The CEO's Beautiful Pretender

DISCLAIMER :

This story is a work of fiction. Any resemblance to actual persons, living or dead, or actual events is purely coincidental.

_____________________

"Sometimes, the people we meet by accident are the ones who change our destiny forever."

*********

Malakas ang buhos ng ulan.

Sunod-sunod ang dagundong ng kulog na tila gustong lamunin ang buong kalangitan habang paulit-ulit na humahampas ang kidlat sa malalayong kabundukan.

Sa gitna ng madilim at halos abandonadong kalsada sa probinsya, isang dalaga ang walang tigil na tumatakbo.

Basang-basa na ang manipis niyang damit.

Dumidikit iyon sa kanyang nanginginig na katawan habang ang mahaba niyang buhok ay nagtatakip sa kanyang mukha.

Halos hindi na niya makita ang dinaraanan dahil sa malakas na ulan at sa mga luhang patuloy na pumapatak mula sa kanyang mga mata.

Ngunit hindi siya maaaring huminto.

Hindi ngayon.

Hindi kailanman.

Sa likuran niya...may paparating na mga sasakyan.

Dalawang itim na SUV ang mabilis na sumusunod sa kanya, ang malalakas na headlight ng mga iyon ay paulit-ulit na tumatama sa kanyang likuran na tila mga matang handang lumamon sa kanya anumang oras.

"Lumabas ka na!" sigaw ng isang lalaki mula sa malayo.

"Wala ka nang matatakbuhan!"

Lalo niyang binilisan ang pagtakbo.

Hindi na niya maramdaman ang sakit ng kanyang mga paa.

Kahit ang tsinelas na suot niya ay matagal nang nawala sa putikang kalsada.

Bawat hakbang ay tila may libo-libong karayom na tumutusok sa kanyang talampakan.

Humihingal.

Nanginginig.

Takot na takot.

"Tulong..." Mahina niyang sambit.

Ngunit tinangay lamang iyon ng malakas na hangin.

Nilingon niya ang mga sasakyang patuloy na humahabol.

Palapit na ang mga ito.

Mas palapit.

Napahagulhol siya.

"TULONGGGGG!"

Paos na ang kanyang boses.

"TULONG!"

Wala.

Tanging ulan at kulog lamang ang sumasagot sa kanyang desperadong paghingi ng saklolo.

"Ma..."

Napapikit siya habang patuloy ang pagtakbo.

Isang mukha ang biglang sumagi sa kanyang isipan.

Isang babaeng nakahiga sa kama ng ospital.

Maputla.

Mahina.

Ngunit nakangiti pa rin sa kanya.

"Anak... huwag kang mag-alala sa akin..."

Napailing siya.

Hindi.

Hindi siya maaaring sumuko.

Kailangan niyang mabuhay.

Kailangan niyang makabalik.

Kailangan niya pang iligtas ang taong pinakamamahal niya sa mundo.

"TULONGGGGG!"

Halos mapunit na ang kanyang lalamunan sa lakas ng sigaw.

Wala pa ring sumasagot.

Madilim.

Tahimik.

Walang kabahayan.

Walang taong makakatulong.

Bigla siyang nadapa.

Malakas.

Napasubsob siya sa basang kalsada.

Napangiwi siya sa sakit nang magasgas ang kanyang mga palad at tuhod.

Mabilis siyang tumayo.

Nilingon niya ang likuran.

Ilang metro na lamang ang pagitan nila.

Hindi na siya iiyak.

Hindi na siya susuko.

Kahit maubusan pa siya ng hininga...

Tatakbo siya.

Muli siyang humarurot.

Kasabay noon...

May isa pang liwanag na lumitaw mula sa kabilang direksyon.

Mas maliwanag.

Mas mabilis.

Isang itim na luxury SUV ang paparating.

Hindi na niya alam kung saan tatakbo.

Sa likod niya...

May mga humahabol.

Sa harapan...

May paparating na sasakyan.

Napapikit siya.

"Lord..." Mahinang bulong niya.

"Tulungan Mo po ako..."

Sa sobrang takot, hindi na niya namalayang napunta na siya sa gitna ng kalsada.

Sa loob ng paparating na sasakyan...

Napansin ng driver ang isang aninong biglang sumulpot sa harapan.

"What the-"

SKREEEEEECH!

Humiyaw ang mga gulong habang madiing inapakan ang preno.

Ngunit dahil sa malakas na ulan, dumulas ang sasakyan.

Napatigil ang mundo.

Isang malakas na...

THUD!

Ang narinig.

Bahagyang tumama ang bumper sa kanyang katawan bago siya mawalan ng balanse.

Bumagsak siya sa basang kalsada at malakas na tumama ang likod ng kanyang ulo.

Lahat ay biglang nanahimik.

Tumigil ang ulan sa kanyang pandinig.

Unti-unting lumabo ang kanyang paningin.

Ang huli niyang nasilayan ay ang isang matangkad na lalaki na nagmamadaling bumaba mula sa sasakyan at mabilis na lumapit sa kanya.

"Miss! Can you hear me?"

May bakas ng pag-aalala ang boses nito.

Ngunit hindi na niya kayang sumagot.

Unti-unting pumikit ang kanyang mga mata.

At sa paglamon ng kadiliman sa kanyang kamalayan...

Hindi niya alam na ang gabing iyon ang tuluyang magbabago sa kanyang buhay.

Magpakailanman.