose at bahagyang ngumiti sa akin.

"His vital signs are stable." napangiti ako.

"That's good to hear." tumango ang nurse.

"We'll be conducting another assessment later this afternoon. Hopefully, we'll continue seeing positive progress."

"Thank you, nurse."

"You're welcome." Pagkaalis nito ay muling nabalot ng katahimikan ang silid, ilang Oras pa Ang inilagi Namin duon ni ash bago Ako ulit tuluang nag paalam sakanya.

"I'll come back again So. Promise me you'll still be here when I do." unti-unti kong binitawan ang kamay niya bago tumayo.

Bago ako tuluyang lumabas ng silid, muli akong lumingon sa kanya.

"I love you, Ethan I'll see you soon." marahan kong isinara ang p***o.

"Ready to go?" huminga ako nang malalim bago tumango.

"Yeah..."

"Let's go." tahimik kaming naglakad palabas ng silid ni . Pareho kaming walang imik habang tinatahak ang mahabang hallway ng ospital. Paminsan-minsan ay may mga nurse at doktor kaming nakakasalubong, ngunit ni isa sa amin ay walang nagsimulang magsalita.

Hanggang sa si Ash na rin ang bumasag sa katahimikan.

"Hey." napalingon ako sa kanya.

"I know you're hungry." Bahagya siyang ngumiti. "Let's grab something to eat."

Napabuntong-hininga ako bago marahang umiling.

"No... it's okay."

"Bakit?" mapakagat ako sa labi.

"I don't have enough money."

Hindi ko na itinago ang totoo. Halos lahat ng perang mayroon ako ay inilaan ko para sa pagpapagamot ni Caleb. Ayokong gumastos ng kahit isang sentimo kung hindi naman talaga kailangan.

Saglit akong tiningnan ni Ash bago siya ngumiti.

"Lunch is on me." mabilis akong umiling.

"I can't."

"You don't need to pay."

"Nakakahiya naman, Ash, kanina kapa nagastos." huminto siya sa paglalakad kaya napahinto rin ako.

"Remember what I told you earlier?" Napakunot-noo ako.

"Hm?"

"You'll treat me next time..." ngumiti siya. "...when you get your first salary." natigilan ako.

Ilang segundo ko siyang tinitigan bago ako tuluyang natawa.

"hahaha ok ok " Napailing na lang ako habang natatawa bahagya kong itinaas ang dalawang kamay na tila sumusuko napangisi siya.

"So... deal?"

"Deal."

"Good." muli kaming naglakad palabas ng ospital hanggang sa makarating sa parking lot.

Makalipas ang halos dalawampung minuto ng biyahe, huminto ang sasakyan sa harap ng isang eleganteng restaurant.

Pagkababa ko pa lamang ay agad akong napatingala sa gusali.

Malalaki ang glass windows nito, may fountain sa harapan, at sunod-sunod ang mga mamahaling sasakyang nakaparada sa labas.

Hindi ko namalayang bahagya akong napaatras.

"Ash..."

"Hm?" napakagat ako sa labi.

"This place looks expensive." napatingin siya sa restaurant saka muling bumaling sa akin.

Napatawa ako nang alanganin. "Baka maubos pera mo rito."

Mahina siyang natawa bago marahang umiling.

"No." tumingin siya sa akin at ngumiti.

"You deserve this." natigilan ako.

Hindi ko alam kung bakit, pero parang biglang bumigat ang dibdib ko sa sinabi nyang yon, When did I deserve to treat like this? Takhang Tanong ko sa Sarili.

Binuksan niya ang p***o ng restaurant at bahagyang yumuko napailing na lang ako.

"Thank you."

Pagpasok namin ay agad kaming sinalubong ng malamig na hangin at banayad na tugtog ng piano. Inihatid kami ng waiter sa isang mesa sa may bintana tahimik kong binuklat ang menu.

Nanlaki ang mga mata ko.

"Seriously...?" halos mapalunok ako nang makita ang presyo napansin iyon ni Ash.

"What's wrong?" marahan kong isinara ang menu.

"I think..." napakamot ako sa batok.

"...I'll just order Water." napatawa siya.

"Bellamy."

"What?"

"Order what you want."

"But—"

"It's my treat." napabuntong-hininga na lang ako.

"Fine..."

"But next time... It's my turn." ngumiti siya.

"Okay Okay." hindi ko namalayang napangiti rin ako. This is my first time in the restaurant like this Hindi maipag kakailang mayayaman Ang mga nakain rito.

Hindi nagtagal ay dumating na ang waiter upang kunin ang order namin.

"Good afternoon, Sir, Ma'am. May I take your order?" napatingin ako kay Ash sabay tulak ko ng menu saknaya.

"You first." umiling siya

"Ladies first." napailing na lang ako at muling binuklat ang menu.

"I'll have... um... chicken alfredo, please, And iced tea." tumango ang waiter bago bumaling kay Ash.

"And for you, Sir?"

"I'll have a medium-rare steak, mashed potatoes on the side... and black coffee."

Napangiti ako nang marinig ang order niya.

tumango ang waiter at mabilis na inulit Ang order Namin Bahagya kaming napatango ni ash may mga sinabi pa sya pero Hindi Kona inintindi yon Sabay na umalis sa harap namin.

"Ano?" tanong niya nang mapansing nakatingin ako napatawa ako.

"Wala."

"No, tell me." napailing ako.

"Sabi ko na nga ba."

"Ano?"

"You love steak" napakunot-noo siya habang natatawa rin.

Ilang minuto pa ang lumipas bago dumating ang pagkain tahimik muna kaming nagsimulang kumain.

Paminsan-minsan ay napapatingin ako sa paligid. Halatang mga mayayaman ang mga taong naroon.

Hindi ko maiwasang mailang napansin iyon ni Ash.

"Relax." napalingon ako sakanya.

"I tried haha" bulong ko sakanya.

"You look nervous Bellamy"

"I've never eaten in a place like this before."

Natahimik siya sandali.

"Really?" tumango ako Wala Naman Kasi kaming Pera at Hindi Naman kami mayaman haha.

"Kadalasan kasi..." bahagya akong ngumiti. "Kapag may extra kaming pera noon, mas gusto naming bumili ng pagkain tapos uuwi na lang kami para sabay kaming kumain ni Calen."

Napababa ang tingin ko sa plato.

"Mas masaya kasi kapag kasama siya."

Tahimik na nakinig si Ash makalipas ang ilang segundo ay ngumiti siya.

"He must be an amazing little brother."

Napangiti rin ako.

"He is, makulit, matakaw. Tapos sobrang kulit kapag may gusto." napatawa ako nang maalala ang kapatid ko.

"Noong birthday niya, nagpumilit siyang sumakay sa ferris wheel." napatingin sa akin si Ash.

"Ferris wheel?" tumango ako.

"Oo."

"Kaso wala kaming sapat na pera noon."

"Ang ending..." mahina akong natawa.

"Nanood na lang kami sa mga taong sumasakay." saglit akong natahimik.

"But he still smiled he told me. It's okay, Ate. We'll ride it next time." tahimik na tumingin sa akin si Ash pagkatapos ay bahagya siyang ngumiti.

"I think..."

"Hm?"

"I know a place you'll love." napakunot-noo ako.

"Saan?" ngumiti lang siya habang umiinon ng coffee sa baso nya.

"It's a surprise."

"Ash..."

"No questions, Just trust me." napairap nalang Ako kahit kaylan talaga ay maraming gimik itong si ash.

Matapos naming kumain ay agad kong pinunasan ang labi ko gamit ang table napkin. Napabuntong-hininga ako nang marahan habang pinagmamasdan ang halos ubos naming mga plato.

"I didn't expect I'd finish everything," natatawa kong sabi napangiti si Ash habang kinukuha ang wallet niya.

"Do you like the food?." Tanong nya sa akin, malamang ansarap kaya

"Ofcourse"

"I knew it" napangisi siya napatawa ako at umiling.

Pagkalabas namin ng restaurant ay bahagyang sinalubong kami ng malamig na simoy ng hangin. Papalubog na ang araw, at ang kulay kahel na langit ay unti-unting bumabalot sa buong siyudad.

Sumakay kami ng sasakyan at marahan pinaandar yon ni ash Naging tahimik Ang byahe Naman Nakatingin lang Ako sa bintana ng kotse at pinag masdan Ang mga Nadadaanan Namin.

Akala ko'y uuwi na kami, ngunit sa halip ay lumiko si Ash sa kabilang direksyon napakunot-noo ako.

"Uh... Ash?"

"Hm?"

"Wrong way Ka yata." bahagya siyang napangiti ngunit hindi niya ako nilingon.

"I told you ." napakurap ako.

"Huh?"

Mayamaya'y ipinarada niya ang sasakyan sa isang malawak na parke na puno ng ilaw at masasayang tao. May mga batang tumatakbo, mga pamilyang namamasyal, at mga magkasintahang magkahawak-kamay habang naglalakad nanlaki ang mga mata ko.

"Ash..." binuksan niya ang seatbelt niya saka ngumiti.

"I know you'll love this." napatingin ako sa paligid hindi ko namalayang unti-unti na pala akong napapangiti.

"I haven't been to a place like this in years..." mahina kong bulong.

"Then today's the perfect day." lumabas siya ng sasakyan at binuksan ang p***o para sa akin.

"Come on." napangiti ako bago sumunod sa kanya.

Pagpasok pa lang namin sa loob ng parke ay agad kong narinig ang masasayang tawanan ng mga tao. Sa isang sulok ay may carousel na umiikot habang may tumutugtog na masayang musika. Sa kabilang banda naman ay may mga food stalls na nagbebenta ng cotton candy, popcorn, at ice cream.

Hindi ko mapigilang mapatingin sa bawat sulok para Akong batang maanghang mangha sa mga nakikita napansin iyon ni Ash.

"What?" napailing ako habang nakangiti.

"Wala..."

"I just forgot how nice this feels, para Akong bumalik sa pagkabata." ngumiti siya maya-maya'y huminto siya sa isang game booth.

"How about we start here?" napatingin ako sa booth ng balloon shooting.

"Seriously?" tumango siya.

"Loser buys ice cream." napatawa ako.

"Confident ka masyado."

"I'am Bellamy, l'm a body guard I know how to shot." napangisi siya habang inaabot ang dalawang laruang baril.

"Let's see what you've got, Bellamy." tumango Ako sakanya.

"Ready?" tanong ni Ash.

"Ready." sagot ko

"Three..."

"Two..."

"One."

Sunod-sunod kaming nagpaputok.

Pop! Pop! Pop! napakunot-noo ako nang mapansing halos lahat ng bala ni Ash ay sumasabit lang sa gilid ng balloon.

"Ash..." natatawa kong tawag.

"Hm?"

"Ang hina mo naman." napakamot siya sa batok.

"Nawawala yata Ako sa focus."

Napailing ako habang muling bumaril.

Nang matapos ang laro ay nanalo ako nang ilang puntos nanlaki ang mga mata ko.

"I won?!" napatawa ang bantay habang inaabot ang maliit na premyo.

"Congratulations, Ma'am." masaya kong kinuha ang isang maliit na plush bunny.

Napatingin ako kay Ash.

"Sinadya mo yon 'no?" nagkibit-balikat lang siya.

"Na distract Kasi ako."

"Saan?." takhang Tanong ko sakanya.

"Sa Ganda mo." pilyo nyang sabi sabay ngiti ng malawak.

"Ang corny ash." natatawa kong Sabi sakanya, pero Bahagya Akong napangiti keshe Naman maganda daw akesh hahaha.

napatawa rin sya sa Sarili nyang sinabi Napaka pilyo talaga nitong si ash pero Hindi ko Naman Kasi makipag kakailang Masaya sya Kasama.

Pagkatapos noon ay nagtungo naman kami sa iba pang mga laro nag-ring toss kami.

"Nakakainis Naman walang napasok" reklamo ko.

" Try it again Bellamy, You can do it" pag checheer sakin ni ash. ubos na Ang pasensya ko pumadyak padyak na Ang mga paa ko sa lupa dahil halos limang beses akong pumalya bago ko tuluyang naipasok ang singsing sa bote.

"Finally!" sigaw ko habang natatawa.

"See?" sabi ni Ash. "You just needed patience." napahalakhak siya.

Mula roon ay sumakay kami sa carousel.

Pakiramdam ko'y bumalik ako sa pagiging bata habang umiikot ang kabayo kasabay ng masayang tugtog.

Napatingin ako kay Ash na nasa kabayong katapat ko nakatawa lang siya habang nakatingin sa akin.

"What?"

"You look happy." napahinto ako.

Hindi ko namalayang ngumingiti na pala ako nang buong-buo I am happy ash sobrang saya ko dinala moko sa ganito.

I am healing my inner child right now you didn't know how much I really love to go to this place Hindi ko man masabi sayo pero sobrang saya ko.

Sunod naman naming sinubukan ang bumper cars halos hindi ako makahinga sa kakatawa nang paulit-ulit kong mabangga ang sasakyan niya.

"Bellamy!"

"Hindi ko sinasadya!"

"Liar!" napahalakhak ako.

" I'm sorry." malakas na sigaw ko.

Makalipas ang ilang oras ng tawanan at paglalaro, huminto kami sa pinakahuling ride ang Ferris wheel tahimik kaming naupo habang dahan-dahang umaangat ang cabin.

Habang papataas kami, unti-unting lumiit ang mga tao sa ibaba at mas luminaw ang tanawin ng buong park na kumikislap sa dami ng ilaw hindi ko napigilang mapangiti.

"It's beautiful..." mahina kong bulong.

Saglit akong napapikit habang dinarama ang malamig na hangin.

"Yeah It's really beautiful" Sabat ni ash marahan akong napalingon sakanya nakatingin sya sa akin sabay tingin sa tanawin.

"Ash..."

"Hm?" bahagya akong ngumiti.

"Thank you." napalingon siya sa akin.

"For what?" huminga ako nang malalim.

"For today, for making me smile for reminding me that... it's okay to be happy once in a while." bahagyang nangilid ang mga luha ko.

"I forgot what it felt like." hindi siya agad nagsalita sa halip ay ngumiti lang siya.

"You don't have to thank me."

"Bakit?"

"Because..."saglit siyang tumingin sa mga ilaw sa ibaba bago muling bumaling sa akin.

"I think you deserves a day where you can forget your worries." natahimik ako mahigpit kong niyakap ang maliit na stuffed toy na napanalunan ko.